Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. postanowieniem z dnia 16 lipca 2015 r., sygn. akt I SA/Lu 400/15, zawiesił postępowanie w sprawie ze skargi B. B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. P. z dnia 19 grudnia 2014 r. w przedmiocie podatku akcyzowego za styczeń 2009 r. – do czasu prawomocnego zakończenia w sprawie I SA/Lu 401/15.
Sąd I instancji wskazał, że zobowiązanie podatkowe wynikające z zaskarżonej decyzji przedawniłoby się z dniem 31 grudnia 2014 r., gdyby nie zostało wydane postanowienie z dnia 14 października 2014 r. o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej z dnia 24 września 2014 r. określającej zobowiązanie w podatku akcyzowym za styczeń 2009 r.
Postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 19 grudnia 2014 r., utrzymujące w mocy postanowienie z dnia 14 października 2014 r. zostało zaskarżone do WSA w L., który skargę tę oddalił wyrokiem z dnia 20 maja 2015 r., sygn. akt I SA/Lu 401/15. Skargę kasacyjną od tego wyroku złożył skarżący.
W ocenie WSA, w rozpoznawanej sprawie ziściła się przesłanka z art. 125 §1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). prawomocne rozstrzygnięcie sprawy o sygn. akt I SA/Lu 401/15 w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji określającej zobowiązanie podatkowe będzie miało wpływ na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie, tj. uznanie, że nastąpiło lub nie nastąpiło skuteczne przerwanie biegu przedawnienia poprzez zastosowanie środka egzekucyjnego.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył B. B., wnosząc o jego uchylenie. Zarzucił naruszenie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 170, art. 171 w zw. z art. 193, art. 190 zd. 1 p.p.s.a. oraz art. 45 ust. 1, art. 178 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. poprzez błędne jego zastosowanie, pomimo że rozstrzygnięcie sprawy skarżącego w przedmiocie podatku akcyzowego za styczeń 2009 r. nie zależy od wyniku postępowania w sprawie o sygn. akt I SA/Lu 401/15.
W uzasadnieniu zażalenia skarżący wskazał, że między sprawą o sygn. akt I SA/Lu 401/15 a niniejszą sprawą nie zachodzi związek, o którym mowa w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Przepis ten należy bowiem interpretować ściśle.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przez Trybunałem Konstytucyjnym.
Rozstrzygnięcie sądowe dotyczące nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji określającej zobowiązanie podatkowej, będące przedmiotem zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji może mieć wpływ prejudycjalny na rozstrzygnięcie sądowe w tej sprawie. Jeżeli bowiem w sprawie o sygn. akt I SA/Lu 401/15 sąd uchyliłby postanowienie w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności, to będzie to miało wpływ na kwestę przedawnienia zobowiązania podatkowej wynikającego z zaskarżonej decyzji. Taki przebieg postępowania w chwili obecnej oczywiście nie jest pewny, jednak w sytuacji, kiedy zaskarżono wyrok Sądu I instancji oddalający skargę na postanowienie w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji z dnia 24 września 2014 r., zasadne jest "poczekanie" na orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w tej sprawie, bowiem będzie ono miało znaczenie decydujące dla oceny, czy nastąpiło skuteczne przerwanie biegu przedawnienia poprzez zastosowanie środka egzekucyjnego, czy też nie.
Oceniając zarzut naruszenia art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., podkreślić należy, że korzystając z podstawy zawieszenia określonej w tym przepisie, sąd powinien mieć na względzie możliwość wystąpienia w przyszłości przesłanek do wznowienia postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją, jak i przesłanek do wznowienia postępowania sądowego (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2010, s. 209). Oznacza to, że przesłanka prejudycjalna z art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. – wbrew twierdzeniem skarżącego – powinna być rozumiana w sposób szeroki. Zdaniem NSA, w sprawie nie doszło do naruszenia art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zaś Sąd I instancji prawidłowo ocenił prejudycjalny charakter orzeczenia w sprawie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności dla sprawy dotyczącej zobowiązania podatkowego.
Jednocześnie nie są usprawiedliwione pozostałe zarzuty zażalenia, zarówno dotyczące naruszenia przepisów p.p.s.a., jak i Konstytucji RP.
Instytucja zawieszenia postępowania stanowi ze swej istotny wyjątek od zasady szybkości postępowania wynikającej z art. 7 p.p.s.a. i art. 45 ust. 1 Konstytucji RP. Konfrontacja przesłanek zawieszenia postępowania z nakazem wynikających z powyższych przepisów prowadzi do wniosku, że zasadność zawieszenia postępowania powinna być w każdym wypadku wnikliwie oceniona w celu ustalenia, czy zaistniała w toku postępowania przeszkoda faktycznie uzasadnia odstąpienie od zasady szybkiego rozpoznania sprawy. Zdaniem NSA, zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie było celowe z punktu widzenia ewentualnego wystąpienia w przyszłości przesłanek do wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego na skutek rozstrzygnięcia wydanego w innym toczącym się postępowaniu, co zostało wykazane powyżej. Zatem zarzut naruszenia art. 7 p.p.s.a. należało uznać za nieusprawiedliwiony.
Jeśli chodzi o zarzut naruszenia art. 170, 171, 190 i 193 p.p.s.a., to również są one niezasadne. Skarżący w zażaleniu nie wyjaśnił, w czym upatruje ich naruszenia przez Sąd I instancji. W ocenie NSA, przytoczona w zażaleniu uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 listopada 2008 r., sygn. akt II FPS 4/08, nie ma związku z rozpoznawaną sprawą. Uchwała dotyczy bowiem kwestii zasadności zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego w kontekście spraw analogicznych, tj. spraw o podobnym stanie faktycznym. Taka sytuacja nie ma jednak miejsca w rozpoznawanej sprawie.
Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 178 ust. 1 Konstytucji RP, zgodnie z którym sędziowie w sprawowaniu swojego urzędu są niezawiśli i podlegają tylko Konstytucji oraz ustawom, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że jest on całkowicie chybiony. Sąd I instancji orzekał bowiem na podstawie obowiązujących przepisów prawa.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.