Uzasadnienie
Postanowienie
Dnia 15 marca 2006 r.
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie:
Sędzia NSA Maria Myślińska po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia S. C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 9 listopada 2005 r., sygn. akt III SA/Łd 524/05 odrzucającego wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi S. C. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Łodzi z dnia 28 czerwca 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w przedmiocie wymiaru należności celnych
p o s t a n a w i a: oddalić zażalenie
S.C. wniósł w dniu 30 lipca 2005 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Dyrektora Izb Celnej w Łodzi z dnia 28 czerwca 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia 31 lipca 1997 r. nr [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 21 września 2005 r. sygn. akt III SA/Łd 524/05 odrzucił tę skargę uznając, iż została ona wniesiona po upływie trzydziestodniowego terminu.
We wniosku o przywrócenie terminu z dnia 27 października 2005 r. skarżący podał, że o tym, iż decyzja została mu doręczona w dniu 29 czerwca 2005 r. dowiedział się w dniu 10 października 2005 r., po zapoznaniu się z treścią postanowienia odrzucającego skargę. Do tego momentu pozostawał w przekonaniu, iż decyzję doręczono w dniu 30 czerwca 2005 r., albowiem została doręczona matce J.C. podczas jego nieobecności w kraju. Skarga była gotowa w już w dniu 27 lipca 2005 r., więc w ocenie skarżącego nie było przeszkód by złożyć ją w zakreślonym terminie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 9 listopada 2005 r. odrzucił wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi podając w uzasadnieniu, że odpis postanowienia z dnia 21 września 2005 r. o odrzuceniu skargi doręczono matce skarżącego – J. C. w dniu 27 września 2005 r. W ocenie Sądu I instancji skarżący w swoim wniosku nie obalił domniemania, iż pismo doręczono mu w sposób prawidłowy. Postanowienie doręczono skutecznie w dniu 27 września 2005 r. i skarżący w tym dniu mógł zapoznać się z treścią uzasadnienia. Od następnego dnia rozpoczął swój bieg siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. S. C. złożył ten wniosek dopiero w dniu 27 października 2005 r. W związku z powyższym Sąd I instancji uznał wniosek za spóźniony i uznał, że podlega on odrzuceniu.
W zażaleniu na powyższe postanowienie sporządzonym przez matkę, a następnie podpisanym również przez S. C. podano, że po odebraniu w dniu 27 września 2005 r. postanowienia o odrzuceniu skargi, J. C. nie mogła skontaktować się z synem, który przebywał za granicą. Skarżący z treścią rozstrzygnięcia Sądu mógł się zapoznać dopiero w dniu 10 października 2005 r., tj. po swoim powrocie do kraju.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie jest zasadne.
Zgodnie z brzmieniem art. 87 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwana dalej: p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Kryterium braku winy jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej.
Skarżący w dniu 27 października 2005 r. wystąpił z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Łodzi, podczas gdy postanowienie o odrzuceniu skargi prawidłowo doręczono stronie w dniu 27 września 2005 r. Z akt sprawy wynika, iż postanowienie odebrała matka skarżącego – J. C.. Zgodnie z treścią art. 72 p.p.s.a. jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi, a gdyby go nie było – administracji domu lub dozorcy, jeżeli osoby te nie mają sprzecznych interesów w sprawie i podjęły się oddania mu pisma. Doręczenie zastępcze opiera się na domniemaniu, że pismo dotarło do rąk adresata i w ten sposób doręczenie zostało dokonane prawidłowo oraz że zapoznał się on z treścią pisma. Argument skarżącego, że przebywał za granicą nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zgodnie z treścią art. 70 § 1 p.p.s.a. strony i ich przedstawiciele mają obowiązek zawiadamiać sąd o każdej zmianie swojego miejsca zamieszkania, adresu do doręczeń lub siedziby.
Obowiązek informowania o zmianie adresu istnieje w czasie trwania postępowania, do momentu uprawomocnienia się orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie. W związku z powyższym przyjąć należy, iż termin do złożenia skargi upłynął dnia 29 lipca 2005 r., a skarga została wniesiona w dniu 30 lipca 2005 r., czyli z uchybieniem terminu i od tej daty biegł termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Podkreślić w tym miejscu należy, że skargę sporządzono w dniu 27 lipca 2005 r., a skarżący podpisał ją osobiście. Zatem obowiązkiem skarżącego było wykazanie, że bez własnej winy uchybił terminowi do wystąpienia z przedmiotowym wnioskiem. Tych okoliczności skarżący nie wykazał zajmując się zupełnie innym okresem.
Nawet gdyby przyjąć, że skarżący dowiedział się o uchybieniu terminu do wniesienia przedmiotowego wniosku w dniu 10 października 2005 r., to złożony przez niego w dniu 27 października 2005 r. wniosek i tak jest spóźniony. Ustawowy termin do dokonania tej czynności upłynął w dniu 17 października 2005 r.
Związanie przez Naczelny Sąd Administracyjny granicami zażalenia z mocy art. 197 § 2 p.p.s.a. w związku z art. 183 § 1 p.p.s.a. sprawia, że rozważania Sądu ograniczają się wyłącznie do rozstrzygnięcia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Łodzi z dnia 28 czerwca 2005 r. Usuwa się spod kontroli Sądu problematyka związana z wniesieniem skargi kasacyjnej na postanowienie z dnia 21 września 2005 r. o odrzuceniu skargi i zachowania terminów dla dochowania tej czynności.
Z powyższych względów na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.