Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] października 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. w sprawie sygn. akt V SA/Wa 239/14 działając na podstawie art. 178 w zw. z art. 176 i art. 47 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.) odrzucił skargę kasacyjną J. O. od wyroku tegoż Sądu z dnia [...] maja 2014 r. wydanego w sprawie sygn. akt V SA/Wa 239/14 w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku w sprawie wszczęcia postępowania restrukturyzacyjnego.
W uzasadnieniu orzeczenia Sąd I instancji wskazał, że w dniu [...] sierpnia 2014 roku (data nadania pocztowego) pełnomocnik skarżącego - doradca podatkowy wniósł skargę kasacyjną od wskazanego wyżej orzeczenia wraz z kopią, która nie została przez pełnomocnika uwierzytelniona.
Zarządzeniem z dnia [...] sierpnia 2014 r. pełnomocnik skarżącego został wezwany do usunięcia braku formalnego skargi kasacyjnej poprzez złożenie 1 egzemplarza odpisu skargi kasacyjnej poświadczonego za zgodność z oryginałem w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej.
W zakreślonym terminie pełnomocnik skarżącego nadesłał kserokopię skargi kasacyjnej opatrzoną dwiema pieczęciami o treści: 1) "Za zgodność z oryginałem", 2) "T. W., doradca podatkowy, nr wpisu [...]". Odręcznie zamieszczony został podpis pełnomocnika oraz data "[...]-09-2014".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odrzucając skargę kasacyjną wskazał, że pełnomocnik w odpowiedzi na wezwanie opatrzył odpis skargi kasacyjnej wskazanymi dwiema pieczęciami jednakże, wbrew treści art. 41 ust. 4 ustawy o doradztwie podatkowym – odpis nie zawierał oznaczenia miejsca jego sporządzenia. Tym samym egzemplarz skargi kasacyjnej nie został uwierzytelniony zgodnie z obowiązującymi przepisami i brak formalny skargi nie został usunięty.
Od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w w. J. O. wniósł zażalenie w którym zarzucił naruszenie:
- - art. 176 p.p.s.a. poprzez błędną wykładnię tego przepisu polegającego na uznaniu, że skarga kasacyjna nie czyni zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym;
- - art. 47 § 1 p.p.s.a. poprzez błędną wykładnię tego przepisu polegającą na uznaniu, że do skargi kasacyjnej nie dołączono odpisu skargi;
- - art. 49 § 1 i § 2 p.p.s.a. poprzez nietrafne zastosowanie tych przepisów.
W zażaleniu skarżący przedstawił uzasadnienie wniesionych zarzutów.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji w zaskarżonym orzeczeniu dokonał błędnej wykładni art. 41 ust. 4 ustawy o doradztwie podatkowym, uznając że przesłany na wezwanie Sądu odpis skargi kasacyjnej został uwierzytelniony niezgodnie z powołanym przepisem, bowiem nie zawierał oznaczenia miejsca i daty jego sporządzenia.
Stosownie do treści art. 37 § 1 p.p.s.a. zdanie drugie między innymi doradca podatkowy może sam uwierzytelnić odpis udzielonego mu pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wykazujących jego umocowanie. Natomiast Sąd jedynie w razie wątpliwości, może zażądać urzędowego poświadczenia podpisu strony. Zasadnicza treść cytowanego przepisu, nie uległa zmianie od 1 stycznia 2010 r. Co więcej, zmiana w zdaniu drugim powoływanego art. 37 § 1 p.p.s.a., polegała na dodaniu słów "oraz odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie". Powyższe także sugeruje, że zmiana przepisu art. 41 ust. 4 ustawy o doradztwie podatkowym, tylko pośrednio odnosiła się do pełnomocnictw.
W myśl art. 48 § 3 p.p.s.a., zamiast oryginału dokumentu strona może złożyć odpis dokumentu, jeżeli jego zgodność z oryginałem została poświadczona przez notariusza albo przez występującego w sprawie pełnomocnika strony będącego adwokatem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym lub doradcą podatkowym. Powyższe unormowanie zostało dodane od [...] stycznia 2010 r., na skutek nowelizacji ustawą z dnia 23 października 2009 r., o zmianie ustaw w zakresie uwierzytelniania dokumentów. Jednocześnie ustawodawca od 1 stycznia 2010 r. - w art. 41 ust. 4 ustawy o doradztwie podatkowym - wprowadził zapis, że: "Doradca podatkowy ma prawo sporządzania poświadczeń odpisów dokumentów za zgodność z okazanym oryginałem w zakresie określonym odrębnymi przepisami. Poświadczenie powinno zawierać podpis doradcy podatkowego, datę i oznaczenie miejsca jego sporządzenia, na żądanie - również godzinę dokonania czynności. Jeżeli dokument zawiera cechy szczególne (dopiski, poprawki lub uszkodzenia) doradca podatkowy stwierdza to w poświadczeniu."
Analiza powyższych regulacji prawnych wskazuje zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, że dodanie nowego przepisu w art. 41 ust. 4 ustawy o doradztwie podatkowym, nie miało na celu ingerowanie w treść art. 48 p.p.s.a., w zakresie odnoszącym się do składania odpisu dokumentów poświadczonych za zgodność z oryginałem przez występującego w sprawie pełnomocnika strony będącego adwokatem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym lub jak w niniejszym rozpoznawanym przypadku doradcą podatkowym. W powoływanym art. 41 ust. 4 ustawy o doradztwie podatkowym, wyraźnie ustawodawca stanowi o sporządzaniu poświadczeń odpisów dokumentów za zgodność z okazanym oryginałem w "zakresie określonym odrębnymi przepisami", czyli przede wszystkim odnosi to do postanowień art. 48 § 3 i § 4 p.p.s.a.
Potwierdzeniem takiego rozumienia powoływanych unormowań, jest również wskazanie na cel, dokonanej od [...] stycznia 2010 r. nowelizacji przepisów, jednoznacznie podawany w uzasadnieniu do projektu zmian tych regulacji. W dokumencie tym podkreślano, że zmiany mają spowodować "odformalizowanie postępowania cywilnego, administracyjnego, sądowo-administracyjnego oraz podatkowego, poprzez racjonalizację istniejącego obowiązku dołączania do akt sprawy dokumentów oryginalnych lub ich odpisów notarialnych. Zmiana polega na szerszym, niż dotychczas umożliwieniu uwierzytelniania odpisów dokumentów przez profesjonalnych pełnomocników stron, reprezentujących zawody zaufania publicznego. Jej zamierzonym skutkiem jest wydatne umniejszenie uciążliwości polegającej na konieczności wyzbycia się przez strony postępowania, często na długi czas dokumentów oryginalnych albo poniesienia kosztów ich notarialnego uwierzytelniania bądź uzyskania ich urzędowych odpisów" (uzasadnienie do projektu zmiany ustaw w zakresie uwierzytelniania dokumentów, Druk nr 2064, Warszawa, 19 maja 2009 r., s. 1.). Z cytowanego fragmentu wynika, że nowelizacja omawianych przepisów, w swoim zasadniczym zakresie, nie miała na celu zmiany sposobu uwierzytelniania pełnomocnictw przez profesjonalnych pełnomocników.
Ponadto należy wskazać, że przy poświadczaniu dokumentu samo uwierzytelnianie co do zasady, nie ma na celu "zrównanie dokumentu z dokumentem urzędowym", lecz jedynie wykazanie istnienia umocowania do działania. Zatem umieszczanie na poświadczeniu takich zapisów, jak stwierdzenie miejsca i daty sporządzenia odpisu, nie ma większego znaczenia, w sytuacji gdy dla określonych celów dokument ten nie musi spełniać cech "dokumentu urzędowego" w rozumieniu art. 48 § 3 i § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 41 ust. 4 ustawy o doradztwie podatkowym. Podawanie tych elementów, nabiera innego znaczenia i wymiaru w przypadku uwierzytelniania innych dokumentów lub pełnomocnictw mogących być uznanymi, jako dokumenty urzędowe (por. postanowienie NSA z dnia 27 lipca 2010 r., sygn. akt II FZ 331/10, dostępne w internetowej bazie orzeczeń http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Mając na uwadze powyższe wywody należy stwierdzić, że brak określenia miejsca poświadczenia może jedynie oznaczać, że skarga kasacyjna nie będzie spełniać wymogów przewidzianych dla pojęcia dokumentu urzędowego w rozumieniu cytowanego art. 48 § 3 i § 4 p.p.s.a. Nie jest to jednak brak, który miałby istotne znaczenie w niniejszej sprawie, dla celów złożenia prawidłowego odpisu skargi kasacyjnej w postępowaniu przed sądem administracyjnym.
W niniejszej sprawie pełnomocnik strony wnoszącej skargę kasacyjną na wezwanie Sądu I instancji z dnia 27 sierpnia 2014 r. złożył odpis skargi kasacyjnej, który to odpis był zgodny ze złożonym egzemplarzem skargi kasacyjnej, wobec czego Sąd I instancji niezasadnie stwierdził, że odpis skargi kasacyjnej został uwierzytelniony niezgodnie z dyspozycją art. 41 ust. 4 ustawy o doradztwie podatkowym i z powodu nieuzupełnienie w terminie wymogów formalnych bezzasadnie skargę kasacyjną odrzucił.
Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.