Uzasadnienie
W sprawie za skargi M. S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 28 kwietnia 2016 r. w przedmiocie uznania jako niezasadnego zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, prowadzonej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu pod sygn. akt III SA/Wr 980/16, skarżący – pismem nadanym 5 kwietnia 2018 r. – wniósł o przesłanie mu kserokopii EPO sporządzonej do potwierdzenia odbioru koperty pisma z dnia [...].09.2017 r. kierowanego od Prezesa WSA (EPO z dnia [...].10.2017 r. do koperty nr [...]) oraz kopii EPO sporządzonej do potwierdzenia odbioru koperty pisma z dnia [...].09.2017 r. kierowanego od WSA do sygnatury akt III SA/Wr 980/16 (EPO z dnia [...].10.2017 r. do koperty nr [...]).
Ponadto wniósł o przesłanie mu kopii wszystkich innych EPO lub papierowych potwierdzeń odbioru, które zostały wygenerowane do spraw wg opisanego przez niego "schematu tworzenia sekundarnych potwierdzeń odbioru".
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału WSA we Wrocławiu z dnia 10 kwietnia 2018 r., sygn. akt III SA/Wr 980/16, wezwano M. S. do wpłacenia terminie 7 dni od doręczenia wezwania kwotę 28 zł tytułem opłaty kancelaryjnej za kserokopie akt sprawy – sygn. akt III SA.Wr 980/16 oraz WIS-040-166/17, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpatrzenia.
Skarżący zaskarżył to zarządzenie, składając jednocześnie ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym.
Referendarz sądowy w WSA we Wrocławiu – postanowieniem z 10 sierpnia 2018 r. – odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy, które to postanowienie zostało utrzymane w mocy postanowieniem WSA we Wrocławiu z 15 października 2018 r. Zatem strona nie została zwolniona od ponoszenia kosztów związanych z jej udziałem w tej sprawie.
Następnie, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału Informacji Sądowej WSA we Wrocławiu z dnia 22 października 2018 r. pozostawiono bez rozpatrzenia wymieniony na wstępie wniosek skarżącego – wobec nieuiszczenia w zakreślonym terminie należnej opłaty kancelaryjnej za kserokopie akt sprawy III SA/Wr 980/16.
Zażalenie na to postanowienie złożył skarżący, wnosząc o jego uchylenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 199 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.) strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Opłatami sądowymi są: wpis i opłata kancelaryjna (art. 212 § 1 p.p.s.a.). Za stwierdzenie prawomocności oraz wydanie odpisów, zaświadczeń, wyciągów i innych dokumentów na podstawie akt pobiera się opłatę kancelaryjną (art. 234 § 1 p.p.s.a.).
Stosownie do art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania.
W rozpoznawanej sprawie w dniu 25 kwietnia 2018 r. doręczono skarżącemu wezwanie do uiszczenia opłaty kancelaryjnej. Zatem termin do wpłaty należności upływał 2 maja 2018 r. W tym terminie skarżący opłaty nie uiścił, jednak złożył ponowny wniosek o przyznanie mu prawa pomocy. Postanowieniem z 15 października 2018 r. ostatecznie Sąd odmówił skarżącemu zwolnienia go od kosztów sądowych.
Natomiast Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 17 stycznia 2019 r., sygn. akt I GZ 488/18, oddalił zażalenie skarżącego na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału III WSA we Wrocławiu z dnia 10 kwietnia 2018 r. o wezwaniu do uiszczenia opłaty kancelaryjnej, stwierdzając jego zgodność z prawem.
Zdaniem NSA, skoro wezwanie do uiszczenia opłaty kancelaryjnej było prawidłowe, a skarżący nie uiścił wymaganej kwoty w wyznaczonym terminie ani nie zostało mu przyznanie prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, Sąd I instancji zasadnie pozostawił bez rozpoznania pismo skarżącego na podstawie art. 220 § 1 p.p.s.a.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 i art. 198 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.