Uzasadnienie
Przewodniczący Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarządzeniem z dnia 15 stycznia 2007 r. wezwał E. K. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Krakowie z dnia 3 listopada 2006 r., nr [...]. Decyzją tą organ uchylił rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, które określało kwotę cła oraz kwotę podatku od towarów i usług, wynikające z niedopełnienia warunków objęcia towaru wprowadzonego na polski obszar celny procedurą odprawy czasowej.
Wpis sądowy zgodnie z § 1 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193) został wyliczony w kwocie 529 zł.
E. K. złożyła zażalenie na powyższe zarządzenie, wnosząc o uchylenie i zmianę zarządzenia.
W uzasadnieniu strona podniosła, że przedmiotowa sprawa ciągnie się już od 9 lat, skutkiem czego strona straciła dorobek życia – firmę budowlaną, w tym środki transportu, niezbędne do komunikowania się oraz nawiązywania kontaktów zawodowych (także na skalę międzynarodową). Negatywne skutki są podtrzymywane z uwagi na ponowne wszczęcie dochodzenia przez Urząd Celny w Nowym Targu.
Strona wskazała, że decyzją administracyjną Głównego Urzędu Ceł w Warszawie sprawę skierowano do rozpatrzenia w Sądzie Rejonowym w Nowym Targu, który umorzył sprawę. Z kolei Izba Celna w Krakowie oraz podlegający jej Urząd Celny rozpoczynają sprawę od początku. Strona poniosła w związku z powyższym bardzo duże koszty: porady adwokatów, opłaty listów poleconych, opłaty sądowe, a przede wszystkim utraciła dochodową firmę i samochód będący przedmiotem w sprawie. W efekcie doszło do znacznego obniżenia się jej statusu. Strona podniosła, że jest obecnie na emeryturze, ma problemy ze zdrowiem, w tym przeszła parę operacji. Od chwili przejścia na emeryturę nie korzysta z profesjonalnych porad prawnych ze względu na brak funduszy. Emerytura w wysokości 912 złotych ledwo wystarcza na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych i zakup lekarstw. Ponowne uiszczenie długu administracyjnego zagraża jej życiowej egzystencji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 194 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej jako p.p.s.a., zażalenie powinno czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać wskazanie zaskarżonego postanowienia i wniosek o jego zmianę lub uchylenie, jak również zwięzłe uzasadnienie zażalenia.
Należy wskazać, że wniesione przez stronę zażalenie na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału III WSA w Krakowie nie zawiera uzasadnienia wyjaśniającego, dlaczego zdaniem strony zarządzenie to jest wadliwe. Tylko wówczas zażalenie może być uznane za skuteczny środek zaskarżenia, gdy z jego treści wynika, jakich naruszeń dopuścił się sąd, w tym wypadku Przewodniczący Wydziału, dokonując danej czynności. Istotą kontroli instancyjnej w sądownictwie administracyjnym jest bowiem badanie, czy i jakim przepisom uchybił sąd pierwszej instancji, orzekając w sprawie.
Strona powołała się w uzasadnieniu na swoją trudną sytuację materialną, w której się znalazła na skutek, jak stwierdziła, toczącego się w jej sprawie postępowania administracyjnego oraz sądowego.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego okoliczności te nie wpływają na zasadność nałożenia na stronę obowiązku poniesienia kosztów związanych ze wszczętym przez nią postępowaniem sądowoadministracyjnym. Uzyskaniu zwolnienia od obowiązku fiskalnego związanego z prowadzonym postępowaniem służy instytucja prawa pomocy, a nie zażalenie na zarządzenie w sprawie wpisu sądowego. Ewentualnie, zwolnieniu od tego obowiązku podlega z mocy ustawy strona skarżąca w jednej ze spraw enumeratywnie wymienionych w art. 239 p.p.s.a.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 i art. 227 § 1 p.p.s.a., oddalił zażalenie jako pozbawione usprawiedliwionych podstaw.