Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 31 sierpnia 2020 r., sygn. akt I SA/Gd 586/20, odmówił skarżącej – [A] Spółce z o.o. w W. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia [...] maja 2020 r. w przedmiocie określenia zobowiązania w opłacie paliwowej.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji stwierdził, że spółka nie wykazała przesłanek z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Zdaniem WSA, wskazanie przez stronę, że w okresie od marca do maja 2020 r. doszło do spadku sprzedaży, nie oznacza automatycznie, że zaspokojenie należności publicznoprawnych spowoduje uszczerbek stwarzający realne zagrożenie dla jej bytu w obrocie gospodarczym. Wobec nieprzedstawienia przez spółkę informacji (dokumentów) pozwalających na ustalenie jej kondycji finansowej, niemożliwe jest stwierdzenie, że zapłata należności doprowadzi do zaprzestania prowadzenia działalności.
Ponadto, strona, powołując się na ograniczenia możliwości prowadzenia działalności gospodarczej z uwagi na epidemię COVID-19, nie wyjaśniła, czy korzystała z którejkolwiek form pomocy państwa dla przedsiębiorców. Przede wszystkim jednak, nie wykazała, by sam tylko spadek sprzedaży (czego Sąd nie kwestionuje) – bez odniesienia tej okoliczności do aktualnego stanu majątkowego – uprawdopodabniał wystąpienie którejkolwiek przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Sąd I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez odmowę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na skutek uznania, że w niniejszej sprawie nie zaistniały przesłanki do wstrzymania wykonania decyzji, mimo iż skarżąca wskazała we wniosku okoliczności potwierdzające ich istnienie, oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 166 p.p.s.a. poprzez niepełne uzasadnienie skarżonego postanowienia.
W uzasadnieniu strona wskazała, że za zasadnością wniosku przemawiały konkretne dane finansowe, a także wyjątkowe okoliczności przestoju gospodarczego i niepewność poprawy tej sytuacji w związku ze stanem epidemii.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że nie chodzi o jakąkolwiek szkodę, lecz o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.
W niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczył decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia [...] maja 2020 r., z której to decyzji wynika dla skarżącej obowiązek zapłaty należności z tytułu opłaty paliwowej w wysokości 1 063 769 zł wraz z odsetkami.
Wobec powyższego wskazać należy, że w przypadku gdy wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczy decyzji dotyczącej obowiązku zapłaty przez stronę określonej kwoty pieniężnej, kluczowe znaczenie ma relacja wysokości tej kwoty do sytuacji finansowej i majątkowej tej strony. Tylko w ten sposób można bowiem ocenić, czy szkoda związana z obowiązkiem uiszczenia tej kwoty będzie dla tejże strony znaczna, albo doprowadzi u niej do trudnych do odwrócenia skutków (np. konieczności znacznego ograniczenia lub zakończenia działalności).
W świetle informacji wynikających z uzasadnienia wniosku o wstrzymanie, w szczególności z zestawienia tabelarycznego sprzedaży brutto w miesiącach kwiecień-maj 2019 i 2020, brak jest podstaw do twierdzenia, że ewentualne wyegzekwowanie wskazanej wyżej kwoty może wyrządzić znaczną szkodę w majątku spółki albo wywoła skutki, które byłyby trudne do odwrócenia w przypadku ewentualnego późniejszego uwzględnienia skargi i wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Dane te wskazują jedynie, że w kwietniu i maju 2020 roku nastąpił spadek sprzedaży w porównaniu do roku ubiegłego o 24% w kwietniu i 7% w maju. Jednakże, co wymaga podkreślenia, z danych tych nie wynika, jaki jest obecnie stan majątku spółki ani jak kształtują się obroty.
Zdaniem NSA, dokonana przez Sąd I instancji ocena wniosku skarżącej jest prawidłowa. WSA w Gdańsku trafnie zwrócił uwagę, że skarżąca do wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie dołączyła dowodów, które dokumentowałyby jej aktualną sytuację majątkową. Zasadne jest zatem stanowisko Sądu I instancji, że w tej sytuacji nie było możliwości określić, czy ewentualna szkoda spowodowana wykonaniem decyzji – tylko z uwagi na wysokość nałożonej kary pieniężnej oraz na kryzys związany ze stanem epidemii – byłaby znaczna oraz czy istnieje zagrożenie powstania trudnych do odwrócenia skutków. Zawarte we wniosku twierdzenia o zasadności wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie zostały uprawdopodobnione stosownymi dokumentami odnoszącymi się do sytuacji majątkowej strony, jak np. bilans, rachunek zysków i strat, które obrazowałyby całokształt aktualnej, rzeczywistej kondycji finansowej spółki. Brak wiedzy w tym zakresie sprawia, że nie jest możliwa ocena, czy i w jaki sposób wykonanie zaskarżonej decyzji przed zakończeniem kontroli sądowej może wpłynąć na sytuację majątkową spółki.
Ze wskazanych powodów, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.
Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o sprostowaniu sentencji zaskarżonego postanowienia w zakresie wskazania strony wnoszącej skargę, na podstawie art. 156 § 1 i 3 p.p.s.a. Naczelny Sąd administracyjny stwierdził, że błędne wskazanie firmy, pod którą działa skarżąca spółka jako "[...]" zamiast – prawidłowo – "[...]" stanowi oczywistą omyłkę. Wobec powyższego, orzeczono jak w pkt 2 sentencji na podstawie art. 153 § 1, 2 i 3 w związku z art. 193 p.p.s.a.