Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 22 listopada 2016 r., sygn. akt I SA/Go 203/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim sprostował z urzędu oczywistą omyłkę pisarską w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 24 lipca 2014 r. co do zwrotu zamieszczonego przez Sąd pierwszej instancji w wierszach 15-17 poprzez wpisanie "konieczne stało się wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji oraz na podstawie art. 135 P.p.s.a. również poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji" zastąpić zwrotem "konieczne stało się wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji" oraz w wierszach 22-23 zwrot "na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c oraz art. 135 P.p.s.a." zastąpić zwrotem "na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c P.p.s.a.".
W uzasadnieniu Sąd powołał się na art. 156 § 1 w zw. z art. 166 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.), wskazując, że błąd stanowi oczywistą omyłkę pisarską podlegającą sprostowaniu, gdyż w niniejszej sprawie wyrokiem z dnia 24 lipca 2014 r. sygn. akt I SA/Go 203/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. uchylił zaskarżoną decyzję (pkt 1 wyroku). Natomiast w uzasadnieniu wyroku wskazał, że "konieczne stało się wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji oraz na podstawie art. 135 P.p.s.a. również poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji".
Zażalenie na postanowienie Sądu I instancji złożyła skarżąca wnosząc o uchylenie zaskarżonego postępowania w całości. W uzasadnieniu podniosła, że postanowienie zmienia treść wyroku w sposób zasadniczy, a nie prostuje omyłkę. Skarżąca wniosła nadto, że wykreślenie sformułowania nie mieści się w dyspozycji art. 156 § 1 ppsa.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie jest zasadne.
Stosownie do art. 156 § 1 p.p.s.a., sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Omyłka pisarska w rozumieniu art. 156 § 1 p.p.s.a., to widoczne, wbrew zamierzeniom sądu niewłaściwe użycie wyrazu, widoczna mylna pisownia, błąd gramatyczny albo niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazu (por. postanowienie Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 23 sierpnia 2013 r., sygn. akt II FZ 568/13, dostępne na: orzeczenia.nsa.gov.pl). Natomiast zgodnie z odesłaniem z art. 166 p.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Sprostowanie orzeczenia sądowego to konstrukcja procesowa mająca na celu naprawienie jego wadliwości poprzez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał, która jednocześnie nie może prowadzić do zmiany lub uchylenia tego orzeczenia – to dopuszczalne jest jedynie na drodze zaskarżenia środkiem odwoławczym.
Przedmiotem sprostowania może być każde orzeczenie bez względu na jego zaskarżalność czy prawomocność. Przedmiotem sprostowania mogą być wyłącznie ujawnione w orzeczeniu niedokładności, błędy pisarskie lub rachunkowe albo inne oczywiste omyłki. Niedokładność czy omyłka może dotyczyć np. oznaczenia stron czy innych uczestników postępowania (zob. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2005, str. 486 i nast.). W przedmiotowej sprawie WSA sprostował treść uzasadnienia postanowienia co do zwrotu zamieszczonego przez Sąd pierwszej instancji w wierszach 15-17 poprzez wpisanie "konieczne stało się wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji oraz na podstawie art. 135 P.p.s.a. również poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji" zastąpić zwrotem "konieczne stało się wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji" oraz w wierszach 22-23 zwrot "na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c oraz art. 135 P.p.s.a." zastąpić zwrotem "na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c P.p.s.a.".
Takie działanie mieści się w zakresie postępowania dotyczącego sprostowania niedokładności, czy też omyłki, o których mowa w art. 156 § 1 p.p.s.a. Wbrew temu co podnosi skarżąca, z akt sprawy wynika bezspornie, że uchylona została zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Celnej w Rzepinie z dnia 21 lutego 2014 r.., zatem sprostowanie było oczywiście uzasadnione. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 i w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., należało zażalenie oddalić.