Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 28 lipca 2014 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. odmówił A.C. wstrzymania wykonania objętej skargą decyzji Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] grudnia 2013 r. w przedmiocie podatku akcyzowego za miesiąc sierpień 2008 r.
Sąd wskazał, że w zawartym w skardze na opisaną decyzję wniosku o wstrzymanie jej wykonania skarżący podał jako podstawę swojego żądania okoliczność, iż jednorazowa spłata wskazanej kwoty podatku zachwieje jego płynnością finansową, co w konsekwencji spowoduje trudne do odwrócenia skutki i trudną do odwrócenia szkodę. Skarżący podał, że nie dysponuje żadnymi oszczędnościami, które pozwoliłoby na zaspokojenie należności. Dochód uzyskuje jedynie z prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, który w całości przeznacza na funkcjonowanie firmy. Wskazał ponadto, że obciążony jest kilkoma kredytami inwestycyjnymi, co również wpływa na niemożność jednorazowej spłaty zobowiązania. Stwierdził, że natychmiastowa egzekucja zaległości spowoduje całkowitą utratę płynności finansowej w prowadzonej działalności i uniemożliwi jej funkcjonowanie, co w dalszej perspektywie doprowadzi do jej likwidacji i zwolnienia wszystkich pracowników.
Sąd I instancji przywołując treść art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.) i zawarte w nim przesłanki warunkujące wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji stwierdził, że wniosek skarżącego nie zasługiwał na uwzględnienie.
Sąd I instancji wskazał, że po ocenie argumentacji podanej we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz pomocniczo dokumentacji przedłożonej do wniosku o przyznanie prawa pomocy, należało uznać, że skarżący nie przedstawił przekonujących dowodów pozwalających na przyjęcie, iż zachodzą przyczyny powodujące konieczność zastosowania ochrony tymczasowej. Sąd stwierdził, że udzielenie ochrony tymczasowej nie może mieć zastosowania w każdej sprawie, w której zapłata zobowiązania podatkowego może powodować trudności dla podatnika. Trudności te muszą bowiem mieć charakter obiektywny. Uszczuplenia w majątku wnioskodawcy na skutek wykonania decyzji, nie można każdorazowo wiązać z powstaniem znacznej szkody bądź trudnych do odwrócenia skutków, szczególnie w sytuacji, gdy skarżący prowadzi działalność gospodarczą, w wyniku której osiąga wysokie przychody, a także dysponuje środkami na osobistym rachunku bankowym, ponosząc swobodnie ponadprzeciętne koszty utrzymania (44.700 zł), natomiast zobowiązanie podatkowe w rozpoznawanej sprawie wynosi 29.206 zł.
Sad I instancji wskazał, że zakończenie bytu prawnego przedsiębiorstwa czy też innego podmiotu wywołuje skutki trudne do odwrócenia i wysoce szkodliwe. Dla udzielenia ochrony tymczasowej nie jest jednak wystarczające powoływanie się na ewentualną możliwość likwidacji firmy i zwolnienia pracowników bez poparcia tych przypuszczeń konkretnymi faktami. Poza wyrażeniem subiektywnej obawy zlikwidowania działalności gospodarczej, skarżący nie wykazał, zdaniem Sądu I instancji, okoliczności uprawdopodabniających możliwość wystąpienia sytuacji, która spowoduje zajście choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Przedłożona wraz z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy dokumentacja dotycząca sytuacji materialnej skarżącego, którą posiłkował się Sąd, pozwalała zaś na przyjęcie, że jego firma jest w dobrej kondycji finansowej.
A.C. zaskarżył postanowienie Sądu I instancji zażaleniem, wnosząc o jego zmianę i uwzględnienie wniosku w całości poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zarzucił Sądowi I instancji nienależyte rozpoznanie sprawy i nieprawidłową analizę zebranego w sprawie materiału dowodowego. W uzasadnieniu podniósł, że posiada więcej zobowiązań z tytułu podatku akcyzowego, niż objęte tą sprawą. Organ podatkowy nie rozłożył jego zobowiązań na raty i wobec braku zdolności kredytowej ich egzekucja spowoduje likwidację działalności skarżącego oraz jego majątku.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.
Podstawę prawą umożliwiającą sądowi administracyjnemu wstrzymanie bądź odmowę wstrzymania wykonania objętej skargą decyzji stanowi art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.). Zgodnie z jego treścią sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości bądź części aktu lub czynności jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przez pojęcie szkody użyte w przywołanym przepisie należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.
Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Ponadto do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Powinno zatem wskazywać na konkretne okoliczności powodujące, że wykonanie aktu lub czynności będącej przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej spowoduje w stosunku do wnioskodawcy wystąpienie jednej lub obu przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.
Mając na uwadze powyższe rozważania za prawidłową uznać należy ocenę wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej we W., jakiej dokonał Sąd I instancji. Nie jest zasadnym sformułowany w zażaleniu zarzut, że Sąd I instancji oddalając przedmiotowy wniosek nienależycie rozpoznał sprawę i przeprowadził nienależytą analizę zebranego materiału dowodowego. Sąd I instancji wziął bowiem pod uwagę również okoliczności wynikające ze złożonego w tej sprawie przez stronę wniosku o przyznanie prawa pomocy. W szczególności te, które obrazowały jego sytuację majątkową i mogące mieć wpływ na ocenę, czy istotnie wykonanie zaskarżonej decyzji mogło mieć znaczenie dla utraty płynności finansowej firmy przez niego prowadzonej. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego dokumenty, złożone przy wniosku o przyznanie prawa pomocy, nie potwierdzają aby sytuacja finansowa firmy wnioskodawcy była na tyle trudna, że zapłacenie wymagalnych należności mogłoby spowodować trudne do odwrócenia skutki lub znaczną szkodę.
Wynika z nich, że na koniec roku 2013 w kasie i na rachunkach bankowych firma skarżącego posiadała 405.146,14 zł, zaś obroty na rachunkach od grudnia 2013 r. do końca lutego 2014 r. wynosiły około 14.000.000 zł.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielość prowadzonych postępowań sądowadministracyjnych w przedmiocie podatku akcyzowego, na które powołuje się skarżący, nie uzasadnia jeszcze wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Argumenty podniesione przez skarżącego są zbyt ogólnikowe, nie znajdują oparcia w materiale sprawy, w szczególności w dokumentach obrazujących sytuację finansowa prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej i tym samym nie dawały podstaw do stwierdzenia, że zachodzą przesłanki do zastosowania ochrony tymczasowej, o której mowa w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. W ocenie Sądu, skutki finansowe wykonania zaskarżonej decyzji, nawet przy uwzględnieniu innych prowadzonych wobec skarżącego postępowań, nie mogą w oderwaniu od oceny jego sytuacji majątkowej i finansowej, stanowić samoistnej przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wobec powyższego postanowienie Sądu I instancji należy uznać za prawidłowe.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.