Postanowienie NSA z 26 października 2018 r., I GZ 357/18

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 26 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia W. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 1 sierpnia 2018 r., sygn. akt I SA/Bk 371/18 w zakresie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia skargi

Sprawa

w sprawie ze skargi W. W. na rozstrzygnięcie Zarządu Województwa Podlaskiego z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie negatywnej oceny projektu postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

sędzia NSA Barbara Mleczko-Jabłońska przewodniczący

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 1 sierpnia 2018 r., sygn. akt I SA/Bk 371/18, odmówił W. W. przywrócenia terminu do wniesienia skargi na rozstrzygnięcie Zarządu Województwa Podlaskiego z dnia [...] maja 2018 r. w przedmiocie negatywnej oceny projektu.

Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy:

Pismem z dnia 23 lipca 2018 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) pełnomocnik skarżącego W. W. zwrócił się o przywrócenie terminu do złożenia skargi na informację o negatywnym rozpatrzeniu protestu przez Zarząd Województwa Podlaskiego w przedmiocie dofinansowania projektu budowy zagrodowej elektrowni na biogaz z gnojowicy krów mlecznych. We wniosku wskazano, że informację o negatywnym rozpatrzeniu protestu z dnia 15 maja 2018 r. przekazał pełnomocnikowi syn skarżącego, ponieważ tylko on potrafi zeskanować dokument i przesłać go w formie elektronicznej. D. W. zataił przed ojcem, że nie wykonał prośby o przesłanie pisma niezwłocznie po odebraniu, że dokument przeleżał na jego biurku przez weekend i tym samym wprowadzono pełnomocnika w błąd, informując, że przesyłkę odebrano w dniu jej przekazania w formie elektronicznej. Zdaniem skarżącego, uchybienie terminowi nastąpiło bez jego winy, bowiem nie miał podstaw, by przypuszczać, że syn nie wykona jego polecenia, a co więcej nie przyzna się, że wykonał je w innym terminie.

W zaskarżonym postanowieniu Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że argumentacja skarżącego nie daje podstaw do przywrócenia terminu do wniesienia skargi.

Sąd wskazał, że z akt sprawy wynika, iż pismo informujące o negatywnym rozpatrzeniu protestu zostało doręczone 25 maja 2018 r. w sposób zastępczy córce skarżącego, która podjęła się oddania przesyłki adresatowi. Dokonane w tych okolicznościach doręczenie oparte jest na domniemaniu, że pismo przekazane dorosłemu domownikowi dotarło do rąk adresata, którego to domniemania skarżący skutecznie nie obalił. Twierdzenia, że syn skarżącego, pomimo wyraźnego polecenia ojca, przekazał korespondencję pełnomocnikowi, nie w dniu jej odebrania tylko kilka dni później, przez co pełnomocnik został wprowadzony w błąd co do terminu doręczenia informacji o negatywnym rozpatrzeniu protestu, nie mogą – w ocenie WSA – stanowić podstawy przywrócenia terminu.

Zdaniem Sądu I instancji skarżący nie zachował odpowiedniej staranności w zakresie dbania o własny interes, wobec czego nie można przyjąć, że do uchybienia nie doszło z jego winy. To strona ponosi bowiem odpowiedzialność za zaniedbania domowników w zakresie przekazania przesyłki pełnomocnikowi oraz poinformowania o dacie jej odbioru.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zarzucił naruszenie art. 87 § 2 i art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302; dalej: p.p.s.a.).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 85 p.p.s.a. czynność w postępowaniu administracyjnym podjęta po upływie terminu jest bezskuteczna. Stosownie jednak do art. 86 § 1 p.p.s.a., sąd na wniosek strony postanowi o przywróceniu terminu, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy. Jak stanowi art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana w terminie 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.).

Z powyższych przepisów wynika, że przywrócenie terminu jest możliwe pod następującymi warunkami: 1) nastąpiło uchybienie terminu do dokonania czynności, 2) strona złożyła wniosek o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od ustania przeszkody, która uniemożliwiła dochowanie terminu, 3) dokonała jednocześnie czynności, której w zakreślonym terminie nie dokonano, 4) uprawdopodobniła, iż uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony oraz 5) w wyniku uchybienia terminu powstały dla strony ujemne skutki procesowe.

Przepis art. 86 § 1 p.p.s.a. stanowił podstawę orzekania przez Sąd I instancji, który – nie stwierdziwszy braku winy skarżącego w uchybieniu terminu do wniesienia skargi – odmówił stronie przywrócenia terminu do dokonania tej czynności.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący, zarzucając Sądowi I instancji naruszenie art. 86 § 1 i art. 87 § 2 p.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie, że okoliczności przedstawione we wniosku o przywrócenie terminu, tj. wysłanie przez syna skarżącego pełnomocnikowi zeskanowanego pisma w innym terminie niż był o to poproszony oraz zatajenie informacji o tym fakcie, nie świadczy o braku winy skarżącego w uchybieniu terminu.

Przedmiotem kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego jest prawidłowość ustalenia przez WSA, czy skarżący uprawdopodobnił brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi od rozstrzygnięcia Zarządu Województwa Podlaskiego z dnia [...] maja 2018 r., doręczonego stronie w dniu 25 maja 2018 r., a w konsekwencji, czy zachodziły przesłanki uzasadniające przywrócenie terminu na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji prawidłowo przyjął, że strona postępowania ponosi odpowiedzialność za działania osób, którymi posługuje się w dokonywaniu czynności istotnych w kontekście zachowania terminu do wniesienia skargi. W rozpoznawanej sprawie skarżący zlecił swojemu synowi zeskanowanie i przesłanie pełnomocnikowi zaskarżonego pisma. Syn skarżącego – wbrew poleceniu – nie zrobił tego niezwłocznie, a z kilkudniowym opóźnieniem, o czym nie poinformował ani ojca, ani pełnomocnika. W konsekwencji pełnomocnik nadał skargę z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a.

Podkreślić w tym miejscu należy, że okoliczności świadczące o brak winy w uchybieniu terminu, o których mowa w art. 87 § 2 p.p.s.a., należy oceniać, biorąc pod uwagę obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Strona, która nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym, musi zatem wykazać dołożenie szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej.

Zdaniem NSA, przedstawione we wniosku, a powtórzone w zażaleniu argumenty nie świadczą o braku winy skarżącego w uchybieniu terminu do wniesienia skargi, a co za tym idzie, nie mogą stanowić podstawy do przywrócenia terminu do dokonania tej czynności. Skarżący nie dopilnował bowiem z należytą starannością swoich interesów. Zlecając przesłanie do pełnomocnika pisma swojemu synowi, nie dopilnował, czy i kiedy to nastąpiło oraz czy pełnomocnik zna prawidłową datę doręczenia pisma, od którego została wywiedziona skarga.

W tym stanie sprawy, wobec niewykazania okoliczności przemawiających za brakiem winy skarżącego w uchybieniu terminu do wniesienia skargi, NSA uznał, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.