Postanowienie NSA z 24 lutego 2022 r., I GZ 46/22

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 24 lutego 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia [A] Sp. z o.o. w L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 10 listopada 2021 r., sygn. akt III SPP/Lu 73/21 w zakresie odrzucenia zażalenia

Sprawa

w sprawie ze skargi [A] Sp. z o.o. w L. na decyzję Dyrektora Lubelskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Elizówce z dnia [...] kwietnia 2021 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności ekologicznej postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

sędzia NSA Dariusz Dudra przewodniczący

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 10 listopada 2021 r., sygn. akt III SPP/Lu 73/21, odrzucił zażalenie [A]Sp. z o.o. w L. na postanowienie tego sądu z 29 września 2021 r. utrzymujące w mocy zarządzenie referendarza sądowego z 17 sierpnia 2021 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy – w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Lubelskiego Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia [...] kwietnia 2021 r. w przedmiocie odmowy przyznania płatności ekologicznej.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że zażalenie na ww. postanowienie 29 września 2021 r. było niedopuszczalne, gdyż od tego rozstrzygnięcia nie przysługuje żaden środek zaskarżenia. Z tego powodu zażalenie podlegało odrzuceniu na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 i art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.).

Zażalenie na to postanowienie złożył skarżący, wnosząc o jego uchylenie w całości, gdyż jego treść jest niezgodna ze stanem faktycznym i prawnym.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Istota niniejszej sprawy sprowadza się do oceny dopuszczalności wniesienia środka odwoławczego od postanowienia Sądu I instancji o utrzymaniu w mocy postanowienia referendarza sądowego.

Stosownie do art. 258 § 1 p.p.s.a. czynności w zakresie przyznania prawa pomocy wykonuje referendarz sądowy, które to czynności przykładowo zostały wymienione w § 2 ww. przepisu. Z kolei zgodnie z art. 259 § 1 p.p.s.a. od postanowienia referendarza stronie przysługuje sprzeciw do właściwego sądu administracyjnego, który orzeka jako sąd drugiej instancji na posiedzeniu niejawnym (art. 260 § 2 i 3 p.p.s.a.).

Powyższe oznacza, że od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego wydanego w wyniku rozpoznania sprzeciwu od orzeczenia referendarza sądowego nie przysługuje żaden środek odwoławczy do Naczelnego Sądu Administracyjnego, ponieważ ani art. 194 § 1 p.p.s.a., ani żaden inny przepis szczególny ustawy nie przewiduje możliwości zaskarżenia tego orzeczenia zażaleniem.

Prawidłowo zatem Sąd I instancji postanowieniem zaskarżonym na obecnym etapie postępowania odrzucił zażalenie skarżącego z uwagi na jego niedopuszczalność.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.