Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: WSA) wyrokiem z 1 czerwca 2021 r. sygn. akt V SA/Wa 2346/20, w sprawie ze skargi C. w S. (dalej: skarżąca) na decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej: Prezes PFRON) z [...] września 2020 r., nr [...], w przedmiocie ustalenia wysokości dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych, w pkt 1. uchylił zaskarżoną decyzję; w pkt 2. zasądził od Prezesa Zarządu PFRON na rzecz skarżącego koszty postępowania w kwocie 697 zł.
Jako podstawę prawną postanowienia o kosztach wskazano art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325; dalej: ppsa) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265; dalej: rozporządzenie).
Zażalenie na postanowienie zawarte w pkt 2. ww. wyroku złożyła skarżąca, wnosząc o jego zmianę poprzez zasądzenie od organu na jej rzecz 3.120 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w sprawie. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie prawa materialnego:
- 1) § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia, polegające na jego zastosowaniu w sprawie pomimo braku ku temu przesłanek;
- 2) § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia, polegającym na jego niezastosowaniu w sprawie.
Skarżąca wskazała, że stawka wynagrodzenia pełnomocnika powinna w tej sprawie wynosić 3600 zł ze względu na wartość przedmiotu zaskarżenia ([...] zł), co wynika z § 2 pkt 5 rozporządzenia. Na poparcie swojego stanowiska przywołała wyrok WSA w Warszawie z 4 lutego 2021 r., sygn. akt V SA/Wa 822/20, w którym to zasądzono na rzecz skarżącej 7.400 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wskazane postępowanie było prowadzone w takiej samej sprawie, jednak dotyczyła innego miesiąca w ramach którego skarżąca domagała się dofinansowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono niewłaściwe zastosowanie przepisu z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia poprzez przyjęcie, że stronie skarżącej należał się zwrot kosztów zastępstwa procesowego obliczonego według stawki "w innej sprawie" na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia, podczas gdy skarżącej należy się zwrot kosztów zastępstwa procesowego wg stawek obowiązujących w sprawach dotyczących należności pieniężnych. Skoro przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna w kwocie [...] zł, to stawkę wynagrodzenia należało obliczyć na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia.
Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że zgodnie z art. 200 ppsa – w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się, stosownie do art. 205 § 2 ppsa, ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata i radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd stawiennictwa strony.
Zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) i c) rozporządzenia – stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna - stawkę obliczoną na podstawie § 2 (lit. a), w innej sprawie - 480 zł (lit. c).
Na zasądzone koszty postępowania w kwocie 697 zł składały się zatem: wpis od skargi - 200 zł oraz koszty zastępstwa procesowego - 480 zł oraz opłata skarbowej od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że przyznanie zwrotu kosztów z tytułu wynagrodzenia radcy prawnego na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia było zasadne. Wynika to z tego, że przedmiotem sprawy była decyzja o ustalenie wysokości dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych, a nie należność pieniężna, jak twierdzi skarżący. Był to więc spór o prawo do ustalenia obowiązku.
Od skargi został prawidłowo pobrany wpis stały, a nie stosunkowy, zależny od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem. Wpis ten został pobrany zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193; dalej: rozporządzenie RM). Zgodnie z tym przepisem – wpis stały bez względu na przedmiot zaskarżonego aktu lub czynności wynosi w sprawach skarg na akty lub akty z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa – 200 zł.
Tak więc brak jest podstaw, żeby podzielić pogląd skarżącego, że w sprawie powinien mieć zastosowanie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia, dotyczący stawek minimalnych w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna. Jak wspomniano wyżej, sprawa dotyczyła skargi na decyzję organu w przedmiocie ustalenia wysokości dofinansowania, tym samym nie należy do kategorii "której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna".
Reasumując, Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że w sytuacji, gdy przedmiotem zaskarżenie jest akt lub czynność, o którym mowa w § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia RM i jest pobierany wpis stały, to konsekwentnie wynagrodzenie pełnomocnika powinno być ustalone w korelacji do "stałej stawki" wpisu sądowego.
Zauważyć należy, że skarżąca nie zakwestionowała wysokości wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 zł (wpis stały), wręcz uważa, że są to dwie niezależne od siebie kwestie (wysokość wpisu i wysokość wynagrodzenia), co w świetle tego co zostało powiedziane wcześniej należy uznać za błędne.
Z kolei powołany w uzasadnieniu zażalenia wyrok WSA w Warszawie z 4 lutego 2021 r., sygn. akt V SA/Wa 822/20, nie ma odniesienia do niniejszej sprawy. Co więcej wyrok ten potwierdza prawidłowość zasądzania kosztów sądowych w rozpoznawanej sprawie, ponieważ jej polem sporu a więc przedmiotem był zwrot środków przekazanych tytułem miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych. Jak sama nazwa przedmiotu wskazuje, sprawa dotyczyła należności pieniężnej w rozumieniu art. 231 ppsa.
Podsumowując, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że WSA prawidłowo zasądził na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania w wysokości 697 zł. Koszty te są konsekwencją uwzględnienia skargi i przysługują skarżącej, o ile wyrok, w którym zostały one zasądzone nie zostanie wyeliminowany z obrotu prawnego w wyniku kontroli instancyjnej.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 ppsa.