Uzasadnienie
I
Wojewódzki Sąd Administracyjny w G., postanowieniem objętym zażaleniem, odmówił przyznania prawa pomocy "H." spółce z o.o. w likwidacji w C. w sprawie ze skargi tej spółki na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] marca 2014 r. w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania w sprawie podatku akcyzowego.
Sąd I instancji wskazał, że skarżąca we wniosku o przyznanie prawa pomocy przez zwolnienie jej od kosztów sądowych podała, że uchwałą walnego zgromadzenia z dnia [...] lipca 2013 r. została postawiona w stan likwidacji. Skarżąca podała, że nie prowadzi obecnie działalności gospodarczej, w związku z czym nie posiada środków do uiszczenia opłaty sądowej. Wezwana do uzupełnienia danych zawartych we wniosku, skarżąca wniosła o przedłużenie jej terminu do złożenia dokumentów wymienionych w wezwaniu z uwagi na niemożność przedłożenia ich w zakreślonym terminie.
Jednocześnie skarżąca podała, że nie posiada zeznania CIT – 8 za 2013 r., nie posiada żadnych środków finansowych w kasie, gdyż nie prowadzi żadnych transakcji, nie posiada sprawozdania finansowego za ostatni rok obrotowy, a jej rachunki bankowe zostały zajęte na wniosek Urzędu Celnego w C. i Urzędu Skarbowego w C.. W wykonaniu zarządzenia wnioskodawczyni nadesłała jedynie część z dokumentów do przedłożenia, których została zobowiązana, a mianowicie: zeznanie podatkowe CIT – 8 za 2013 r., kopię wydruku internetowego stanu konta prowadzonego w M. Bank S.A. wskazującego na ujemne bieżące saldo rachunku i zestawienie blokad na rachunku bankowym prowadzonym w A. Banku na dzień [...] lipca 2014 r.
Sąd I instancji stwierdził, że z materiałów, do nadesłania, których skarżąca spółka została wezwana, przedłożyła jedynie zeznanie podatkowe CIT – 8 za 2013 r. nie przedkładając innych dokumentów obrazujących jej aktualną sytuacje majątkową. Nie przedłożyła ona bowiem ani deklaracji VAT – 7, ani raportów kasowych, jak również pominęła całkowicie ewidencję środków trwałych. Odnosząc się do kwestii wyciągów z rachunków bankowych skarżącej, Sąd I instancji wskazał, że nadesłane przez nią wydruki internetowe z kont wskazywały na ujemne saldo na jednym z rachunków, zaś w odniesieniu do drugiego, na jego zajęcie przez komornika sądowego. Forma wyciągów nadesłanych przez skarżącą nie pozwoliła, zdaniem Sądu I instancji, na dokonanie oceny wiarygodności oświadczeń zawartych we wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie nieprowadzenia czynności gospodarczych i obciążeń finansowych spółki.
Reasumując, Sąd I instancji stwierdził, że skarżąca nie wykazała istnienia przesłanek określonych w art. 246 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.), gdyż same oświadczenia zawarte we wniosku i składanych w toku sprawy pismach procesowych nie były wystarczające do tego, aby rozpoznać merytorycznie wniosek o przyznanie prawa pomocy.
II
"H." spółka z o.o. w likwidacji w C., zażaleniem zaskarżyła postanowienie Sądu I instancji zarzucając mu błędne przyjęcie, że skarżąca nie wykazała okoliczności skutkujących uwzględnieniem jej wniosku w zakresie zwolnienie od kosztów sądowych.
Podnosząc ten zarzut skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia i przyznanie jej prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji z uwzględnieniem dokumentów dołączonych do zażalenia.
III
Naczelny Sąd administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.
Mając na uwadze stan sprawy, przede wszystkim treść wniosku skarżącej spółki o przyznanie jej prawa pomocy, fakt wezwania jej do przedłożenia dodatkowych dokumentów obrazujących jej sytuację majątkową oraz zakres, w jakim skarżąca wezwanie to wykonała, podzielić należy ocenę Sądu I instancji, że skarżąca spółka nie wykazała, aby spełnione zostały warunki określone w art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a. umożliwiające przyznanie jej prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
Powołany art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a. stanowi bowiem, że osobie prawnej prawo pomocy w zakresie częściowym może być przyznane, gdy wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. Użyte w tym przepisie określenie "gdy wykaże" oznacza, że to na wnioskodawcy spoczywa ciężar przedstawienia swojej sytuacji materialnej i finansowej, umożliwiający dokonanie oceny, czy jest on w stanie partycypować w kosztach sprawy, czy istotnie nie posiada środków wystarczających do poniesienia kosztów postępowania w pełnej wysokości. Istotnym jest również, że nie jest wystarczające złożenie odpowiednich oświadczeń, czy wskazanie okoliczności powodujących w ocenie wnioskodawcy niemożność poniesienia kosztów postępowania w pełnej, czy jakiejkolwiek wysokości. Oświadczenia oraz podniesione we wniosku o przyznanie prawa pomocy okoliczność powinny zostać poparte dokumentami lub dowodami przemawiającymi za zasadnością twierdzeń zawartych we wniosku.
Podniesione przez spółkę we wniosku z dnia [...] kwietnia 2014 r. okoliczności, które w jej ocenie miały przemawiać za udzieleniem jej prawa pomocy w zakresie częściowym, pomimo wezwania jej zarządzeniem z dnia [...] lipca 2014 r. do nadesłania dokumentów źródłowych obrazujących jej aktualną sytuację majątkową i zdolności płatnicze, nie zostały wykazane. Skarżąca uchyliła się bowiem, co trafnie stwierdził Sąd I instancji, od przedstawienia dokumentów mogących zobrazować jej aktualną kondycję finansową, w tym w zakresie podnoszonej przez skarżącą okoliczności zaprzestania prowadzenia działalności (deklaracje VAT – 7 i raporty kasowe), jak również w zakresie posiadanych środków trwałych. Nie przedstawiła ona również, poza wydrukami internetowymi z kont bankowych wskazującymi na ujemne saldo i zajęcie komornicze, wyciągów z rachunków bankowych obrazujących dokonywane na nich operacje finansowe. W takim stanie sprawy prawidłowo Sąd I instancji stwierdził, że nie można było dokonać merytorycznie oceny wniosku skarżącej.
Oceny tej nie zmienia okoliczności nadesłania przez skarżącą wraz z zażaleniem niektórych z dokumentów, na brak których zwrócił uwagę Sąd I instancji. Stwierdzić należy, że dokumenty te należało potraktować jako spóźnione. Skarżąca była bowiem wezwana do uzupełnienia i uprawdopodobnienia danych zawartych we wniosku. Ponadto jej wniosek o przedłużenie terminu do nadesłania wskazanych w tym wezwaniu dokumentów został uwzględniony. Pomimo tego skarżąca nie przedłożyła większości z dokumentów, o jakich była mowa w wezwaniu, czym uniemożliwiła dokonanie oceny wystąpienia w stosunku do niej przesłanki określonej w art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a.
Analiza nadesłanych z zażaleniem dokumentów również nie uzasadnia uznania, że skarżąca nie dysponuje środkami dostatecznym do poniesienia kosztów postępowania, które na obecnym etapie sprawy sprowadzają się do wpisu od wniesionej przez spółkę skargi. Z deklaracji VAT – 7 za okres od stycznia do lipca 2014 r. wynika bowiem, że w tym okresie istniała podstawa do opodatkowania spółki z tytułu dostaw towarów i usług na terytorium kraju, zarówno opodatkowanych, jak i zwolnionych z podatku. Stan taki sugeruje, że skarżąca spółka, wbrew oświadczeniu złożonemu we wniosku o przyznanie prawa pomocy, prowadzi działalność gospodarczą, a co najmniej fakt ten poddaje w wątpliwość oświadczenie, że takowej działalności w ogóle nie prowadzi. Zestawienie środków trwałych wskazuje natomiast, że skarżąca środki takie posiada i choć część z nich jest zajęta przez komornika sądowego, to pozostała część tych środków jest w dyspozycji spółki.
Przedłożony wydruk z rachunku bankowego prowadzonego w banku M., tak jak w dotychczasowym toku sprawy, nie wskazuje w jakimkolwiek zakresie na historię prowadzonych na nim operacji. Potwierdza wyłącznie istnienie na nim ujemnego salda i jego zajęcia komorniczego. Powyższa okoliczności oraz nieprzedłożenie jakichkolwiek informacji dotyczących drugiego z rachunków bankowych, jakie skarżąca posiada - konto w A. Banku - uniemożliwia ocenę zdolności płatniczych wnioskodawczyni w odniesieniu do wysokości środków finansowych i zakresu, w jakim spółka może nimi dysponować.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia zażalenia i w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.