Uzasadnienie
Objętym zażaleniem postanowieniem z 29 listopada 2021 r., sygn. akt V SPP/Wa 253/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił jako niedopuszczalne zażalenie M. W. (dalej: skarżący) na postanowienie WSA w Warszawie z 1 października 2021 r., sygn. akt V SPP/Wa 253/20 o utrzymaniu w mocy postanowienia referendarza sądowego z 23 lipca 2021 r., sygn. akt V SPP/Wa 253/20, o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi M. W. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z 7 sierpnia 2020 r. w przedmiocie zwrotu środków przekazanych tytułem dofinansowania do wynagrodzeń pracownika niepełnosprawnego.
Skarżący wniósł zażalenie na w/w postanowienie, w którym domagał się uchylenia postanowienia w całości oraz przyznania zwolnienia od kosztów.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
W odniesieniu do spraw sądowoadministracyjnych zainicjowanych skargami wniesionymi od dnia 15 sierpnia 2015 r. zastosowanie znajduje art. 260 p.p.s.a. w brzmieniu nadanym ustawą z 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658), w którym nie przewidziano prawa strony do wniesienia zażalenia od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego wydanego na podstawie tego przepisu.
Przepis art. 260 § 1 p.p.s.a. stanowi, że rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Zgodnie zaś z art. 260 § 2 zdanie drugie p.p.s.a. sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu.
W świetle nowej treści art. 260 p.p.s.a. wniesienie sprzeciwu od zarządzeń lub postanowień referendarza sądowego, wymienionych w art. 258 § 2 pkt 6–8 p.p.s.a. (zarządzenia o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, postanowienia o przyznaniu, cofnięciu, odmowie przyznania prawa pomocy oraz o umorzeniu postępowania w sprawie przyznania prawa pomocy, a także postanowienia o przyznaniu zawodowemu pełnomocnikowi wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy) nie powoduje automatycznej utraty mocy przez takie orzeczenia.
Natomiast, stosownie do § 2, wstrzymuje ich wykonalność. Sprzeciw jest rozpoznawany przez wojewódzki sąd administracyjny, który w takich przypadkach orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (zob. art. 194–198 p.p.s.a.), co oznacza, że od postanowień wojewódzkiego sądu administracyjnego wydanych w tych sprawach nie przysługują już środki odwoławcze do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że WSA prawidłowo przyjął, że w art. 194 § 1 p.p.s.a. oraz w innych przepisach ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w brzmieniu obowiązującym od 15 sierpnia 2015 r. – nie przewidziano możliwości wniesienia zażalenia od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego wydanego na podstawie art. 260 p.p.s.a.. Nie ulega też wątpliwości, że skoro skarga w rozpatrywanej sprawie została wniesiona w 2020 r., to w odniesieniu do wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy znajdują zastosowanie przepisy p.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym od 15 sierpnia 2015 r.
W konsekwencji WSA prawidłowo orzekł o odrzuceniu zażalenia skarżącego, uznając je za niedopuszczalne.
Mając na uwadze powyższą argumentację, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.