Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 25 lutego 2016 r. sygn. akt I SA/Bd 438/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. odrzucił zażalenie S. P. na postanowienie tegoż Sądu z dnia 17 grudnia 2015 r. odrzucające wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd I instancji wskazał, że odpis postanowienia z dnia 17 grudnia 2015 r. został doręczony S. P. w dniu 11 stycznia 2016 r. i zawierał on pouczenie o sposobie i terminie wniesienia zażalenia. Skarżący zażalenie na postanowienie doręczone mu w dniu 11 stycznia 2016 r. złożył 19 stycznia 2016 r., czyli po upływie 7-dniowego terminu, który upływał 18 stycznia 2016 r.
Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia Sąd I instancji powołał art. 178 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej p.p.s.a.).
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych, tj. przyjęcie, że postanowienie to zostało doręczone 11 stycznia 2016 r. Wniósł o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia na postanowienie z dnia 17 grudnia 2015 r. oraz o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie jest zasadne.
Przedmiotem zażalenia jest postanowienie Sądu I instancji, którym odrzucono zażalenie z uwagi na jego wniesienie z uchybieniem terminu określonego w art. 194 § 2 p.p.s.a.
Skarżący kwestionując postanowienie Sądu I instancji zarzucił, iż przesyłka doręczona w dniu 11 stycznia 2016 r. – jak przyjęto w zaskarżonym orzeczeniu – została mu doręczona przez R. P. (która ją odebrała) dopiero w dniu 14 stycznia 2016 r. Zatem ten dzień powinien być uznany za dzień doręczenia, gdyż w tym dniu dowiedział się o istnieniu postanowienia z 17 grudnia 2015 r.
Stanowisko to nie jest trafne. Skarżący nie kwestionuje faktu, że doręczenie przesyłki zawierającej postanowienie Sądu z dnia 17 grudnia 2015 r. nastąpiło do rąk R. P. Zatem doręczenie zostało dokonane w trybie art. 72 § 1 p.p.s.a. (tzw. doręczenie zastępcze). W takiej sytuacji datą doręczenia pisma doręczonego w sposób zastępczy na podstawie art. 72 § 1 jak również art. 72 § 2 p.p.s.a. jest dzień przyjęcia pisma przez osobę, do rąk której podmiot doręczający dokonał doręczenia zastępczego. W okolicznościach sprawy był to dzień 11 stycznia 2016 r. Zatem 7-dniowy termin określony w art. 194 § 2 p.p.s.a. upływał w dniu 18 stycznia 2016 r. Zażalenie wniesione po tej dacie, tj. 19 stycznia 2016 r., było więc spóźnione i podlegało odrzuceniu.
Zupełnie inną kwestią jest okoliczność, na którą powołuje się skarżący, tj. fakt rzeczywistego doręczenia przesyłki do rąk adresata i przyczyna tego stanu rzeczy. Tego rodzaju okoliczności mogą być przedmiotem ewentualnego wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności, której strona uchybiła. Jednakże rozstrzygnięcie w tej kwestii nie może być wydane w ramach rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny zażalenia, którego celem jest ocena zgodności z prawem orzeczenia Sądu I instancji odrzucającego zażalenie wobec uchybienia terminu do jego wniesienia.
W związku z tym, że skarżący w zażaleniu wniósł o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia na postanowienie z dnia 17 grudnia 2015 r. należy zatem dodać, że w orzecznictwie sądowym ukształtowany jest pogląd, iż czynności procesowe polegające na równoczesnym złożeniu środka zaskarżenia od orzeczenia wydanego na skutek uchybienia przez stronę terminowi procesowemu i wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności wykluczają się wzajemnie zarówno z powodu konkurencyjności zawartych w nich wniosków, zmierzających do wywołania przeciwstawnych skutków procesowych, ale i sprzeczności wewnętrznej ich podstaw.
W sytuacji gdy strona złożyła środek zaskarżenia od orzeczenia wydanego na skutek uchybienia terminowi do dokonania czynności procesowej, początek biegu terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności wyznaczać będzie data doręczenia orzeczenia rozstrzygającego w przedmiocie złożenia środka zaskarżenia (por. post. NSA z dnia 24 października 2006 r., sygn. akt II GZ 135/06; z dnia 17 grudnia 2009 r., sygn. akt II GZ 283/09 oraz sygn. akt I GZ 120/09 oraz powołane w ich uzasadnieniach orzecznictwo Sądu Najwyższego i literatura, a także post. NSA z dnia 9 września 2011 r., sygn. akt II OSK 1692/11; z dnia 29 czerwca 2012 r., sygn. akt II GZ 222/12; z dnia 15 marca 2016 r., sygn. akt I GZ 142/16, baza orzeczeń nsa.gov.pl).
Z tych więc przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. art. 197 § 2 p.p.s.a. zażalenie jako pozbawione uzasadnionych podstaw oddalił, orzekając w tym zakresie w punkcie 2 sentencji.
Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 156 § 1 i 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a. doskonal sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej w komparycji zaskarżonego postanowienia w zakresie prawidłowego oznaczenia numeru zaskarżonej decyzji.
Z akt administracyjnych rozpoznawanej sprawy wynika, że przedmiotem skargi była decyzja z dnia [...] marca 2015 r. o numerze "[...], a nie jak błędnie wpisał Sąd I instancji o numrze"[...]".
Z tych względów orzeczono jak w punkcie 1 sentencji.