Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. wyrokiem z dnia 5 października 2009 r. sygn. akt III SA/Gl 457/09 w sprawie ze skargi S. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie wymiaru należności celnych, podatku od towarów i usług, podatku akcyzowego w punkcie 1. uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w T. z dnia [...] kwietnia 2004 r. nr [...] w zakresie podatku akcyzowego oraz podatku od towarów i usług, w punkcie 2. w pozostałym zakresie oddalił skargę, w punkcie 3. stwierdził, że w części uchylonej zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku, w punkcie 4. zasądził od Dyrektora Izby Celnej w K. na rzecz strony skarżącej kwotę 457 zł (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadniając orzeczenie o kosztach postępowania, Sąd I instancji powołał art. 200 i art. 205 § 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej: p.p.s.a., oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm. - dalej: rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości) zasądzając kwotę 457 zł (wpis sądowy - 200 zł, koszty zastępstwa procesowego - 240 zł i opłata skarbowa od pełnomocnictwa - 17 zł).
W zażaleniu obejmującym w części punkt 4 wyroku, to jest w zakresie zasądzonych kosztów zastępstwa procesowego, skarżący zarzucił rozstrzygnięciu naruszenie: przepisów prawa procesowego, a to przepisu art. 200 i art. 205 § 2 i 3 p.p.s.a. oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie.
Mając na uwadze powyższe wniósł o zmianę orzeczenia w zaskarżonej części i zasądzenie od organu na rzecz strony skarżącej tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego kwoty 2.400 zł.
W uzasadnieniu zażalenia wskazał, iż niniejsza sprawa jest sprawą, w której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna w rozumieniu § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości. W ocenie autora zażalenia w zakresie pojęcia sprawy, w której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, mieszczą się sprawy zmierzające do podważenia takiej decyzji. Twierdził, że wobec odmowy wszczęcia postępowania służącego bezpośrednio weryfikacji decyzji stwierdzającej istnienie obowiązku pieniężnego zmuszony był przeprowadzić postępowanie "wpadkowe". Miarodajnym zaś dla oceny czy przedmiotem sprawy jest należność pieniężna winien, być ostateczny cel procesowy skarżącego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie jest zasadne.
Niewątpliwie - stosownie do § 18 ust. 1 powołanego w zażaleniu rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu - stawki tych opłat w postępowaniu przed sądem administracyjnym zależne są od przedmiotu zaskarżenia.
W sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, stawka ta obliczana jest na podstawie § 6, w zależności od wartości przedmiotu sprawy (§ 18 ust. 1 pkt. 1 lit. a), w "innych sprawach" zaś wynosi 240 zł (§ 18 ust. 1 pkt. 1 lit. c).
Według art. 216 p.p.s.a. wartość przedmiotu zaskarżenia stanowi należność pieniężną, jeżeli jest ona przedmiotem zaskarżenia. Tym samym regulację zawartą w ww. przepisie należy odnosić do należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem lub czynnością.
Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie była decyzja Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] marca 2009 r., utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] stycznia 2009 r., którą to decyzją organ celny odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Naczelnika Urzędu Celnego w T. z dnia [...] kwietnia 2004 r.
Znaczy to, że będący przedmiotem zaskarżenia akt nie rozstrzygał o należności pieniężnej. Wbrew wywodom zawartym w zażaleniu, nie ma żadnych podstaw do twierdzeń, że postępowanie nadzwyczajne w przedmiocie stwierdzenia nieważności, jest postępowaniem "wpadkowym" w stosunku do postępowania zakończonego decyzją, o stwierdzenie nieważności, której strona wnosiła. Postępowanie z wniosku o stwierdzenie nieważności jest niewątpliwie postępowaniem odrębnym i dla oceny jego przedmiotu bez znaczenia jest, że strona w istocie zmierza do wyeliminowania decyzji wymierzającej należności celne i podatkowe.
Za powyższym rozumieniem przedmiotu zaskarżenia w sprawie przemawiają też uregulowania dotyczące wysokości należnego w sprawie wpisu - i w tym zakresie bowiem podstawowym kryterium jest przedmiot zaskarżonego aktu lub czynności.
Zgodnie § 2 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm. - dalej: rozporządzenie Rady Ministrów) wpis stały w sprawach skarg dotyczących postanowienia lub decyzji wydanych w trybie wznowienia postępowania administracyjnego, stwierdzenia nieważności, uchylenia lub zmiany albo wygaśnięcia aktu, bez względu na przedmiot sprawy, pobiera się w wysokości 200 zł.
Powyższe jednoznacznie wskazuje, iż przedmiotem zaskarżania w sprawach, w których organ orzekał o przesłankach stwierdzenia nieważności decyzji, nie jest należność pieniężna w rozumieniu art. 216 p.p.s.a. oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a) powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości jak i art. 231 p.p.s.a. i § 2 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów.
Zwrócenia uwagi wymaga w tym miejscu niekonsekwencja skarżącego.
Wartość przedmiotu zaskarżenia określona została w skardze w wysokości 44.324 zł. Natomiast wpis od skargi w przedmiotowej sprawie został uiszczony przez profesjonalnego pełnomocnika w wysokości 200 zł, odpowiadającej wpisowi stałemu.
W świetle tego, co zostało wyżej powiedziane, skarżący bezzasadnie domaga się zasądzenia na jego rzecz zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w wysokości 2400 zł stosownie do § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości, błędnie przyjmując, że jest to sprawa "wpadkowa" w sprawie w przedmiocie należności pieniężnej, wadliwie pomijając odrębny charakter postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności.
Podstawy, na których oparto zażalenie, nie są zatem usprawiedliwione.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.