Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 13 czerwca 2016 r. (sygn. akt III SA/Lu 1740/15) Przewodniczący Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wezwał [...] do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 50 zł od skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] września 2015 r. w przedmiocie określenia kwoty długu celnego. Przewodniczący wskazał, że kwotę tę należy uiścić w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu, pod rygorem odrzucenia zażalenia. Jako podstawę prawną zarządzenia wskazano art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwanej dalej ppsa) oraz § 2 pkt 1 ust. 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.).
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący. W uzasadnieniu wskazał, że znajduje się w trudnej sytuacji materialnej i nie stać go na ponoszenie jakichkolwiek opłat.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Strona inicjująca postępowanie sądowoadministracyjne ma obowiązek uiszczenia wpisu sądowego, chyba że z obowiązku tego została zwolniona na mocy przepisu prawa (art. 239 § 1 pkt 1 - 3, art. 239 § 2 i art. 240 ppsa), bądź postanowienia referendarza sądowego lub sądu, przyznającego jej prawo pomocy w tym zakresie (art. 239 § 1 pkt 4 p.p.s.a.). W sprawie nie wystąpiła żadna z okoliczności zwalniających skarżącego z obowiązku poniesienia kosztów sądowych w całości. Z okoliczności sprawy nie wynika również, że w sprawie powinien znaleźć zastosowanie art. 222 ppsa, zgodnie z którym nie żąda się opłat od pisma, jeżeli już z niego wynika, że podlega ono odrzuceniu.
Należy jednak podkreślić, że jak wynika z akt sprawy, prawomocnym postanowieniem starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 5 lutego 2016 r. -skarżącemu zostało przyznane prawo pomocy w zakresie częściowym przez zwolnienie skarżącego od każdej opłaty sądowej w ½ części.
Zgodnie ze wskazanym w zaskarżonym zarządzeniu art. 220 § 1 ppsa, sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Przewodniczący Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie prawidłowo zatem wezwał skarżącego do uiszczenia w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania wpisu sądowego od zażalenia, pod rygorem jego odrzucenia.
Wysokość wpisów sądowych została określona w wydanym na podstawie art. 233 ppsa rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 7 tego rozporządzenia wpis stały w sprawach zażaleń na postanowienia wojewódzkich sadów administracyjnych wynosi 100 zł. Wobec tego, że skarżącemu zostało przyznane prawo pomocy w zakresie częściowym przez zwolnienie skarżącego od każdej opłaty sądowej w ½ części - Przewodniczący Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie zasadnie wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 50 zł.
Ponadto wymaga podkreślenia, że zaskarżenie zarządzenia Przewodniczącego w przedmiocie wezwania do uiszczenia wpisu prowadzi do tego, że Naczelny Sąd Administracyjny ocenia jedynie, czy zachodziły podstawy prawne do wezwania o uiszczenie wpisu i czy wysokość tej opłaty została określona zgodnie z obowiązującymi przepisami. Zatem kwestie podnoszone w zażaleniu, dotyczące sytuacji materialnej skarżącego - nie mogły być rozpoznawane w niniejszym postępowaniu. Okoliczności powoływane przez skarżącego były badane w postępowaniu o przyznanie prawa pomocy.
Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 ppsa, orzekł jak w postanowieniu.