Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. postanowieniem z dnia 9 kwietnia 2015 r. sygn. akt III SA/Po odmówił A.K. przywrócenia terminu do wniesienia skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia 13 listopada 2014 r. w przedmiocie podatku akcyzowego.
Pismem z dnia 2 lutego 2015 r. A. K. wniósł o przywrócenie terminu do złożenia skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia 13 listopada 2014 r. i jednocześnie złożył skargę na tę decyzję. W uzasadnieniu wnioskodawca wskazał, że uchybienie terminowi do złożenia skargi nastąpiło bez jego winy, a spowodowane zostało tym, że przedmiotowa decyzja nie została prawidłowo doręczona stronie, gdyż w dniu 2 grudnia 2014 r. organ doręczył ją spółce A.-B. D. sp. z o.o. W związku z tym nie rozpoczął biegu termin do wniesienia skargi na powyższą decyzję.
Skarżący podkreślił, że nie miał wiedzy o wydanej decyzji oraz o biegnącym terminie do wniesienia skargi aż do dnia otrzymania w dniu 26 stycznia 2015 r. postanowienia z dnia 21 stycznia 2015 r. w sprawie.
W piśmie procesowym z dnia 12 marca 2015 r. Dyrektor Izby Celnej w P. podkreślił, że nie jest uprawniony do rozstrzygania, czy wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi jest zasadny. Obowiązkiem organu było przekazanie tego wniosku wraz ze skargą do właściwego sądu administracyjnego, co też uczynił za pismem z dnia 26 lutego 2015 r. Chcąc zadośćuczynić wnioskowi zawartemu w skardze organ drugiej instancji przesłał stronie kserokopię decyzji z dnia 13 listopada 2014 r.
W odpowiedzi na powyższe pismo skarżący wskazał w piśmie z dnia 16 marca 2015 r., że w momencie wnoszenia skargi nie znał treści decyzji, a o jej wydaniu dowiedział się z uzasadnienia postanowienia Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia 21 stycznia 2015 r., nr. w związku z czym w skardze powielił zarzuty podniesione w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji oraz podniósł zarzut braku doręczenia zaskarżonej decyzji organu drugiej instancji. Treść decyzji została skarżącemu udostępniona wyłącznie w formie kserokopii załączonej do pisma organu z dnia 23 lutego 2015 r.
W ocenie Sądu pierwszej instancji, wskazana przez wnioskodawcę przyczyna nie uzasadnia przywrócenia terminu, gdyż nie znajduje ona oparcia w okolicznościach wynikających z akt niniejszej sprawy. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 13 listopada 2014 r. wynika, że została ona doręczona adresatowi, A. K., którego podpis widnieje na dokumencie potwierdzającym odbiór. Obok podpisu skarżącego jest widoczna także pieczęć spółki A.-B., jednak jej treść wskazuje, że siedziba spółki znajduje się pod tym samym adresem, co miejsce zamieszkania (adres do korespondencji) strony skarżącej.
Należy podkreślić, że wskazane w art. 87 § 2 p.p.s.a. kryterium braku winy polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. W tej sytuacji nie zasługuje na uwzględnienie argument skarżącego, według którego nie posiadał on wiedzy o wydanej decyzji oraz o biegnącym terminie do wniesienia skargi aż do dnia otrzymania w dniu 26 stycznia 2015 r. postanowienia z dnia 21 stycznia 2015 r. w sprawie.
Reasumując, Sąd pierwszej instancji stwierdził, że niedochowanie przez skarżącego terminu do wniesienia skargi nie było następstwem okoliczności od niego niezależnych, lecz była konsekwencją niedostatecznej staranności w prowadzeniu przez niego własnych spraw. W tej sytuacji brak było podstaw do przywrócenia uchybionego terminu.
A.K. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie zarzucając Sądowi pierwszej instancji naruszenie:
- - art. 58 § 1 pkt 1p.p.s.a. w związku z art. 85 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że złożona skarga została wniesiona po upływie terminu;
- - art.86 § 1 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że doręczenie decyzji pod adres osoby prawnej mającej siedzibę w tym samym miejscu, co skarżący prowadzący działalność gospodarczą jako osoba fizyczna jest skutecznym doręczeniem w rozumieniu art. 109 § 1 k.p.a (art. 145 § 1 O.p.)
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie jest zasadne.
Stosowne do treści art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. W myśl art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie o przywrócenie terminu strona powinna uprawdopodobnić wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której uchybiła (§ 4).
Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela stanowisko Sądu pierwszej instancji. Podana przez skarżącego przyczyna uchybienia terminu nie uzasadnia przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Odbiór decyzji Dyrektora Izby Celnej w P.z dnia 13 listopada 2014 r., został pokwitowany przez skarżącego A. K. w dniu 2 grudnia 2014 r. Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru figuruje podpis skarżącego, data oraz pieczęć spółki A.- B. D. sp. z o.o. Jak wynika z akt sprawy, siedziba spółki A.-B. znajduje się w miejscu zamieszkania skarżącego i prowadzenia przez niego działalności gospodarczej jako osoby fizycznej tj. przy ul. R.j 4/5 w S. (str. 380, 379 akt administracyjnych).
Skarżący odbierając korespondencję od organu w dniu 2 grudnia 2014 r. był świadomy, że jest ona adresowana do niego jako strony postępowania oraz że może zawierać decyzję administracyjną wydaną w jego sprawie. W związku z tym, zasłanianie się przez skarżącego zarzutem, że decyzji faktycznie nie doręczono jemu jako stronie postępowania tylko A.-B. D. spółce z o.o., której, nawiasem mówiąc, jest jedynym udziałowcem, jest pozbawione racjonalnego uzasadnienia. Skarżący, o czym wyżej już wspomniano, pokwitował osobiście odbiór decyzji w dniu 2 grudnia 2014 r. co oznacza, że w tym dniu doręczono mu decyzję organu i od tego momentu rozpoczął bieg 30 - dniowy termin do wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego.
Reasumując, skarżący nie wykazał braku winy w uchybieniu terminowi do wniesienia skargi, a tym samym nie spełnił przesłanki, o której mowa w art. 87 § 2 p.p.s.a. będącej warunkiem niezbędnym do przywrócenia terminu do dokonania spóźnionej czynności procesowej. W tej sytuacji zaskarżone postanowienie Sądu pierwszej instancji należało uznać za prawidłowe.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.