Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 11 marca 2026 r., sygn. akt V SA/Wa 2616/25, odmówił A. S. (dalej jako "skarżący") wstrzymania wykonania zaskarżonego przez niego postanowienia Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (dalej jako "organ") z 14 lipca 2025 r. w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym.
Uzasadniając wydane orzeczenie Sąd I instancji wskazał na uzasadnienie zawartego w skardze wniosku o zastosowanie ochrony tymczasowej. Przedstawiając przy tym przepisy prawa mające w sprawie zastosowanie, wyjaśnił że skoro przedmiotem postępowania incydentalnego jest postanowienie organu o oddaleniu zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym, to takie rozstrzygnięcie nie wymaga wykonania i nie nadaje się do wykonania. Podkreślił także znaczenie właściwego uzasadnienia i udowodnienia wniosku o wstrzymanie wykonania aktu.
Zażalenie na powołane wyżej postanowienie wniósł skarżący. Zaskarżając orzeczenie w całości, wniósł o jego uwzględnienie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w Warszawie. Skarżący uzasadniając wniesione zarzuty, przedstawił obszerne stanowisko celem wykazania ich zasadności.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.
Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako "p.p.s.a.") katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd administracyjny uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Naczelny Sąd Administracyjny zwraca jednakże uwagę, że przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Co do zasady, przymiotu wykonalności nie będą więc miały decyzje odmawiające stwierdzenia lub przyznania określonych praw lub obowiązków albo decyzje, które nie wywołują określonych skutków materialnoprawnych, np. postanowienie o zawieszeniu postępowania (por. postanowienie NSA z 15 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 805/04).
Zaskarżone postanowienie organu nie stwierdza ani nie tworzy po stronie skarżącego uprawnień lub obowiązków o charakterze materialnoprawnym nadających się do egzekucji (wykonania). Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy bowiem rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie. Niewątpliwie akty administracyjne odmowne nie korzystają z tego przymiotu (por. postanowienia NSA: z 10 maja 2013 r., sygn. akt II FZ 213/13, oraz z 23 lipca 2009 r., sygn. akt II FZ 282/09).
Przedmiotem skargi w rozpoznawanej sprawie jest postanowienie organu, którym utrzymano postanowienie oddalające zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym. Postanowienie to nie wywiera skutków prawnych dla skarżącego, co zresztą zostało w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sądu pierwszej instancji trafnie dostrzeżone. Zaskarżone postanowienie nie powoduje powstania skutków w sferze interesu prawnego strony, jak również nie nakłada na stronę skarżącą nowych praw lub obowiązków, które podlegałyby wykonaniu. Tym samym Naczelny Sąd Administracyjny podzielił stanowisko Sądu I instancji, iż zaskarżonemu postanowieniu brak przymiotu wykonalności, co z kolei uniemożliwia wstrzymanie jego wykonania na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a.
Okoliczności podnoszone przez skarżącego w uzasadnieniu rozpoznawanego zażalenia nie mogą zostać rozważane, bowiem odnoszą się do merytorycznej oceny spełnienia przesłanek zastosowania ochrony tymczasowej.
Wobec powyżej wymienionych okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a.