Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. postanowieniem z dnia 31 marca 2016 r., sygn. akt III SA/Łd 247/15 odrzucił skargę A. Sz. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że zarządzeniem z dnia 12 marca 2015 r. Przewodniczący Wydziału III WSA w Ł. wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi pod rygorem jej odrzucenia.
W odpowiedzi na wezwanie skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy obejmujący zwolnienie od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 29 września 2015 r. wydanym na skutek sprzeciwu od postanowienia z dnia 10 lipca 2015 r. WSA w Ł. przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych ponad kwotę 2 000 zł i oddalił wniosek w pozostałym zakresie. Postanowieniem z dnia 15 grudnia 2015 r., sygn. akt I GZ 876/15 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na postanowienie z dnia 29 września 2015 r.
Zarządzeniem z dnia 2 lutego 2016 r. Przewodniczący Wydziału III WSA w Ł. wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 2 000 zł w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem jej odrzucenia.
W dniu 24 lutego 2016 r. na podstawie pelnomocnictwa pocztowego A. Sz. odebrała odpis ww. zarządzenia. Skarżący w zakreślonym terminie nie uiścił wymaganego wpisu. W piśmie z dnia 2 marca 2016 r. skarżący zwrócił się do Sądu o przedłużenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi do dnia 31 marca 2016 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucając skargę na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) wyjaśnił, że przesyłka zawierająca zarządzenie z dnia 2 lutego 2016 r. była dwukrotnie awizowana – po raz pierwszy 9 lutego 2016 r., o czym pozostawiono informację (awizo) w skrzynce oddawczej, a następnie powtórnie 17 lutego 2016 r. Zatem przesyłka ta została zgodnie z art. 73 § 1 i 4 p.p.s.a. skutecznie doręczona w dniu 23 lutego 2016 r. Siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu sądowego od skargi upłynął zatem w dniu 1 marca 2016 r. Pomimo upływu terminu skarżący nie uiścił wymaganego wpisu od skargi. W tej sytuacji Sąd zobowiązany był do odrzucenia skargi.
Ponadto Sąd wskazał, że przepisy ustawy p.p.s.a. i wydane na jej podstawie przepisy wykonawcze nie przewidują możliwości odroczenia terminu uiszczenia wpisu sądowego, którego prawidłowe uiszczenie stanowi jeden z warunków sine qua non prawidłowości wniesienia środka zaskarżenia. Siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu sądowego od skargi z art. 220 § 1 p.p.s.a. jest terminem ustawowym i jako taki nie może być skracany bądz przedłużany, o czym skarżący został poinformowany przy piśmie z dnia 17 marca 2016 r.
A. Sz. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie w którym zawarł również wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie jest niezasadne.
W myśl art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podjemie żadnej czynności na skutek pisam, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata (...). Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.
W sprawie objętej zażaleniem skarżący został prawidłowo wezwany do opłacenia wpisu od skargi w kwocie 2 000 zł. Ponadto należy podkreślić, że WSA w Ł. w zarządzeniu z dnia 2 lutego 2016 r. pouczył skarżącego zarówno o terminie uiszczenia wymaganego wpisu sądowego jak i o negatywnych skutkach procesowych wynikających z nieopłacenia skargi w powyższym terminie.
Wezwanie doręczono osobie upoważnionej do odbioru korespondencji w dniu 24 lutego 2016 r. Przesyłka zawierająca zarządzenie z dnia 2 lutego 2016 r. była dwukrotnie awizowana – po raz pierwszy 9 lutego 2016 r., o czym pozostawiono informację (awizo) w skrzynce oddawczej, a następnie powtórnie 17 lutego 2016 r. Prawidłowo Sąd I instancji wskazał, że od daty pierwszego awizowania biegł 14-dniowy termin, o którym mowa w art. 73 § 1 i 3, z którego upływem nastąpił skutek prawny w postaci doręczenia zastępczego t.j. 23 lutego 2016 r. Fakt, że wnoszący zażalenie odebrał przesyłkę w dniu 24 lutego 2016 r. nie wpływa na ustalenie terminu, z upływem którego doręczenie pisma należy uważać za dokonane (por. postanowienia NSA z dnia 5 marca 2013 r., sygn. akt II FZ 40/13, z dnia 28 stycznia 2013 r., sygn. akt II FZ 1055/12, z dnia 14 lutego 2013 r., sygn. akt II FZ 36/13).
Biorąc pod uwagę powyższe wyjaśnienia należy podzielić ustalenia Sądu I instancji, że z dniem 23 lutego 2016 r. rozpoczął bieg siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, który upływał 1 marca 2016 r. Skoro jednak w zakreślonym terminie nie zostały dopełnione nałożone przez Sąd pierwszej instancji na skarżącego obowiązki procesowe, Sąd nie mógł w takiej sytuacji postąpić inaczej, jak tylko odrzucić zażalenie na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a.
Kwestia podniesiona w zażaleniu, a odnosząca się do wydłużenia terminu wyznaczonego do uiszczenia wpisu nie znajduje uzasadnienia. Siedmiodniowy termin na uzupełnienie braków formalnych pisma jest terminem ustawowym, który nie może być skracany ani przedłużany. W tej sytuacji przedłużenie terminu byłoby działaniem sprzecznym z treścią powołanych wyżej przepisów i w istocie prowadziłoby do przedłużenia ustawowego terminu do uzupełnienia braków formalnych pisma, abstrahowałoby od zawinienia w nieuzupełnieniu braków w terminie, w konsekwencji stanowiłoby obejście przepisów regulujących skutek niedopełnienia czynności procesowych w ustawowym terminie i zasady przywracania terminu.
Dodatkowo należy podnieść, że zawarty w zażaleniu wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi nie może być rozpoznany przez Naczelny Sąd Administracyjnym. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu jest wyłącznie postanowienie o odrzuceniu skargi, w którym Sąd bada czy przesłanki na których oparto to rozstrzygnięcie zostały prawidłowo zastosowane w stanie faktycznym sprawy.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.