Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 28 lipca 2014 r. odmówił F. Z. wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego.
W uzasadnieniu Sąd I instancji podał, że w związku ze skargą skarżącego Floriana Zalewskiego został również złożony wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący wyjaśnił, że brak wstrzymania wykonania decyzji spowoduje, iż skarżący utraci dochody z prowadzonej jednoosobowej działalności gospodarczej, której przedmiotem jest sprzedaż oleju opałowego. W razie utraty kontynuowana działalności jedynym dochodem skarżącego będzie jego emerytura (w wysokości 3.853,84 zł) gdyż żona nie pracuje a syn studiuje w trybie dziennym, które to studia opłaca skarżący (ok. 2 000 zł miesięcznie).
Sąd I instancji na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.) odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
WSA wskazał, że instytucja wstrzymania wykonania decyzji, nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzystencji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło. Ciężar udowodnienia tych przesłanek spoczywa na wnioskodawcy. Dodatkowo sąd podał, że skarżący może skorzystać z przewidzianej w Ordynacji podatkowej instytucji odroczenia lub rozłożenia na raty zaległości podatkowej, umorzenia jej w całości lub części wskazując właśnie na ważny interes podatnika lub interes publiczny. Tym samym w ocenie Sądu rozpoznającego wniosek nie jest to sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
F. Z. złożył zażalenie na powyższe orzeczenie wnosząc o jego uchylenie oraz o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie skarżącego orzeczenie narusza art. 61 § 3 p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. precyzyjnie określa przesłanki dopuszczające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Sąd jest uprawniony do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy, i w tej kwestii stanowisko orzecznictwa i doktryny jest zgodne i zniezmienne (por. postanowienie NSA z dni 27 lutego 2012 r., sygn. akt II FZ 140/12, postanowienie NSA z dnia 25 sierpnia 2011 r., sygn. akt II OZ 692/11, postanowienie NSA z dnia 14 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 1116/10, postanowienie NSA z dnia 6 listopada II OZ 975/09, postanowienie NSA z dnia 8 kwietnia 2012 r., sygn. akt II GZ 132/12; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz., Zakamycze 2005, s. 168, Tarno J.P., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis 2010, s. 207).
Domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji skarżący musi wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niezbędne przy tym jest wskazanie na konkretne okoliczności dojące podstawę do oceny, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Okolicznościami takimi mogą być m.in. wykazanie dochodu przedsiębiorstwa czy przedstawienie rozliczenia rocznego z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych (vide: postanowienie NSA z 31 marca 2011 r., sygn. akt II FSK 632/11, postanowienie NSA z 6 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1976/11).
Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że skarżący nie wykazał, aby zaistniały przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. We wniosku nie powołano żadnych okoliczności, które mogłyby uprawdopodobnić zaistnienie przesłanek przemawiających za zastosowaniem w rozpoznawanej sprawie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania decyzji. Żądanie wstrzymania wykonania decyzji bez wskazania konkretnych okoliczności i dowodów na potwierdzenie istnienia przesłanek uzasadniających takie żądanie należy, wskutek dokonanej wyżej wykładni art. 61 § 3 p.p.s.a. uznać za niewystarczające. W uzasadnieniu skarżący w sposób gołosłowny, nie popartym żadnym uzasadnieniem wskazuje na niemożność utrzymania siebie, żony i syna z emerytury, przerwania prowadzenia działalności gospodarczej czy też brak możliwości kontynuowania nauki przez syna. Jednakże, jak prawidłowo wskazał Sąd I instancji, egzekucja należności pieniężnych nie prowadzi co do zasady do nieodwracalnych skutków a skarżący może skorzystać z przewidzianych prawem instytucji odroczenia lub rozłożenia na raty zaległości podatkowej, umorzenia jej w części lub całości wskazując właśnie na ważny interes podatnika lub interes publiczny.
Brak jest także podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego z tego powodu, że sama możliwość przeprowadzenia ewentualnej egzekucji z dochodów uzyskiwanych przez skarżącego nie jest wystarczającym powodem do przyznania ochrony tymczasowej, w sytuacji gdy skarżący nie wykazuje wpływu tego zobowiązania na jego stan majątkowy ani jego rodziny.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.