Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy postanowieniem dnia 2 listopada 2020r., sygn. akt I SA/Bd 494/18 odrzucił skargę kasacyjną S. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 10 września 2019r., oddalającego skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] kwietnia 2018r. w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym.
Sąd I instancji wskazał, że wynika, że po doręczeniu skarżącemu odpisu ww. wyroku z uzasadnieniem w dniu 21 października 2019r., stronie zostało przyznane prawo pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego z urzędu. Na mocy postanowienia referendarza sądowego z dnia 20 grudnia 2019r., sygn. akt I SPP/Bd 201/19 Dziekan Okręgowej Izby Radców Prawnych w B. pismem z dnia 24 lutego 2020r. wyznaczył dla skarżącego pełnomocnika w osobie radcy prawnego B. Ł. Pełnomocnik ten odebrał informację o wyznaczeniu w dniu 26 lutego 2020r. W wyniku wniosku skarżącego o zmianę pełnomocnika z dnia 7 marca 2020r., radca prawny B. Ł. została zwolniona z obowiązku zastępowania skarżącego, o czym została poinformowana pismem z dnia 13 marca 2020r.
W konsekwencji powyższego, Dziekan Okręgowej Izby Radców Prawnych w B. pismem z dnia 13 marca 2020r. wyznaczył dla skarżącego, zgodnie z jego wnioskiem, drugiego pełnomocnika w osobie radcy prawnego R.F. Nowy pełnomocnik odebrał pismo o wyznaczeniu w dniu 31 marca 2020r. Pełnomocnik ten wniósł skargę kasacyjną w dniu 26 czerwca 2020r. (data stempla pocztowego). Złożył jednocześnie ze skargą kasacyjną wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Wniosek został odrzucony postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 31 lipca 2020r. które nie zostało zaskarżone.
WSA zaznaczył, że pierwszy pełnomocnik, radca prawny B. Ł. dowiedziała się o wyznaczeniu jej pełnomocnikiem dla skarżącego w dniu 26 lutego 2020r. odbierając dokument z wyznaczeniem osobiście w Biurze Okręgowej Izby Radców Prawnych w B. Natomiast drugi pełnomocnik wyznaczony później, radca prawny R. F., dowiedział się o wyznaczeniu w dniu 31 marca 2020r. W realiach przedmiotowej sprawy, mając na uwadze treść art. 15 zzs ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020r., poz. 374 ze zm.), uwzględniając jednocześnie treść art. 68 ust. 6 ustawy z dnia 14 maja 2020r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. z 2020r., poz. 875) oraz mając na względzie termin zawiadomienia pełnomocnika o jego wyznaczeniu, należy stwierdzić, że trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi kasacyjnej, wynikający z art. 177 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.
Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019r., poz. 2325 ze zm. – dalej: p.p.s.a.), upływał z dniem 8 czerwca 2020r. Z tym dniem upływał trzydziestodniowy termin na wniesienie skargi kasacyjnej uwzględniający okres zawieszenia biegu terminów. Ponieważ skarga kasacyjna została wniesiona dopiero w dniu 26 czerwca 2020r., a wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia został rozpatrzony prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 31 lipca 2020r. odrzucającym ten wniosek, wniesioną skargę kasacyjną należało odrzucić jako wniesioną po upływie terminu.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Bydgoszczy, ewentualnie jego zmianę i przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. Zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- 1. art. 177 § 1 i 3 p.p.s.a poprzez nieprawidłową wykładnie oraz zastosowanie i przyjęcie, że skarga kasacyjna został złożona z naruszeniem 30-dniowego terminu do jej złożenia liczonego od dnia doręczenia ustanowionemu pełnomocnikowi – radcy prawnemu - odpisu orzeczenia z uzasadnieniem,
- 2. art. 177 § 3 p.p.s.a. poprzez jego błędną wykładnię i zastosowanie i przyjęcie, że skuteczne zawiadomienie rozpoczynające bieg terminu do wniesienia skargi kasacyjnej biegnie od dnia powiadomienia pierwszego pełnomocnika ustanowionego do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej, tym samym ustanowienie kolejnego pełnomocnika nie odnawia terminu do wniesienia skargi ponieważ skutek odnowienia ma tylko zawiadomienie dokonane wobec pierwszego pełnomocnika,
- 3. art. 178 p.p.s.a. poprzez nieprawidłowe zastosowanie w stanie faktycznym i prawnym sprawy i odrzucenie skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 177 § 1 p.p.s.a. skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. W razie natomiast ustanowienia w ramach prawa pomocy pełnomocnika z urzędu po wydaniu orzeczenia na wniosek złożony przez stronę, której doręcza się odpis orzeczenia z uzasadnieniem sporządzonym z urzędu, albo przez stronę, która zgłosiła wniosek o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia, termin do wniesienia skargi kasacyjnej biegnie od dnia zawiadomienia pełnomocnika o jego wyznaczeniu, jednak nie wcześniej niż od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem (art. 177 § 3 p.p.s.a.).
Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd prawny wyrażony w zaskarżonym postanowieniu, zgodnie z którym w przypadku ustanowienia pełnomocnika z urzędu po wydaniu orzeczenia następuje odnowienie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej przez liczenie tego terminu od dnia zawiadomienia pełnomocnika o jego wyznaczeniu, jednak skutek odnowienia ma tylko zawiadomienie pierwszego pełnomocnika z urzędu.
Zatem, skoro pierwszy wyznaczony pełnomocnik otrzymał zawiadomienie 26 lutego 2020 r., termin na wniesienie skargi kasacyjnej w tej sprawie – w związku ze szczególnymi przepisami art. 15 zzs ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.) w zw. z art. 68 ust. 6 ustawy z dnia 14 maja 2020r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. z 2020r., poz. 875) – upłynął 8 czerwca 2020 r. Do tego dnia pełnomocnik ustanowiony z urzędu miał możliwość wniesienia skargi kasacyjnej bez konieczności składania wniosku o przywrócenia terminu.
W realiach rozpoznawanej sprawy, na prośbę skarżącego, pierwotnie ustanowiony pełnomocnik z urzędu został odwołany, zaś w jego miejsce wyznaczony kolejny – w dniu 31 marca 2020 r. Miał on możliwość zarówno skorzystać z dobrodziejstwa przepisu art. 177 § 3 p.p.s.a. i złożyć skargę kasacyjną w otwartym terminie – do dnia 8 czerwca 2020 r., jak również złożyć skargę kasacyjną wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu w terminie 30 dni (na podstawie art. 87 § 1 w zw. z art. 177 § 1 p.p.s.a.) od dnia jego wyznaczenia, przy czym w rozpoznawanej sprawie w związku z ww. przepisami szczególnymi, od dnia 24 maja 2020 r., który to termin upłynął w rozpoznawanej sprawie 22 czerwca 2020 r.
Jak słusznie zauważył Sąd I instancji ponieważ skarga kasacyjna została wniesiona dopiero w dniu 26 czerwca 2020r., a wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia został rozpatrzony prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 31 lipca 2020r. odrzucającym ten wniosek, wniesioną skargę kasacyjną należało odrzucić jako wniesioną po upływie terminu.
W tych okolicznościach, zdaniem NSA, Sąd I instancji prawidłowo odrzucił skargę kasacyjną skarżącego na podstawie art. 178 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.