Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 19 listopada 2019 r., sygn. akt V SA/Wa 123/19, odrzucił skargę Gminy Pęczniew na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] października 2018 r. w przedmiocie odmowy zwrotu utraconych dochodów z tytułu zwolnienia z podatku od nieruchomości.
Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym.
Skarżąca, po prawomocnej odmowie zwolnienia jej od kosztów sądowych, została wezwana zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 4 września 2019 r. do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 15 037 zł w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia.
Odpis powyższego zarządzenia został prawidłowo doręczony 23 września 2019 r., zaś skarżąca nie uiściła wpisu w terminie. W związku z tym, na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302; dalej: p.p.s.a.), Sąd I instancji skargę odrzucił.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca. Zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a. poprzez bezzasadne przyjęcie, że w realiach przedmiotowej sprawy skarżąca nie wykazała, iż nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania, co skutkowało niezasadną odmową przyznania skarżącej prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od opłat sądowych w całości, a w konsekwencji – odrzucenie skargi w przedmiotowej sprawie, podczas gdy z treści oświadczenia złożonego na urzędowym formularzu, obejmującego dokładne dane dotyczące sytuacji finansowej i majątkowej Gminy Pęczniew, wywołanego przedmiotowym wnioskiem, jasno wynika, iż skarżąca znajduje się w trudnej sytuacji finansowej – co w konsekwencji prowadzi do konstatacji, iż skarżąca nie ma dostatecznych środków na uiszczenie kosztów sądowych, w tym wpisu od skargi we wskazanej wysokości. Na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a. Gmina wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Stosownie do zdania drugiego powołanego przepisu, w takim przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni do dnia doręczenia wezwania. Stosowanie do § 3 art. 220 p.p.s.a., skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.
W rozpoznawanej sprawie skarżąca złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie jej od kosztów sądowych, który został oddalony postanowieniem referendarza sądowego z 14 czerwca 2019 r. Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem WSA w Warszawie z 27 sierpnia 2019 r. Postanowienie to zostało doręczone pełnomocnikowi Gminy 16 września 2019 r. Jest ono niezaskarżalne.
Następnie, Gmina została wezwana – zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 4 września 2019 r. – do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 15 037 zł w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Jak wynika z akt sprawy, wezwanie doręczono 23 września 2019 r. (k. 39 akt sądowych). Termin do wykonania zarządzenia (opłacenia skargi) upływał zatem 30 września 2019 r. Skarżąca nie uiściła wpisu od skargi w wymaganym terminie ani nie zaskarżyła ww. zarządzenia. Zdaniem NSA, w tych okolicznościach należało uznać, że Sąd I instancji prawidłowo odrzucił skargę.
W ocenie NSA, niezasadny jest zarzut naruszenia art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a. oraz argumentacja dotycząca oceny Sądu co do zaistnienia przesłanek określonych w tym przepisie, ponieważ zaskarżone postanowienie zostało wydane w przedmiocie odrzucenia skargi, a nie odmowy przyznania prawa pomocy. Postanowienie dotyczące wniosku o zwolnienie Gminy od ponoszenia kosztów sądowych zostało wydane w odrębnym postępowaniu wpadkowym i jest niezaskarżalne. W niniejszej sprawie Sąd uprawniony był badać wyłącznie prawidłowość odrzucenia skargi, co doprowadziło do stwierdzenia prawidłowości zastosowania przez Sąd I instancji art. 220 § 3 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.