Uzasadnienie
Postanowieniem z 15 września 2023 r., sygn. akt III SA/Po 405/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargi A. W. (dalej: skarżący, strona, wnoszący zażalenie) oraz G. N., K. R., S. B., M. O., E. S., R. S., A. S., J. W., B. W., S. K., K. C., I. K., A. C., M. S., I. P., L. Z., D. P., H. F., R. B., Z. E., G. L., W. M. i K. R. (dalej: pozostali skarżący) na zarządzenie Burmistrza Gminy Osieczna z 22 maja 2023 r. w przedmiocie ustalenia stawki opłat za wjazd na teren letniska.
Uzasadniając rozstrzygnięcie Sąd I instancji wskazał, że część skarżących nie uzupełniła w terminie braku formalnego skargi przez podanie numeru PESEL, natomiast ci, którzy uzupełnili ten brak, nie wykazali w terminie interesu prawnego lub uprawnienia we wniesieniu skargi. W odniesieniu do A. W., który jako jedyny ze skarżących odpowiedział na wezwanie wskazując, że jest jednym z dzierżawców terenów przeznaczonych pod zabudowę rekreacyjną, których dotyczy zaskarżone zarządzenie i przesyłając drogą elektroniczną fakturę za dzierżawę terenu, Sąd I instancji stwierdził, że przesłana faktura nie określa, jakiego terenu dotyczy, stąd nie wiadomo czy leży on na terenie letniska objętego zaskarżonym zarządzeniem, zatem nie można jej uznać za uzupełnienie braku formalnego skargi. WSA odrzucił skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej: p.p.s.a.).
A. W. wniósł zażalenie na postanowienie z 15 września 2023 r., podnosząc, że składając informację o uprawnieniu do wniesienia skargi i "przedkładając jako załącznik umowę dzierżawy", działał w przekonaniu o poprawności złożonego oświadczenia. W zażaleniu podtrzymał swoje stanowisko, wskazując, że w dalszym ciągu jest dzierżawcą działki na terenie letniska i przesyłając fotokopię pisma Gminy Osieczna informującego o stawce czynszu oraz wskazującego na przedmiot dzierżawy i jego lokalizację.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 50 § 1 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny. Zasadnie zatem Sąd I instancji wezwał skarżących do wykazania interesu prawnego lub uprawnienia we wniesieniu skargi, w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.
Należy także zgodzić się z oceną przedstawionej przez wnoszącego zażalenie faktury VAT jako dokumentu, który nie wykazuje interesu prawnego skarżącego.
Sąd I instancji w uzasadnieniu postanowienia o odrzuceniu skarg pominął jednak, że skarżący – poza dołączeniem faktury za czynsz z tytułu dzierżawy – złożył również oświadczenie, że jest jednym z dzierżawców, których dotyczy zaskarżone zarządzenie.
Podkreślenia wymaga treść wezwania Sądu, w którym nie sprecyzowano sposobu, w jaki skarżący mieli wykazać swój interes prawny lub uprawnienie (np. przez wskazanie, jaki dokument będzie uznany za wykazujący interes prawny lub uprawnienie). Z tego względu, a także z uwagi na przepis art. 6 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd administracyjny w razie uzasadnionej potrzeby udziela stronom występującym w sprawie bez adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego niezbędnych pouczeń co do czynności procesowych i skutków ich zaniedbań, Sąd I instancji powinien pouczyć skarżącego, że jego oświadczenie oraz dołączona do niego faktura nie mogą być uznane za wykazujące istnienie po jego stronie interesu prawnego do wniesienia skargi. Sąd powinien także ponownie wezwać skarżącego do usunięcia braku formalnego skargi, tym razem wskazując, jaki rodzaj dokumentu skarżący powinien przedstawić.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonego postanowienia w zakresie odrzucenia skargi wnoszącego zażalenie.