Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 8 stycznia 2009 r., sygn. akt V SA/Wa 678/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odrzucił wniosek J. S. o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 29 października 2008 r. w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe.
W uzasadnieniu Sąd wskazał, że skarżąca złożyła wskazany wyżej wniosek w dniu 17 grudnia 2008 r., natomiast odpis wyroku z dnia 29 października 2008 r. wraz z uzasadnieniem otrzymała w dniu 1 grudnia 2008 r. Wniosek skarżącej został więc złożony po upływie czternastodniowego terminu, o którym mowa w art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.).
W zażaleniu J. S. wniosła o uchylenie powyższego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Skarżąca stwierdziła, że wbrew twierdzeniom zawartym w zaskarżonym postanowieniu, nie wnosiła o uzupełnienie wyroku z dnia 29 października 2008 r. w trybie art. 157 § 1 p.p.s.a., lecz w trybie art. 156 § 1 p.p.s.a. wnosiła o sprostowanie oczywistego błędu rachunkowego w pkt. 2 wyroku, w którym podano błędnie kwotę kosztów zasądzonych na jej rzecz. W ocenie skarżącej zwrot kosztów postępowania mylnie zasądzono w wysokości 100 zł zamiast 333 zł. Strona podkreśliła, że wniosek o sprostowanie wyroku nie jest obwarowany żadnym terminem, a zatem zarzut Sądu złożenia wniosku po terminie jest bezpodstawny.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 157 § 1 p.p.s.a. strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu, a gdy wyroku nie doręcza się stronie z urzędu od dnia ogłoszenia zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien zamieścić z urzędu. Z powyższego przepisu wynika, że uzupełnienie orzeczenia w przedmiocie kosztów następuje w przypadku gdy sąd w ogóle nie orzekł o kosztach, mimo że na podstawie art. 209 p.p.s.a. był do tego zobligowany (tak B. Dauter w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. II, Zakamycze 2006, s. 342). Jeżeli jednak sąd zawarł w wyroku orzeczenie o kosztach, wówczas strona, która nie składa skargi kasacyjnej wysokość zasądzonych kosztów może zakwestionować w drodze zażalenia, a nie wniosku o uzupełnienie wyroku.
W rozpatrywanej sprawie J. S. złożyła "wniosek o sprostowanie wyroku w części dotyczącej zwrotu kosztów", w którym stwierdziła, że wbrew twierdzeniom Sądu, nie wnosiła o uzupełnienie wyroku w trybie art. 157 § 1 p.p.s.a., lecz o sprostowanie oczywistego błędu rachunkowego w pkt. 2 wyroku z dnia 29 października 2008 r., w trybie art. 156 § 1 p.p.s.a. Zdaniem strony, kwota kosztów postępowania została mylnie zasądzona w wysokości 100 zł zamiast 333 zł. Instytucja uregulowana w art. 156 § 1 p.p.s.a. polega na przyznaniu sądowi możliwości sprostowania w wyroku niedokładności, błędów pisarskich albo rachunkowych lub innych oczywistych omyłek. Sprostowanie wyroku nie jest ograniczone żadnym terminem.
Kluczowe znaczenie w sprawie ma zatem rozważenie czy kwota 100 zł została na rzecz strony zasądzona błędnie. Innymi słowy, czy niezasądzenie pełnej kwoty wpisu sądowego, równej 333 zł, stanowi błąd rachunkowy, o jakim mowa w art. 156 § 1 p.p.s.a. Ustalenie takie pozwoli bowiem prawidłowo zakwalifikować wniosek złożony przez stronę.
W doktrynie i w orzecznictwie przyjmuje się, że błąd rachunkowy to błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia działań arytmetycznych, w szczególności błędne zsumowanie lub odjęcie konkretnych kwot poniesionych przez skarżącego. Tryb sprostowania wyroku można stosować wyłącznie wtedy, gdy zasądzona przez sąd kwota jest wynikiem nieprawidłowej operacji arytmetycznej (błąd rachunkowy). Wykładnia gramatyczna art. 156 § 1 p.p.s.a. wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości, a więc także błąd rachunkowy, muszą cechować się oczywistością, tzn. być bez trudu rozpoznawalne, mieć charakter bezsporny. Oczywistość wadliwości może wynikać z porównania niedokładności, błędu lub omyłki z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami.
Z akt rozpoznawanej sprawy wynika, że w wykonaniu zarządzenia z dnia 2 czerwca 2008 r. strona została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł. Wezwanie to doręczono w dniu 16 czerwca 2008 r. Strona uiściła wpis w dniu 17 czerwca 2008 r. (k. 45 akt sądowych). Następnie do strony skierowano zarządzenie z dnia 21 lipca 2008 r., odebrane w dniu 28 lipca 2008 r., którym wezwano ją do uzupełnienia wpisu sądowego od skargi w kwocie 233 zł. Kwotę tę strona wpłaciła 29 lipca 2008 r. Strona uiściła zatem tytułem wpisu sądowego najpierw kwotę 100 zł, a następnie – po wezwaniu do uzupełnienia wpisu – kwotę 233 zł. Wpis od skargi został więc uiszczony w wysokości 333 zł i taka właśnie kwota powinna zostać stronie zasądzona tytułem zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw (art. 200 p.p.s.a.). Zasądzenie kwoty 100 zł stanowi zatem błąd rachunkowy, wynikający z błędnego zsumowania uiszczonych przez stronę kwot w przedmiocie wpisu.
W tym stanie rzeczy oznacza to, iż Sąd I instancji - wbrew stanowisku strony – jej pismo z dnia 17 grudnia 2008 r. nieprawidłowo zaklasyfikował jako wniosek o uzupełnienie wyroku, w sytuacji gdy z jego treści jednoznacznie wynika, że dotyczy on sprostowania wyroku.
W świetle akt sprawy kwota podlegająca zasądzeniu tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego została obliczona nieprawidłowo i takie błędne obliczenie stanowi błąd rachunkowy podlegający sprostowaniu w trybie art. 156 § 1 p.p.s.a. W konsekwencji, zważywszy na to, że wniosek o sprostowanie wyroku nie jest ograniczony żadnym terminem, odrzucenie wniosku przez Sąd I instancji było nieprawidłowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. powinien rozpoznać przedmiotowy wniosek i sprostować wyrok z dnia 29 października 2008 r. w pkt. 2 w ten sposób, że w miejsce "100 zł (sto złotych)" wpisać "333 zł (trzysta trzydzieści trzy złote)". Zaskarżone postanowienie narusza zatem przepis art. 156 § 1 p.p.s.a. i dlatego podlega uchyleniu.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.
MR