Uzasadnienie
Zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 24 lutego 2009 r. zapadło w sprawie (sygn. akt III SA/Gl 1036/07), w której K.K. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję tego organu z dnia [...] stycznia 2007 r., nr [...] o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Naczelnika Urzędu Celnego w B.-B. z dnia [...] października 2005 r., nr [...].
Uwzględniając wniosek skarżącego w zakresie prawa pomocy, Sąd I instancji najpierw (postanowienie z dnia 18 grudnia 2007 r.) zwolnił go od kosztów sądowych, a następnie (postanowienie z dnia 7 sierpnia 2008 r.) ustanowił dla niego adwokata.
Okręgowa Rada Adwokacka w C. (pismo z dnia 5 listopada 2008 r.) do działania w sprawie za skarżącego wyznaczyła adwokata B.J,, który na rozprawie poprzedzającej wydanie wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. (tj. w dniu 18 lutego 2009 r.) wniósł o przyznanie "kosztów udzielonej pomocy prawnej, a nieopłaconej za wyjątkiem opłaty za pełnomocnictwo".
Rozpoznając ten wniosek Sąd I instancji zaskarżonym postanowieniem przyznał adwokatowi B.J. kwotę 439,20 zł jako wynagrodzenie z tytułu udzielonej, a nieopłaconej pomocy prawnej i nakazał jej wypłacenie ze środków będących w dyspozycji Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G..
Przyznając wynagrodzenie w tej kwocie Sąd I instancji oparł się na § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c/ i § 19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.), dalej: rozporządzenie z dnia 28 czerwca 2002 r., oraz (w zakresie zwiększenia przyznanej kwoty 360 zł o 22%) na § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 27 października 2005 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie opłat za czynności adwokatów oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 219, poz. 1872).
W zażaleniu na opisane postanowienie adwokat B.J. wniósł o jego zmianę i przyznanie wynagrodzenia z uwzględnieniem § 6 pkt 6 rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r., wskazując jednocześnie na potrzebę stosowania w niniejszej sprawie § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a/ wskazanego rozporządzenia.
Według składającego zażalenie nie ulega wątpliwości, że przedmiotowa sprawa dotyczyła wymiaru należności celnych i tak – jak zaznaczył – została określona w wyroku wydanym przez Sąd I instancji (z dnia 18 lutego 2009 r.). Wprawdzie wysokość tych należności nie została określona w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G., to jednak z akt sprawy wynika, że wynoszą ponad 50.000 zł.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie jest zasadne.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest w szczególności trafny pogląd składającego zażalenie, iż przysługujące mu wynagrodzenie winno zostać określone z uwzględnieniem § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a/ rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r. (odwołującego się do stawek minimalnych obliczanych na podstawie § 6 tego aktu prawnego), a nie § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c/ omawianego aktu prawnego, który zastosował Sąd I instancji.
Zauważyć wypada, że § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a/ rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r. ma zastosowanie w sprawach, w których "przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna". Chodzi tu oczywiście o pewien skrót myślowy, skoro przedmiotem zaskarżenia przed sądem administracyjnym pierwszej instancji nie jest nigdy należność pieniężna, ale decyzja organu administracji publicznej obejmująca należność pieniężną (ściślej jeszcze rozstrzygnięcie o niej).
Podnieść trzeba, iż skarga w niniejszej sprawie została złożona na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. utrzymującą w mocy decyzję tego organu o odmowie wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. W decyzji odmawiającej wszczęcia postępowania nieważnościowego nie rozstrzygano zaś już − jak w postępowaniu zwykłym - o wymiarze należności celnych, a jedynie (wobec zgłoszonego przez stronę wniosku) oceniano, czy były przesłanki do uruchomienia nadzwyczajnego trybu weryfikacji decyzji administracyjnej, do jakich należy postępowanie nieważnościowe. Faktu tego nie zmieniają nieprawidłowości w oznaczeniu przedmiotu sprawy zawarte w komparycji orzeczenia Sądu I instancji.
W konsekwencji, przy określaniu należnego wynagrodzenia dla adwokata ustawionego w ramach prawa pomocy, nie miał zastosowania wskazany w zażaleniu § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a/, a należało oprzeć się - jak to uczynił Sąd I instancji - na § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c/ omawianego aktu prawnego.
Na marginesie tylko należy zaznaczyć, iż potrzebę wyodrębnienia specyfiki spraw sądowoadministracyjnych dotyczących decyzji lub postanowień wydanych w trybach nadzwyczajnych weryfikacji decyzji administracyjnych prawodawca dostrzegł też na gruncie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2194 ze zm.) – vide § 2 ust. 5 tego aktu prawnego.
Z tych wszystkich względów orzeczono jak w sentencji z mocy art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.