Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 27 października 2020 r., sygn. akt V SA/Wa 1462/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę PPUH [A.] Sp.j. J. P. i J. P. z siedzibą w M. na pismo Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych oraz postanowił zwrócić skarżącej Spółce kwotę 200 zł tytułem zwrotu wpisu sądowego od skargi.
W uzasadnieniu wskazał, że zarządzeniem z dnia 15 września 2020 r. skarżąca została wezwana do usunięcia braku formalnego skargi poprzez złożenie odpisu z krajowego rejestru sądowego, w oryginale lub uwierzytelnionej kopii, potwierdzającego sposób reprezentacji skarżącej przed sądami administracyjnymi – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.
Przesyłka zawierająca wezwanie do usunięcia ww. braku formalnego została doręczona skarżącej w dniu 28 września 2020 r. (potwierdzenie doręczenia – k. 51 akt sądowych). Termin na usunięcie braku formalnego skargi upłynął więc w dniu 5 października 2020 r. W zakreślonym terminie wskazany brak formalny skargi nie został usunięty – skarżąca nadesłała ww. odpis w dniu 7 października 2020 r.
W tej sytuacji Sąd zobligowany był do odrzucenia skargi w oparciu o z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325).
Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca Spółka. W uzasadnieniu wskazała, że wnosi o przywrócenie terminu ponieważ w związku z pandemią COVID-19 zarówno w mojej firmie jak też w urzędach Spółka nie miała możliwości poświadczyć odpisu KRS. W dniu dzisiejszym notariusz negowała potwierdzenie odpisu ze strony internetowej gdyż jest to wiarygodny dokument. Dopiero po przesłaniu odpisu wezwania dokonała potwierdzenia odpisu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 34 p.p.s.a. strony i ich organy lub przedstawiciele ustawowi mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników. Stosownie zaś do treści art. 28 § 1 w związku z art. 29 p.p.s.a. osoby prawne dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu, które mają obowiązek wykazania swojego umocowania dokumentem przy pierwszej czynności.
Zaniechanie w zakresie załączenia tego dokumentu stanowi brak formalny skargi, podlegający uzupełnieniu w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. W sytuacji, gdy strona nie uzupełni w terminie braków formalnych skargi, mimo prawidłowego w tym zakresie wezwania, sąd zobowiązany jest do jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Należy przy tym podkreślić, że spółka jawna jest spółką osobową prawa handlowego, której przysługuje zdolność procesowa art. 8 § 1 k.s.h. Jest więc stroną postępowania sądowoadministracyjnego. Spółkę jawną reprezentuje samodzielnie każdy wspólnik, chyba że umowa spółki stanowi inaczej (art. 29 § 1 w zw. z art. 30 § 1 k.s.h.). Weryfikacja prawa samodzielnego reprezentowania spółki jawnej przez jej wspólnika przed sądem winna nastąpić na podstawie odpisu z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego względnie innych dokumentów obrazujących stosunki prawne istniejące w spółce (por. postanowienie NSA z dnia 27 lutego 2013 r., sygn. akt II GZ 71/13). Z art. 3 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym wynika, że rejestr obejmuje podmioty, na które przepisy ustaw nakładają obowiązek uzyskania wpisu do tego Rejestru (w przypadku spółki jawnej obowiązek wpisu do rejestru KRS wynika z art. 251 i art. 26 Kodeksu spółek handlowych).
Jednakże stanowisko Sądu I instancji, który odrzucił skargę w tej sprawie z uwagi na nieuzupełnienie jej braku formalnego (a tym samym brak możliwości zweryfikowania, czy J. P. uprawniony był do podpisania i wniesienia skargi) nie zasługuje na akceptację z tej przyczyny, że w aktach administracyjnych sprawy znajduje się odpis skarżącej Spółki z KRS aktualny na dzień 8 maja 2019 r., z którego wynika, że J. P. jako wspólnik Spółki był uprawniony do samodzielnego reprezentowania skarżącej Spółki (k. 261 akt adm.). Sąd administracyjny orzeka bowiem na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 w zw. z art. 166 p.p.s.a.).
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyżej opisany dokument znajdujący się w aktach sprawy potwierdza umocowanie J. P. do reprezentacji skarżącej spółki. W tym stanie rzeczy zaskarżone postanowienie uznać należało za wydane z naruszeniem art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, z uwagi na uniemożliwienie merytorycznego rozpoznania skargi.
Ponadto należy zauważyć, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi było nieprecyzyjne zwłaszcza, że zostało skierowane do osoby nie będącej profesjonalnym pełnomocnikiem. Jak wynika z treści zażalenia skarżąca Spółka nie zrozumiała przedmiotowego wezwania. Sąd I instancji kierując wezwanie do skarżącej Spółki powinien sprecyzować zarządzenie, poprzez wskazanie, że wzywa do złożenia dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania skarżącej – tj. odpisu KRS w oryginale lub jego kserokopii poświadczonej przez notariusza, a ewentualnie w razie udzielenia pełnomocnictwa adwokatowi lub radcy prawnemu poświadczonego za zgodność z oryginałem przez ww. pełnomocnika lub pobranego samodzielnie wydruku komputerowego na podstawie art. 4 ust. 4 aa ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. z 2016, nr 687). Artykuł ten stanowi, że pobrane samodzielnie wydruki komputerowe aktualnych informacji o podmiotach wpisanych do Rejestru mają moc zrównaną z mocą dokumentów wydawanych przez Centralną Informację, o których mowa w ust. 3 (odpisów, wyciągów i zaświadczeń – przyp. własny), jeżeli posiadają cechy umożliwiające ich weryfikację z danymi zawartymi w Rejestrze. Zatem nie wymagają poświadczenia za zgodność z oryginałem.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.