Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 28 września 2018 r., sygn. akt V SA/Wa 234/18, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.) odmówił Spółce A wstrzymania wykonania decyzji Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie pomocy finansowej na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów.
W uzasadnieniu Sąd wskazał, że w rozpoznawanej sprawie wniosek zawarty w skardze dotyczy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Prezesa ARiMR uchylającej w zaskarżonej części decyzję nr [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. o uchyleniu decyzji ostatecznej nr [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. w zakresie dotyczącym odmowy przyznania pomocy finansowej. Decyzja ta - sama w sobie - nie nakłada na skarżącą żadnych obowiązków podlegających wykonaniu w sposób dobrowolny, czy też przymusowy. Skoro zaskarżona decyzja nie ma cech wykonalności, Sąd odmówił wstrzymania jej wykonania.
Spółka wniosła zażalenie na powyższe postanowienie wnosząc o jego uchylenie i przekazanie do ponownego rozpoznania. Postanowieniu zarzucono naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że zaskarżona decyzja jest wyłącznie "uchylająca", podczas gdy decyzja ta wprawdzie uchyla wydaną w toku postępowania wznowieniowego decyzję z [...] sierpnia 2016 r., ale także uchyla decyzję ostateczną Dyrektora ARiMR z [...] kwietnia 2013 r., na podstawie której spółce została wypłacona pomoc finansowa oraz zawiesza płatność przedmiotowego dofinansowania, co oznacza, że organ będzie mógł zwrócić się do spółki o zwrot wypłaconej kwoty dotacji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniesienie skargi do sądu z uwagi na art. 61 § 1 p.p.s.a. nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd administracyjny może, ale nie musi, na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. W świetle tego przepisu przesłanką wstrzymania zaskarżonego aktu jest zajście niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy właściwego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i na mocy których zostają na niego nałożone określone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (vide: postanowienie NSA z 10 maja 2012 r., sygn. akt II FZ 358/12).
Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu I instancji, że akt administracyjny, który będzie podlegał ocenie sądu administracyjnego pod kątem legalności, nie nakłada na stronę żadnych nowych praw i obowiązków, zatem nie nadaje się do wykonania w trybie egzekucyjnym. Objęty rozpoznawanym wnioskiem akt ze swej istoty nie podlega wykonaniu, ponieważ nie nakłada na stronę żadnego obowiązku, jak również nie przyznaje jej żadnego uprawnienia.
Wobec powyższego, nie znajdując podstaw do uwzględnienia zażalenia, Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.