Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 3 sierpnia 2016 r., sygn. akt V SA/Wa 4518/15, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.) odrzucił skargę M. P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia [...] czerwca 2015 r. w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej.
W uzasadnieniu Sąd podał, że postanowieniem z dnia 19 kwietnia 2016 r., sygn. akt I GZ 265/16, oddalił zażalenie skarżącego na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lutego 2016 r. odmawiające skarżącemu przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W ocenie NSA Sąd I instancji trafnie ocenił, że pełnomocnik skarżącego nie dołożył wystarczającej staranności w prowadzeniu kancelarii i nie została skutecznie podważona prawidłowość doręczenia decyzji po podwójnym awizowaniu przesyłki. Tym samym Sąd I instancji będąc związany wykładnią prawa dokonaną przez NSA w zakresie ustalenia zaistnienia przesłanek do przywrócenia terminu odrzucił skargę jako wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Postanowieniu zarzucono:
- - niewłaściwe zastosowanie art. 92 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa pocztowego poprzez błędne przyjęcie, że skarżący nie podważył skuteczności doręczenia w drodze postępowania reklamacyjnego;
- - naruszenia art. 150 § 1a i 2 Ordynacji podatkowej poprzez pominięcie, że powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma również powinno zawierać adnotację o miejscu jego pozostawienia
- - naruszenie art. 233 § 1 k.p.c. w zw. z art. 106 § 3 i 5 p.p.s.a poprzez przekroczenie granicy swobodnej oceny dowodów a w konsekwencji błędne przyjęcie, że skarżący nie podważył prawidłowości doręczenia przesyłki;
- - naruszenie art. 141 § 4 w zw. z art. 166 p.p.s.a. poprzez niewskazanie w uzasadnieniu skarżonego postanowienia czy oświadczenia K. P. i K. M. oraz pismo Poczty Polskiej Sąd uznał za wiarygodne, czy też odmówił im wiarygodności i w jakim zakresie;
- - naruszenie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi z powodu uchybienia terminu do jej wniesienia, choć termin ten w ogóle nie rozpoczął biegu z zatem skarga winna być oddalona jako niedopuszczalna z powodu braku skutecznego doręczenia decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, dlatego podlega oddaleniu.
Zgodnie z art. 53 § 1 w zw. z art. 54 § 1 p.p.s.a. przed sądami administracyjnymi, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie za pośrednictwem organu, którego działanie jest przedmiotem skargi. W przypadku wniesienia skargi do organu właściwego po upływie tego terminu, podlega ona odrzuceniu, stosownie art. 58 § 1 pkt 2 tej ustawy.
Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest data prawidłowego doręczenia skarżącemu przesyłki, zawierającej decyzję organu II instancji, od której to daty liczony jest termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji prawidłowo ustalił powyższą datę w oparciu o zwrotne potwierdzenie odbioru decyzji Dyrektora Izby Celnej z 30 czerwca 2015 r. Stosownie do art. 150 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, w razie niemożności doręczenia przez pocztę pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149 (tzw. doręczenia właściwego - do rąk adresata lub osoby upoważnionej), przechowuje ona to pismo w swojej placówce pocztowej przez okres 14 dni, o czym zawiadamia w stosowny sposób (tzw. awizo) adresata (§ 2 ww. przepisu). W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 (14 dni), a pismo pozostawia się w aktach sprawy (art. 150 § 4 Ordynacji podatkowej). Skoro w dniu 23 lipca 2015 r. nastąpiło doręczenie zastępcze to ostatnim dniem terminu do wniesienia skargi był poniedziałek 24 sierpnia 2015 r. (trzydziesty dzień terminu wypadał bowiem w sobotę 22 sierpnia 2015 r.).
W tym zaś stanie rzeczy skargę złożoną w dniu 20 października 2015 r. (por. karta nr 2 akt sądowych) uznać należało za złożoną po terminie i odrzucić, zgodnie z dyspozycją art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., który stanowi, że sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.
W tych okolicznościach, odrzucenie skargi wniesionej 20 października 2015 r., czyli po upływie terminu określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a. przez Sąd pierwszej instancji było prawidłowe.
W konsekwencji poczynionych ustaleń, uznając zarzuty zażalenia za nieuzasadnione, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.