Uzasadnienie
Postanowieniem z 29 października 2019 r., sygn. akt I SA/Gd 1426/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325; dalej: p.p.s.a.) odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. Spółki z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z [...] maja 2019 r. w przedmiocie uchylenia zwolnienia towaru z podatku akcyzowego w tytułu importu.
WSA wskazał, że Skarżąca spółka argumentując zasadność uwzględnienia złożonego wniosku skupiła się na przedstawieniu wysokości zobowiązań, do których uiszczenia jest zobligowana w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. W treści wniosku pominięte natomiast zostały informacje o posiadanym przez Spółkę zasobie aktywów. Sąd ujmując skrótowo treść zaprezentowanych przez stronę wywodów stwierdził że w ocenie wnioskującej Spółki, zapłata podatku wynikającego z decyzji skutkować będzie utratą płynności finansowej, co w konsekwencji może doprowadzić do zaniechania działalności inwestycyjnej, zaprzestania spłacania wymagalnych zobowiązań i ogłoszenia jej upadłości.
W ocenie Sądu, przedstawione przez Spółkę dane nie pozwalały dojść do wniosku, że tylko z uwagi na konieczność zapłaty podatku Spółka będzie zmuszona do zaprzestania prowadzenia swojej działalności. Kwota zobowiązania podatkowego, do zapłaty którego jest zobowiązana Spółka jest znaczna, nawet jeżeli weźmie się pod uwagę wysokość obrotów skarżącej. Niemniej jednak, w ocenie Sądu, z porównania tej kwoty z przedstawionymi przez Spółkę danymi nie wynikało, aby kondycja finansowa Spółki była zagrożona wskutek konieczności zapłaty zobowiązania podatkowego. W pierwszej połowie 2019 r. skarżąca osiągnęła zysk netto ze sprzedaży w wysokości 24.888.974,76 zł. Sąd zwrócił również uwagę, że w aktywach obrotowych Spółki wykazano należności krótkoterminowe tj. należności z tytułu dostaw i usług oraz całość lub część należności z innych tytułów niezaliczonych do aktywów finansowych, które stają się wymagalne w ciągu 12 miesięcy od dnia bilansowego, w wysokości 216.087.973,19 zł. Spółka wykazała także, że na rachunkach bankowych dysponuje środkami pieniężnymi w wysokości 968.016,75 zł, posiada inne środki pieniężne w wysokości 26.714.186,93 zł, inne aktywa pieniężne w kwocie 10.558.000 zł oraz inwestycje długoterminowe w wysokości 21.162.851,78 zł.
Z przedstawionych danych Sąd I instancji wskazał, że skarżąca Spółka dysponuje mieniem o wartości przewyższającej wysokość zobowiązania podatkowego wynikającego z decyzji organu podatkowego. Oczywistym dla Sądu jest to, że Spółka z posiadanych zasobów majątkowych przeznacza środki pieniężne na finansowanie bieżącej działalności w tym nabycie towarów do dalszej odsprzedaży, czy też na inwestycje, które przyczyniają się do zapewnienia jej funkcjonowania na rynku. Niemniej jednak, analizując dane finansowe Spółki nie było uzasadnionych podstaw do twierdzenia, aby istniała realna obawa zaprzestania prowadzenia przez Spółkę działalności gospodarczej nawet w sytuacji zapłaty świadczenia publicznoprawnego.
W ocenie Sądu pierwszej instancji rozpoznającego wniosek, mając na uwadze choćby wysokość zysku netto wygenerowanego przez Spółkę w pierwszym półroczu 2019 roku, sam fakt zapłaty należnego podatku nie doprowadził do wystąpienia szkody, która nie będzie mogła zostać naprawiona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia.
Skarżąca złożyła zażalenie na postanowienie WSA, zaskarżając to orzeczenie w całości. Wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Skarżąca zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu:
- 1. rażącą obrazę art. 61 § 3 p.p.s.a., poprzez odmowę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, na skutek uznania, że w niniejszej sprawie nie zaistniały przesłanki do wstrzymania wykonania decyzji, mimo iż skarżąca wskazała we wniosku okoliczności potwierdzające ich istnienie,
- 2. art. 141 § 4 w zw. z art. 166 p.p.s.a., poprzez niepełne uzasadnienie skarżonego postanowienia.
W uzasadnieniu zażalenia skarżąca wskazała na przesłanki zastosowania ochrony tymczasowej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.
Instytucja procesowa wstrzymania wykonania aktu jest odstępstwem od generalnej zasady jej wykonalności i służyć ma stronie postępowania, chroniąc ją przed negatywnymi skutkami, jakie mogą powstać w wyniku wykonania rozstrzygnięcia. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. przewiduje możliwość wstrzymania wykonania postanowienia po przekazaniu skargi sądowi administracyjnemu. Przepis ten określa przesłanki warunkujące wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, tj. wystąpienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Obowiązek przedstawienia okoliczności, które uzasadniają zastosowanie ochrony tymczasowej spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy, który musi wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności w stosunku do wnioskodawcy jest zasadne.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego spółka nie wykazała ziszczenia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. W zaskarżonym postanowieniu Sąd zawarł analizę dokumentów finansowych załączonych do wniosku. W ocenie NSA Sąd I instancji zasadnie ocenił, że przedstawione dokumenty nie potwierdzają przesłanek do wstrzymania wykonania decyzji a świadczą o fakcie prowadzenia przez spółkę dużej i dobrze prosperującej działalności na rynku. Trafnie wskazał Sąd, że ewentualne trudności finansowe nie mogą świadczyć o spełnieniu przesłanek wynikających z art. 61 § 3 p.p.s.a.
Podkreślić należy, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając zażalenie nie ocenia na nowo argumentacji strony skarżącej, a jedynie bada, czy Sąd I instancji właściwie rozpoznał wniosek. W konsekwencji zażalenie nie może zastąpić prawidłowo sformułowanego wniosku o udzielenie ochrony, w którym strona wykazałaby wystąpienie którejkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 tej ustawy