Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 23 listopada 2018 r. (sygn. akt V SA/Wa 1014/18), w sprawie ze skargi C. D., uchylił zaskarżoną decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] kwietnia 2018 r. w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o przyznaniu pomocy finansowej ze środków unijnych oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego ARiMR z [...] listopada 2017 r. Postanowieniem z dnia 29 listopada 2018 r. Sąd uzupełnił ww. wyrok w ten sposób, że w sentencji wyroku dotychczasowe rozstrzygnięcie oznaczył jako pkt 1 oraz dodał pkt 2 rozstrzygnięcia w brzmieniu "zasądza od Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz C. D. kwotę 697 zł zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego".
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia o kosztach Sąd wskazał, że w sprawie miało zastosowanie rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.). Zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c stawki minimalne w postępowaniu administracyjnym w pierwszej instancji wynoszą w sprawie, której przedmiotem nie jest należność pieniężna – 480 zł. Wpis stały w niniejszej sprawie, uiszczony przez stronę 14 maja 2018 r., wynosił 200 zł. Ponadto pełnomocnik uiściła wraz ze złożonym pełnomocnictwem potwierdzenie uiszczenia opłaty kancelaryjnej w kwocie 17 zł. Łączna kwota kosztów postępowania należna stronie na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) ww. rozporządzenia wynosiła zatem 697 zł.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący, wnosząc o jego zmianę poprzez zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania w wysokości 5617 zł, z czego 5417 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego oraz zasądzenie od organu kosztów postępowania zażaleniowego wg norm przepisanych. Zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, tj. art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 ppkt c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokatów oraz ponoszonych przez skarb państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu poprzez ich zastosowanie i zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów zastępstwa procesowego na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 ppkt c ww. rozporządzenia w miejsce § 14 ust. 1 pkt 1 ppkt a rozporządzenia w zw. z jego § 2 pkt 6.
Zdaniem wnoszącego zażalenie, w sprawie, w której zaskarżoną decyzją wygaszono decyzję wydaną w przedmiocie przyznania płatności, tj. wypłaty konkretnej należności pieniężnej, należy przyjąć, że przedmiotem zaskarżenia jest decyzja o odmowie przyznania płatności, choć przybrała postać decyzji wygaszającej pierwotną decyzję przyznającą należność pieniężną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji prawidłowo określił koszty postępowania sądowoadministracyjnego należne od organu na rzecz skarżącego, reprezentowanego przez adwokata, w sprawie, w której uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji – wydanych w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o przyznaniu pomocy finansowej ze środków unijnych.
Zgodnie z art. 200 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się, stosownie do art. 205 § 2 p.p.s.a., ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata i radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd stawiennictwa strony. Zgodnie natomiast z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.) stawki minimalne w postępowaniu administracyjnym w pierwszej instancji wynoszą w sprawie, której przedmiotem nie jest należność pieniężna – 480 zł.
Na zasądzone koszty postępowania w kwocie 697 zł składały się zatem: wpis od skargi – 200 zł, stawka minimalna – 480 zł oraz opłata od pełnomocnictwa – 17 zł.
W ocenie NSA, Sąd I instancji prawidłowo uznał, że w rozpoznawanej sprawie należało zastosować z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r., a nie jak się tego domaga skarżąca § 14 ust. 1 pkt 1 ppkt a rozporządzenia w zw. z jego § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokatów oraz ponoszonych przez skarb państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Po pierwsze, skarga w rozpoznawanej sprawie została wniesiona 12 maja 2018 r., zatem WSA prawidłowo zastosował rozporządzenie "nowe" – z dnia 22 października 2015 r. Ponadto, skoro zaskarżona decyzja została wydana w przedmiocie wygaśnięcia decyzji o przyznaniu pomocy finansowej ze środków unijnych, to nie można traktować jej na równi z decyzją przyznającą płatność, bowiem obie te decyzje mają oparcie w różnych przepisach prawa i różne są przesłanki ich wydania. Stawki minimalne, o których mowa w § 2 pkt 1-9 rozporządzenia, mają zastosowanie do spraw, w których określona jest wartość przedmiotu zaskarżenia. Decyzja o wygaśnięciu decyzji w przedmiocie przyznania pomocy finansowej, wydana na podstawie § 21 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 lipca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania, wypłaty oraz zwrotu pomocy finansowej na operacje typu "Premie dla młodych rolników" w ramach poddziałania "Pomoc w rozpoczęciu działalności gospodarczej na rzecz młodych rolników" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. poz. 982 ze zm.), nie należy do kategorii spraw, o których mowa w § 2 rozporządzenia z 22 października 2015 r., a do spraw, o których mowa w § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c tego rozporządzenia.
Co więcej, uiszczając wpis od skargi w niniejszej sprawie, skarżący z własnej inicjatywy (bez wezwania) wpłacił 200 zł, czyli wpis stały, a nie stosunkowy, jaki byłby należny w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia jest decyzja wymiarowa.
W tych okolicznościach, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że Sąd I instancji nie naruszył prawa, wydając zaskarżone postanowienie.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.