Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 30 września 2020 r., sygn. akt VIII SA/Wa 479/20 odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi strony na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z [...] maja 2020 r. w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności.
W uzasadnieniu Sąd wskazał, że skarżący nie wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić mu znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. W treści wniosku nie przedstawił ani konkretnych danych obrazujących jego aktualną sytuację finansową, ani też nie sprecyzował jaki wpływ na jego warunki materialne wywarłoby uiszczenie kwoty wskazanej w zaskarżonej decyzji przed rozpoznaniem skargi. W konsekwencji skarżący nie wykazał konkretnych skutków finansowych, jakie mogłyby wystąpić w razie wykonania zaskarżonej decyzji, jak i nie przedłożył wraz z wnioskiem żadnych dokumentów, które wskazywałyby na stan jego majątku. Tymczasem dopiero porównanie argumentów w zakresie wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków z aktualną i udokumentowaną sytuacją majątkową strony może doprowadzić do uprawdopodobnienia omawianych przesłanek z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 - dalej p.p.s.a.)
Sąd zauważył, że rodzaj obowiązku nałożony na skarżącego, tj. zobowiązanie do zwrotu kwoty nienależnie pobranych płatności finansowych, nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, skoro chodzi o świadczenie pieniężne, którego spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne. W sytuacji ewentualnego uwzględnienia skargi istnieje oczywista możliwość zwrotu skarżącemu kwoty pieniężnej orzeczonej w skarżonej decyzji. Również subiektywne przekonanie skarżącego o zasadności skargi nie świadczy o zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący zarzucając, że postanowienie to zostało wydane z naruszeniem art. 61 § 1 i § 3 w zw. z art. 2 i art. 64 ust. 2 Konstytucji RP – poprzez nie wstrzymanie wykonania decyzji będącej naruszeniem konstytucyjnych zasad ochrony własności oraz zasady zaufania do organów demokratycznego państwa prawnego oraz obowiązku ochrony własności, decyzji która wywołała nieodwracalne skutki.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.
Instytucja procesowa wstrzymania wykonania decyzji jest odstępstwem od generalnej zasady jej wykonalności i służyć ma stronie postępowania, chroniąc ją przed negatywnymi skutkami, jakie mogą powstać w wyniku wykonania rozstrzygnięcia. Przepis art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: p.p.s.a.) przewiduje możliwość wstrzymania wykonania decyzji po przekazaniu skargi sądowi administracyjnemu. Przepis ten określa przesłanki warunkujące wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, tj. wystąpienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Obowiązek przedstawienia okoliczności, które uzasadniają zastosowanie ochrony tymczasowej spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy, który musi wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności w stosunku do wnioskodawcy jest zasadne.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący nie wykazał ziszczenia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Wobec braku uzasadnienia, popartego dokumentacją niemożliwym było dokonanie merytorycznej oceny wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, co stanowi naruszenie obowiązku nałożonego na wnioskodawcę cytowanym art. 61 § 3 p.p.s.a. wykazania okoliczności lub konkretnych zdarzeń przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji, co w konsekwencji doprowadziło do oddalenia przedmiotowego wniosku przez Sąd I instancji. Zgodności z prawem dokonanej przez WSA oceny nie zakwestionowano skutecznie w zażaleniu.
Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji powinien odnosić się do konkretnych (realnych) zdarzeń (okoliczności, które mogą wystąpić w przyszłości) pozwalających wywieść, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Strona powinna w tym celu należycie uzasadnić złożony wniosek, tj. poprzeć go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, aby okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania wspomnianego aktu lub czynności występowały w sprawie – Sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. W odniesieniu do zażalenia skarżącego należy wskazać, iż wnioskodawca nie zdołał wykazać ryzyka wystąpienia w przyszłości realnego zagrożenia związanego z brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji. W zażaleniu nie zostały powołane żadne konkretne argumenty uzasadniające twierdzenie o ryzyku wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia szkody.
Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., oddalił zażalenie.