Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 19 maja 2015 r. o sygn. akt III SA/Gl 30/15 odmówił R. G. przywrócenia terminu do złożenia wniosku o prawo pomocy na urzędowym formularzu w związku z wezwaniem referendarza sądowego.
R.G. (dalej: "skarżący") wraz ze skargą na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z 13 listopada 2014 r. złożył wniosek o prawo pomocy. Referendarz zarządzeniem z 13 lutego 2015 r. wezwał skarżącego do złożenia wniosku na urzędowym formularzu. W dniu 25 lutego 2015 r. odpis zarządzenia doręczono do rąk żony skarżącego (domownika). Termin na złożenie formularza upłynął bezskutecznie w dniu 4 marca 2015 r. Zarządzeniem z 13 marca 2015 r., doręczonym skarżącemu, w dniu 25 marca 2015 r. pozostawiono wniosek bez rozpoznania.
Pismem z dnia 30 marca 2015 r. skarżący wniósł o przywrócenie terminu do złożenia wniosku na urzędowym formularzu dołączając, stosowny formularz. W uzasadnieniu podniósł, że otrzymał przesyłkę zawierającą odpis zarządzenia po kilku dniach od jego odbioru przez żonę i nie zdawał sobie sprawy z konsekwencji zaniechania wykonania zarządzenia.
Sąd pierwszej instancji stwierdził, że przyczyną uchybienia terminu był brak świadomości prawnej wnioskodawcy. Jednakże wezwanie referendarza zawierało pouczenie sformułowane w sposób czytelny i przejrzysty co do braku formalnego i terminu do jego uzupełnienia. Doręczenie przesyłki za pośrednictwem dorosłego domownika i zwłoka w przekazaniu tejże przesyłki adresatowi nie jest okolicznością niezawinioną przez stronę. Zdaniem Sądu zaniechanie osoby, która podjęła się dostarczenia przesyłki adresatowi obciąża również stronę i stanowi przejaw jej niedostatecznej staranności w prowadzeniu swoich spraw.
R. G.zażaleniem zaskarżył powyższe postanowienie w całości domagając się jego uchylenia i przekazanie wniosku Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w G. do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu pisma skarżący podniósł, że Sąd pierwszej instancji nieprawidłowo ocenił okoliczności faktyczne, na które powołał się we wniosku o przywrócenie terminu. Skarżący działał bez pełnomocnika profesjonalnego i w związku z tym nie zdawał sobie sprawy ze wszystkich wymogów formalnych pism procesowych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie jest zasadne.
Stosowne do treści art. 86 § 1 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. W myśl art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie o przywrócenie terminu strona powinna uprawdopodobnić wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której uchybiła (§ 4).
Z informacji przedstawionych przez skarżącego we wniosku o przywrócenie terminu nie można wywieść, aby niezłożenie urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakreślonym przez referendarza sądowego terminie było spowodowane zdarzeniami niezależnymi od skarżącego. Odebranie korespondencji przez domownika skarżącego (żonę) należy potraktować jako przeszkodę usuwalną. W związku z tym, nie można stwierdzić, że uchybienie terminu do złożenia wspomnianego wniosku miało charakter niezawiniony w rozumieniu art. 87 § 2 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach odpowiada prawu i w na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. oddalił zażalenie