Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 25 listopada 2020 r., sygn. akt VIII SA/Wa 201/19 odrzucił zażalenia G. sp. z o.o. z siedzibą w B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 12 marca 2020 r., sygn. akt. VIII SA/Wa 501/19 o wyłączenie sędziego w sprawie ze skargi G. sp. z o.o. z siedzibą w B. na decyzję Dyrektora M. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa, po wznowieniu postępowania postanawia.
Postanowieniem z dnia 12 marca 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wniosek G. sp. z o.o. z siedzibą w B. (dalej: strona, spółka, skarżąca) o wyłączenie sędziego R. N. od rozpoznania sprawy o sygn. akt VIII SA/Wa 501/19.
Zażalenie na to postanowienie złożyła spółka, która na skutek wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia, złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
Postanowieniem z dnia 16 września 2020 r. Sąd, po rozpoznaniu sprzeciwu spółki, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 29 lipca 2020 r., sygn. akt VIII SPP/Wa 83/20 odmawiającego zmiany prawomocnego postanowienia z 13 września 2019 r., sygn. akt VIII SPP/Wa 115/19.
W związku z prawomocnym zakończeniem postępowania w przedmiocie prawa pomocy, pismem z 24 września 2020 r., w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 22 września 2020 r., skarżąca została wezwany do wykonania prawomocnego zarządzenia z 2 czerwca 2020 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia w kwocie 100 złotych – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia zażalenia. Ww. wezwanie doręczono skarżącej 10 października 2020 r. (k. 116 akt sądowych).
Po sprawdzeniu w rejestrze opłat sądowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie stwierdzono, że skarżąca nie uiściła należnego wpisu od zażalenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że zażalenie wniesione w niniejszej sprawie podlegało opłacie sądowej w kwocie 100 zł, którą strona na wezwanie Sądu winna była opłacić. Jak wynika z akt sprawy wezwanie wystosowane do skarżącej zostało jej doręczone w dniu 10 października 2020 r. Wyznaczony przez Sąd termin do uiszczenia wpisu sądowego upłynął zatem z dniem 17 października 2020 r. Ponieważ w zakreślonym terminie spółka nie uiściła wpisu sądowego, Sąd zażalenie odrzucił.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła P. M. i G.Sp. z o.o. z siedzibą w B. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie konstytucyjnego prawa do sądu, zasad dobrej legislacji oraz naruszenie karty praw podstawowych Unii Europejskiej w szczególności art. 47 Karty Praw Podstawowych UE, w szczególności do zapisu motywu 3 tegoż przepisu, który ma charakter obligatoryjny.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 230 § 1 i 2 p.p.s.a. wynika, że od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały, przy czym jednym z tego rodzaju pism jest skarga. Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata.
Jak wynika z akt sprawy, Przewodniczący Wydziału zarządzeniem z 2 września 2020 r. wezwał pełnomocnika skarżącej Spółki do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia. W piśmie skierowanym do skarżącego było wskazane, że wymienioną kwotę (100 zł) należy uiścić w kasie Sądu, bądź na rachunek bankowy Sądu, w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu, pod rygorem odrzucenia zażalenia. Wspomniany rygor wynika z art. 220 § 3 p.p.s.a..
W rozpoznawanej sprawie termin do wykonania zarządzenia upłynął z dniem 17 października 2020 r., tj. po upływie 7 dni od dnia doręczenia wezwania (10 października 2020 r. – k. 116 akt sądowych), jednak strona nie uiściła w tym terminie wpisu od zażalenia. W związku z powyższym, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji prawidłowo orzekł o odrzuceniu zażalenia na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a.
Ponadto, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w sprawie nie zachodzi wyjątek od zasady ponoszenia kosztów postępowania – ani na mocy ustawy (art. 239 i następne p.p.s.a.), ani postanowienia sądu w przedmiocie przyznania prawa pomocy.
Argumenty zażalenia nie podważają dokonanej oceny, ponieważ skarżąca nie kwestionuje faktu nieopłacenia zażalenia.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.