Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z 19 października 2023 r. sygn. akt III SA/Wr 8/23 odmówił przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 21 września 2023 r., sygn. akt III SA/Wr 8/23 w sprawie ze skargi "T." Sp. z o.o. w B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z 2 listopada 2022 r. w przedmiocie zaksięgowania należności celnych.
W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że pełnomocnik strony skarżącej upatruje niezawinionej przyczyny w uchybieniu terminu z przyczyny przedłużającego się powrotu z urlopu wypoczynkowego spędzonego w Tel Awiwie w Izraelu, planowo trwającego od 20 września 2023 r. do 27 września 2023 r., który to ostatecznie (z uwagi na odwołanie zaplanowanego wylotu) zakończył się w dniu 28 września 2023 r. o godz. 22:44. Sąd pierwszej instancji wskazał, że pełnomocnik pominął kwestię, że 1 września 2023 r. udzielił pełnomocnictwa substytucyjnego radcy prawnemu, która reprezentowała stronę skarżącą na rozprawie przed tutejszym Sądem 21 września 2023 r. Tym samym w ocenie Sądu pierwszej instancji pełnomocnik substytucyjny w ramach udzielonego pełnomocnictwa umocowany był także do wniesienia wniosku o sporządzenie uzasadnienia. Zatem mógł złożyć wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku z zachowaniem terminu.
Odnosząc się zaś do kwestii wypowiedzenia pełnomocnictwa substytucyjnego, Sąd pierwszej instancji stwierdził, że skoro w czasie trwania urlopu wypoczynkowego pełnomocnik "wypowiedział pełnomocnictwo substytucyjne", to jednocześnie mógł dokonać także innych czynności w sprawie. Ocenił, że samo przebywanie na urlopie wypoczynkowym przez profesjonalnego pełnomocnika nie stanowi okoliczności faktycznej uzasadniającej w tej sprawie brak winy w uchybieniu terminu.
Strona skarżąca wniosła zażalenie na postanowienie Sądu pierwszej instancji, zaskarżając je w całości, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, tj:
- - art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634) - dalej: "p.p.s.a." poprzez przyjęcie, że skarżąca zobowiązana jest wykazać, że przeszkoda powodująca uchybienie terminu trwała nieprzerwanie aż do dnia złożenia wniosku o przywrócenie terminu, art. 87 § 2 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że opóźnienie komunikacyjne nie stanowi niezawinionej przyczyny uchybienia terminu na złożenie wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że możliwość złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku przez pełnomocnika substytucyjnego w dniu ogłoszenia wyroku wyczerpuje możliwość dochowania terminu na dokonanie czynności.
Mając powyższe na uwadze skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Jednocześnie ustawa wymaga, aby uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu, strona dokonała składając wniosek.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko Sądu pierwszej instancji jest trafne. Przede wszystkim na szczególną uwagę zasługuje fakt, że w aktach sprawy brak jest dokumentu, który wskazywałby na wypowiedzenie 22 września 2023 r. pełnomocnictwa substytucyjnego przez pełnomocnika strony skarżącej. W tej sytuacji umocowany 1 września 2023 r. pełnomocnik substytucyjny był umocowany do podejmowania wszelkich czynności, w tym rzecz jasna, do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku.
Bez znaczenia w tej sytuacji jest argumentacja podnoszona w zażaleniu, bowiem przebywanie na urlopie i wystąpienie problemów komunikacyjnych w tej sprawie nie może stanowić o uznaniu wniosku o przywróceniu terminu, skoro w sprawie występował drugi pełnomocnik – substytut.
Zasadnie przyjął więc Sąd pierwszej instancji, że w ramach udzielonego pełnomocnictwa pełnomocnik substytucyjny miał umocowanie do podjęcia czynności procesowej. Całkowicie niezrozumiałe dla Naczelnego Sądu Administracyjnego jest to, że pełnomocnik strony skarżącej podnosi argument o wypowiedzeniu pełnomocnictwa substytucyjnego, skoro w aktach sprawy brak jest dokumentu wskazującego na wypowiedzenie tego pełnomocnictwa.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.