Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie postanowieniem z 12 lipca 2013 r., sygn.akt I SA/Sz 457/13, oddalił wniosek R. T. o wstrzymanie egzekucji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w S. z [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego.
W uzasadnieniu orzeczenia Sąd I instancji wskazał, iż wniosek skarżącego o wstrzymanie egzekucji nie może być rozpoznany przez Sąd, bowiem złożony został w postępowaniu sądowoadministracyjnym, którego przedmiotem jest ocena legalności decyzji Dyrektora Izby Celnej określająca zobowiązanie w podatku akcyzowym.
Sąd wskazał, iż nie ma kompetencji do wstrzymania postępowania egzekucyjnego. Kognicja wojewódzkich sądów administracyjnych określona została w art. 3 i 4 p.p.s.a. (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej p.p.s.a.). Z treści tych przepisów wynika, iż wstrzymanie prowadzenia egzekucji wykracza poza właściwość sądów administracyjnych, w związku z czym Sąd nie jest uprawniony wstrzymać prowadzonej w stosunku do skarżącego egzekucji. Dodać należy, że wstrzymania czynności egzekucyjnych może dokonać organ egzekucyjny na podstawie art. 35 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j. Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm.). Stosowny wniosek podlega rozpoznaniu w postępowaniu egzekucyjnym przez organ właściwy do jego przeprowadzenia, a następnie orzeczenie organu egzekucyjnego podlega kontroli sądowej w zakresie wyznaczonym przepisami p.p.s.a. Sądy administracyjne sprawują jedynie kontrolę działalności administracji publicznej w zakresie wyznaczonym przez art. 3 p.p.s.a.
Sąd wskazał także, że zgodnie z utrwalonym w doktrynie poglądem wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia nie wszczyna odrębnego postępowania w sprawie i rozpatrywany jest jako kwestia incydentalna. A zatem nie można takiego wniosku odrzucić, jedynie w przypadku ewentualnego nieuzupełnienia braków formalnych, pozostawia się go bez rozpoznania. Jeżeli wniosek spełnia wszelkie wymogi formalne podlega merytorycznemu rozpoznaniu przez Sąd (vide: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Zakamycze 2005, str. 168).
Z powyższych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny wniosek oddalił.
Na powyższe postanowienie Skarżący wniósł zażalenie. Opierając się na art. 61 §3 p.p.s.a. wniósł o zawieszenie postępowania egzekucyjnego wobec ewentualności spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu I instancji, że sąd ten nie jest organem egzekucyjnym i nie ma kompetencji do zawieszania postępowania egzekucyjnego. Uprawnienie to na podstawie art. 34 § 3, art. 56, art. 110p § 3, art. 114d ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm.) przysługuje wyłącznie organowi egzekucyjnemu. Sprawa skarżącego dotyczy jedynie prawidłowości rozstrzygnięć podjętych w toku postępowania egzekucyjnego. Tytuł wykonawczy nie mieści się w kategorii decyzji lub postanowień wymienionych w art. 61 § 2 punkt 1 p.p.s.a., jak również aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o których mowa w art. 61 § 2 punkt 2 tej ustawy. Tytuł wykonawczy jest dokumentem urzędowym stanowiącym dowód istnienia niewykonania obowiązku wynikającego z przepisu prawa.
Stosownie natomiast do art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd jest uprawniony do wstrzymania wykonania aktu lub czynności organu administracji mieszczącego się w opisanych powyżej kategoriach wymienionych w art. 61 § 2 p.p.s.a.
Z uwagi na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 tej ustawy, orzekł jak w sentencji.