Uzasadnienie
Zaskarżonym zarządzeniem z 15 października 2020 r., sygn. akt III SA/Łd 243/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi pozostawił bez rozpoznania wniosek Przedsiębiorstwa A Sp. j. w P. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z [...] stycznia 2020 r. w przedmiocie podatku akcyzowego.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że skarżąca spółka, reprezentowana przez adwokata, wraz ze skargą złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Ostatecznym postanowieniem z 27 lipca 2020 r. Sąd utrzymał w mocy postanowienie starszego referendarza sądowego z 23 czerwca 2020 r., którym odmówiono skarżącej spółce przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Z uwagi na nieusunięcie w zakreślonym terminie braku formalnego skargi poprzez nieuiszczenie wpisu sądowego od skargi w kwocie 4834 zł, WSA postanowieniem z 27 sierpnia 2020 r. odrzucił skargę.
Odpis powyższego postanowienia został skutecznie doręczony pełnomocnikowi skarżącej w dniu 7 września 2020 r. Pismem z dnia 14 września 2020 r. pełnomocnik strony skarżącej złożył wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu.
Zarządzeniem z 21 września 2020 r. pełnomocnik skarżącej został zobowiązany do uzupełnienia wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu poprzez dokonanie czynności, której nie dokonał w terminie (uiszczenia wpisu w wysokości 4834 zł), w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
Powyższe wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej w dniu 30 września 2020 r. i w wyznaczonym siedmiodniowym terminie ww. brak nie został uzupełniony, co skutkowało pozostawienia wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu bez rozpoznania na podstawie art. 49 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325; dalej: ppsa).
Skarżąca spółka wniosła zażalenie na powyższe zarządzenie wnosząc o jego uchylenie w całości. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 87 § 3 ppsa przez niewłaściwą jego interpretację.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy wskazać, że na obecnym etapie postępowania kontroli sądowej podlega prawidłowość zaskarżonego rozstrzygnięcia, a więc to, czy wydane zarządzenie o pozostawieniu wniosku o przywrócenie terminu bez rozpoznania jest zgodne z prawem.
Zgodnie z art. 86 § 1 ppsa jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Jak stanowi art. 87 § 1 ppsa, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4).
Z przepisów tych wynika, że wniosek o przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym, aby mógł podlegać ocenie przez Sąd I instancji, musi spełniać szereg wymogów, w tym m.in. wnioskodawca powinien uprawdopodobnić brak winy w uchybieniu terminu oraz jednocześnie dokonać spóźnionej czynności. Ponadto, aby Sąd mógł stwierdzić, czy wniosek o przywrócenie terminu jest złożony w terminie 7 dni od daty ustania przyczyny uchybienia terminu, wnioskodawca powinien także wskazać datę ustania tej przyczyny.
W rozpoznawanej sprawie, skarżąca wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu nie dopełniła uchybionej czynności. Chodzi tu o brak uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 4834 zł. W związku z tym Sąd I instancji na podstawie art. 87 § 4 ppsa wezwał spółkę do uzupełnienia braków formalnych wniosku. Wezwanie to doręczono skarżącej w dniu 30 września 2020 r., zatem termin do uzupełnienia braków formalnych wniosku upłynął 7 października 2020 r. (środa). W tym terminie wniosek nie został uzupełniony zgodnie z wezwaniem, w związku, z czym – zdaniem NSA – Sąd I instancji prawidłowo pozostawił go bez rozpoznania na podstawie art. 49 § 2 ppsa.
Okoliczności przedstawione w zażaleniu, dotyczące odmowy przyznania spółce prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, nie mogą już na tym etapie odnieść oczekiwanego przez stronę skutku, nie podważają, bowiem prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że ponowne złożenie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych, nie może uchylić skutków prawomocności wydanego wcześniej rozstrzygnięcia i tym samym nie ma wpływu na bieg określonego w art. 220 ppsa terminu do uiszczenia wpisu.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 i art. 198 ppsa orzekł jak w sentencji postanowienia.