Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie (dalej: "WSA") postanowieniem z 23 października 2019 r. odrzucił skargę A. Sp. z o.o. w K. (dalej: "skarżąca") na decyzję Dyrektora Lubelskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie płatności rolnośrodowiskowej PROW 2007-2013 na rok 2016.
W uzasadnieniu powyższego postanowienia WSA wskazał, że zaskarżona decyzja została doręczona skarżącej 29 maja 2019 r. Z adnotacji na potwierdzeniu odbioru wynikało, że w jednej przesyłce zostały przesłane skarżącej dwie decyzje z [...] r.: Nr [...] oraz [...] (k. 562 akt administracyjnych).
Termin do wniesienia skargi upływał 28 czerwca 2019 r. Skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, nadała skargę w urzędzie pocztowym w dniu 9 września 2019 r. Zdaniem WSA skarga została więc wniesiona z uchybieniem terminu, zaś skarżąca nie wnosiła o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.
WSA wskazał, że pismem z 16 lipca 2019 r. skarżąca wniosła ponaglenie dotyczące wydania rozstrzygnięcia w sprawie odwołania od decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Zamościu z [...] r. Nr [...]. Postanowieniem z [...] r. Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa stwierdził, że Dyrektor Lubelskiego Oddziału ARiMR nie dopuścił się bezczynności ani przewlekłego prowadzenia postępowania odwoławczego od decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Zamościu, ponieważ postępowanie odwoławcze zakończył wydaniem decyzji z dnia [...] r., Nr [...].
W piśmie z dnia 7 sierpnia 2019 r. skarżąca wniosła o doręczenie decyzji
Nr [...]. Kopia wyżej wymienionej decyzji została doręczona skarżącej w dniu 22 sierpnia 2019 r. i od tej daty skarżąca liczyła termin do wniesienia skargi.
W ocenie WSA skutek prawny doręczenia nastąpił w dniu 29 maja 2019 r. i odebranie przez skarżącą kopii decyzji w dniu 22 sierpnia 2019 r. nie zmieniało skutku prawnego tego doręczenia.
Zażalenie od powyższego postanowienia wywiodła skarżąca reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA oraz o dopuszczenie dowodu z koperty, w której skarżącej została doręczona decyzja z [...] [...], celem wykazania, że dowodem doręczenia zaskarżonej decyzji nie może być zwrotne poświadczenie odbioru, bowiem na kopercie nie została odnotowana jej zawartość.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie:
- 1) art. 134 § 1 w zw. z art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej: "p.p.s.a."), poprzez zaniechanie zbadania całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i brak rozważenia wniosków i twierdzeń stron i w konsekwencji wadliwe przyjęcie, że zaskarżona decyzja została doręczona skarżącej 29 maja 2019 r. wraz z inną decyzją strony przeciwnej z [...] r. tj. [...], nie zaś 22 sierpnia 2019 r. po uprzednim ponagleniu przez "ACER" Spółkę z o.o. o rozpoznanie odwołania Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Zamościu od decyzji z [...]r. nr [...];
- 2) art 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 53 § 1 p.p.s.a,, poprzez wadliwe zastosowanie tych przepisów i błędne przyjęcie, iż skarżąca uchybiła 30-dniowemu terminowi do wniesienia skargi, podczas gdy do takiego uchybienia nie doszło, ponieważ zaskarżona decyzja została doręczona stronie 22 sierpnia 2019 r., zaś skarga została wniesiona 9 września 2019 r.
W uzasadnieniu zażalenia wskazano, że pomimo iż na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, stanowiącym kartę 562 akt administracyjnych, znajduje się podpis potwierdzający odbiór przez skarżącą przesyłki z decyzjami o numerach: [...] i [...], to jednak nie może ono stanowić dowodu doręczenia spółce również zaskarżonej decyzji. Zdaniem skarżącej na kopercie brak było oznaczenia, że były w niej dwie decyzje, a co za tym idzie, w skutek czego również zwrotne poświadczenie odbioru nie może tej okoliczności dowodzić.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie jest zasadne.
Przedmiotem analizy Naczelnego Sądu Administracyjnego jest prawidłowość postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, w którym odrzucono skargę skarżącej. W postępowaniu zainicjowanym zażaleniem na takie postanowienie NSA, na podstawie dowodów zawartych w aktach sprawy, bada, czy sąd pierwszej instancji prawidłowo odrzucił skargę, w tym przypadku z powodu niedochowania terminu do wniesienia skargi.
Zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Zgodnie zaś z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.
W analizowanej sprawie zaskarżyła decyzję Dyrektora Lubelskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie płatności rolnośrodowiskowej PROW 2007-2013 na rok 2016. Decyzja została doręczona skarżącej wraz z decyzją [...] jedną przesyłką w dniu 29 maja 2019 r. Termin do wniesienia skargi upływał 28 czerwca 2019 r. Skarżąca nadała skargę w urzędzie pocztowym 9 września 2019 r.
W aktach administracyjnych znajduje się, będące dokumentem urzędowym, zwrotne potwierdzenie odbioru (k. 562) przesyłki zawierającej ‒ według jego treści ‒ dwie decyzje o numerze pisma [...], [...] z dnia 27 maja 2019 r. Zwrotne potwierdzenie odbioru zostało sporządzone na właściwym druku. Przesyłka została odebrana przez osobę upoważnioną do odbioru korespondencji ‒ A.U., która własnoręcznym podpisem potwierdziła odbiór dwóch pism wskazanych na ZPO.
Wyjaśnić w tym miejscu należy, że dokument urzędowy, jakim jest zwrotne potwierdzenie odbioru, jeśli jest sporządzony w przepisanej formie przez uprawniony do tego podmiot, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. Korzysta on z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone. Przedmiotowe domniemanie może być obalone, jednakże podejmując próbę dokonania tego należy mieć na względzie, iż dokumenty urzędowe są najbardziej wiarygodnymi środkami dowodowymi. Co za tym idzie, dowody przeciwne muszą być zdecydowanie przekonywujące.
W niniejszej sprawie, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, takie domniemanie nie może zostać obalone na podstawie treści koperty, w której w dniu 29 maja 2019 r. doręczono skarżącej przesyłkę składającą się z dwóch decyzji administracyjnych. Argumentacja skarżącej przedstawiona w zażaleniu, zgodnie z którą, mimo treści ZPO stanowiącego kartę 562 akt administracyjnych, przedmiotowa przesyłka zawierała tylko jedną decyzję, mogłaby ewentualnie posłużyć do uzasadnienia wniosku o przywrócenie terminu, w którym należy jedynie uprawdopodobnić, a nie udowodnić, okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. To w takim postępowaniu ewentualnie sąd mógłby uznać, że w tej sprawie jest prawdopodobne, przy uwzględnieniu wszystkich okoliczności, że skarżąca nie dochowała terminu bez swojej winy.
Jak wynika z akt analizowanej sprawy, osoba odbierająca korespondencję potwierdziła odbiór dwóch pism, a zwrotne potwierdzenie odbioru sporządzone jest w sposób prawidłowy. Z tego powodu powoływanie się na brak któregoś z nich, z uwagi na fakt, że koperta nie zawiera oznaczenia zawartości, nie może wywołać oczekiwanych skutków. Nie podważa bowiem domniemania wynikającego ze zwrotnego potwierdzenia odbioru. Gdyby osoba upoważniona do odbioru korespondencji przy doręczycielu sprawdziła zawartość koperty i stwierdziła brak jednego z pism, o czym zostałaby umieszczona stosowna adnotacja na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, to wówczas kwestionowanie prawidłowości doręczenia wezwania byłoby możliwie w postępowaniu zainicjowanym złożeniem zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi. W sytuacji, gdyby przesyłka nie zawierała części dokumentów, albo w razie jakichkolwiek innych wątpliwości co do zgodności treści opisu zwrotnego potwierdzenia odbioru z zawartością przesyłki, skarżąca winna zawiadomić organ o tym fakcie po otrzymaniu przesyłki, czego nie uczyniła.
Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że sąd pierwszej instancji prawidłowo odrzucił skargę w tej sprawie. W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.