Uzasadnienie
Postanowieniem z 11 stycznia 2023 r., sygn. akt V SA/Wa 320/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę kasacyjną I. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 sierpnia 2022 r., sygn. akt V SA/Wa 320/22 w sprawie ze skargi I. K. na postanowienie Dyrektora Izby administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 25 listopada 2021 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia.
W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że zarządzeniem z 7 listopada 2022 r., wezwano pełnomocnika strony skarżącej kasacyjnie do usunięcia braku formalnego skargi kasacyjnej poprzez złożenie wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie albo oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. Wezwanie doręczono w dniu 24 listopada 2022 r. Natomiast w wyznaczonym terminie nie uzupełniono braku formalnego złożonej skargi kasacyjnej, co w konsekwencji doprowadziło jej odrzucenia na podstawie art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329) – dalej "p.p.s.a."
Pełnomocnik strony skarżącej kasacyjnie wniósł zażalenie na postanowienie Sądu pierwszej instancji. W skazał, że skarżący, że rozpoznanie skargi kasacyjnej regulują art. 181 i 182 p.p.s.a. Zatem warunkiem podstawowym i koniecznym, by Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał sprawę na posiedzeniu, jest złożenie stosownego oświadczenia woli przez wnoszącego skargę. Jego brak przesadzą o konieczności rozpoznania na rozprawie zgodnie z art. 181 p.p.s.a., a do tego żadne oświadczenie pozostałych stron w sytuacji braku wniosku wnoszącego skargę – zgodnie z brzmieniem wskazanych przepisów p.p.s.a. – nie jest potrzebne. Zdaniem pełnomocnika strony skarżącej nie ma tu żadnej niepewności co do sytuacji prawnej, a brak złożenia wniosku przez wnoszącego skargę kasacyjną o rozpoznanie na posiedzeniu niejawnym można traktować jako wyraz woli wnoszącego skargę, by jego sprawę rozpoznano na rozprawie. Końcowo wskazano, że odrzucenie skargi należy uznać za zbyt rygorystyczne i pozbawiające stronę skarżącą kasacyjnie prawa do instancji procesowej, gdy nie ma wątpliwości co do jej intencji w zakresie sposobu rozpoznania sprawy, a przepisy nie powodują w tym względzie żadnej niejasności co do dalszego postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 176 § 2 p.p.s.a., jednym z wymogów formalnych skargi kasacyjnej jest to, aby zawierała ona wniosek o jej rozpoznanie na rozprawie albo oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy. Jak stanowi art. 177a p.p.s.a., jeżeli skarga kasacyjna nie spełnia wymagań przewidzianych w art. 176 p.p.s.a., innych niż przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, przewodniczący wzywa stronę do usunięcia braków w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, że wniesiona przez pełnomocnika skarżącego skarga kasacyjna nie zawierała wniosku o jej rozpoznanie na rozprawie albo oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy (art. 176 § 2 p.p.s.a.). Jak wynika z akt sprawy, korespondencja sądowa zawierająca wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej została skutecznie doręczona pełnomocnikowi strony skarżącej kasacyjnie w dniu 24 listopada 2022 r. (karta 72 akt sądowych). W tej sytuacji nie sposób się zgodzić z przedstawionym przez pełnomocnika strony skarżącej stanowiskiem, że brak złożenia wniosku przez wnoszącego skargę kasacyjną o rozpoznanie na posiedzeniu niejawnym można traktować jako wyraz woli wnoszącego skargę, by jego sprawę rozpoznano na rozprawie.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie ulega wątpliwości, że złożenie wniosku o przeprowadzenie rozprawy lub oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy jest jednym z wymogów formalnych skargi kasacyjnej (art. 176 § 2 p.p.s.a.). Tym samym brak takiego wniosku uniemożliwił nadanie skardze dalszego biegu z uwagi na brak uzupełnienia jej braku formalnego.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.