Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie (dalej: "WSA") postanowieniem z 4 sierpnia 2016 r., sygn. akt I SA/Sz 1149/13 odrzucił zażalenie C.T. (dalej: "skarżący") na postanowienie WSA z 13 czerwca 2016 r. odrzucające skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia
WSA z 11 września 2014 r. sygn. akt I SA/Sz 1149/13 o odrzuceniu wniosku C.T. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 10 lipca 2013 r., sygn. akt I SA/Sz 77/13.
Skarżący pismem z 3 marca 2016 r. wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia WSA z 11 września 2014 r. sygn. akt I SA/Sz 1149/13 o odrzuceniu wniosku skarżącego o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem WSA z 10 lipca 2013 r., sygn. akt I SA/Sz 77/13.
WSA postanowieniem z 13 czerwca 2016 r. sygn. akt I SA/Sz 1149/13 odrzucił ww. skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia z uwagi na sporządzenie jej osobiście przez skarżącego.
Pismem z 12 lipca 2016 r. skarżący złożył zażalenie na ww. postanowienie, zwracając uwagę, że wnioskował o stwierdzenie nieważności postępowania i nie zostało to rozpatrzone.
Zaskarżonym postanowieniem WSA odrzucił zażalenie na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 i art. 285l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.; dalej: "p.p.s.a.").
W uzasadnieniu WSA wskazał, że niesporządzenie zażalenia na postanowienie odrzucające skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przez adwokata, radcę prawnego lub podmioty wskazane w art. 175 § 2 lub § 3 p.p.s.a., jest nieusuwalnym brakiem, który nie podlega uzupełnieniu w trybie określonym w art. 49 p.p.s.a. Ponadto obowiązek ustanowiony w art. 194 § 4 p.p.s.a. ma charakter bezwzględny, co oznacza, że żadne szczególne okoliczności nie uprawniają strony do osobistego sporządzenia zażalenia na postanowienie odrzucające skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.
WSA w Szczecinie wskazał, że przedmiotowe zażalenie należało odrzucić jako niedopuszczalne, bowiem zostało sporządzone przez skarżącego osobiście, pomimo, że nie należy on do żadnej z kategorii osób wymienionych w art. 194 § 4 i art. 175 § 2 i 3 p.p.s.a.
W zażaleniu na powyższe postanowienie C.T. wniósł o jego uchylenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Stosownie do treści art. 285l p.p.s.a. w przypadkach nieuregulowanych do postępowania wywołanego wniesieniem skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej.
Art. 194 § 4 p.p.s.a. stanowi, że zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego z zastrzeżeniem § 2 i 3, które dopuszczają wyjątek od tej zasady, pozwalając na sporządzenie skargi kasacyjnej innym, wymienionym w nich osobom.
Wobec powyższego, zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem orzeczenia sądu administracyjnego powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego albo podmioty, o których mowa w art. 175 § 2 i 3 p.p.s.a.
Ponadto podkreślić należy, jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 27 sierpnia 2010 r., sygn. akt II ONP 1/10, że niesporządzenie skargi kasacyjnej, a zatem i skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przez jedną z osób wskazanych w art. 175 p.p.s.a. nie jest brakiem formalnym, który podlegałby uzupełnieniu w trybie określonym w art. 49 p.p.s.a. Skoro, jak wspomniano wyżej, do postępowania wywołanego wniesieniem skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, to teza ta znajduje również zastosowanie w stosunku do zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Jest to brak nieusuwalny, a wniesienie tego środka osobiście przez skarżącego jest niedopuszczalne.
C.T., pomimo prawidłowego pouczenia skarżącego przez WSA, sporządził osobiście zażalenie na postanowienie z 13 czerwca 2016 r., którym odrzucona została skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia WSA w Szczecinie z 11 września 2014 r.
Zasadnym zatem było stanowisko WSA, który uznał, że zażalenie skarżącego było niedopuszczalne, a postanowienie o jego odrzuceniu odpowiada prawu.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie| art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.