Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 13 marca 2023 r., sygn. akt I SPP/Gl 135/22 odrzucił zażalenia J. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 26 stycznia 2023 r., sygn. akt I SPP/Gl 135/22 w sprawie ze skargi J. G. na postanowienie P. P. S.A. Centrum Obsługi Finansowej w K. z dnia 29 kwietnia 2021 r., nr COF.OUR.6375.43592.2020 ŁD.PM.ZZ 06925012 w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że postanowieniem z dnia 5 grudnia 2022 r., sygn. akt I SPP/Gl 135/22 starszy referendarz sądowy umorzył postępowanie w przedmiocie wniosku o przyznanie prawa pomocy J. G. Po rozpoznaniu sprzeciwu skarżącego, Sąd postanowieniem z dnia 26 stycznia 2023 r. utrzymał w mocy powyższe orzeczenie. Jednocześnie pouczył skarżącego, że postanowienie to nie jest zaskarżalne. Odpis postanowienia tut. Sądu wraz z pouczeniem został odebrany przez skarżącego w dniu 9 lutego 2023 r. W piśmie z dnia 14 lutego 2023 r. skarżący wskazał, że zaskarża przedmiotowe postanowienie Sądu.
W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia z dnia 13 marca 2023 r. Sąd I instancji przytoczył treść art. 260 § 1 i 2 p.p.s.a. oraz art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259, dalej "p.p.s.a.). Wskazał, że z powyższych regulacji wynika, że na postanowienie utrzymujące rozstrzygnięcie referendarza sądowego o odmowie przyznania prawa pomocy nie przysługuje zażalenie, o czym skarżący został pouczony. Stąd też zażalenie skarżącego na postanowienie Sądu z dnia 26 stycznia 2023 r. uznać należało za niedopuszczalne.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł J. G. W zażaleniu wskazał, że jest bardzo chory, przebywał w szpitalu. Wskazał, że wszystkie pisma składał w terminie.
Postanowieniem z dnia 22 sierpnia 2023 r., sygn. akt I SPP/Gl 135/22 WSA w Gliwicach przywrócił J. G. termin do wniesienia zażalenia na postanowienie WSA w Gliwicach z dnia 13 marca 2023 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Istota niniejszej sprawy sprowadza się do oceny dopuszczalności wniesienia środka odwoławczego od postanowienia Sądu I instancji o utrzymaniu w mocy postanowienia referendarza sądowego o umorzeniu postępowania w przedmiocie wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Stosownie do art. 258 § 1 p.p.s.a. czynności w zakresie przyznania prawa pomocy wykonuje referendarz sądowy, które to czynności przykładowo zostały wymienione w § 2 ww. przepisu. Z kolei zgodnie z art. 259 § 1 p.p.s.a. od postanowienia referendarza stronie przysługuje sprzeciw do właściwego sądu administracyjnego, który orzeka jako sąd drugiej instancji na posiedzeniu niejawnym (art. 260 § 2 i 3 p.p.s.a.).
Powyższe oznacza, że od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego wydanego w wyniku rozpoznania sprzeciwu od orzeczenia referendarza sądowego nie przysługuje żaden środek odwoławczy do Naczelnego Sądu Administracyjnego, ponieważ ani art. 194 § 1 p.p.s.a., ani żaden inny przepis szczególny ustawy nie przewiduje możliwości zaskarżenia tego orzeczenia zażaleniem.
Prawidłowo zatem Sąd I instancji postanowieniem zaskarżonym na obecnym etapie postępowania odrzucił zażalenie skarżącego z uwagi na jego niedopuszczalność.
Wskazywane w zażaleniu okoliczności choroby skarżącego jak i terminowość wnoszonych pism nie miały znaczenia w kwestii rozstrzygnięcia o dopuszczalności złożonego środka odwoławczego tj. zażalenia od postanowienia WSA w Gliwicach z dnia 26 stycznia 2023 r., sygn. akt I SPP/Gl 135/22 o utrzymaniu w mocy postanowienia referendarza sądowego.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji