Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 22 stycznia 2010 r., sygn. akt III SA/Wa 1985/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. w sprawie ze skargi B.R. P.P.H.U. "R." na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] września 2009 r., nr [...], w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za rok 2005 oddalił wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] września 2009 r., z następującym uzasadnieniem.
Wskazana decyzja z dnia [...] września 2009 r. utrzymała w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w C. z dnia [...] czerwca 2007 r. określającą zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku akcyzowego za okres od 1 stycznia 2005 r. do 31 grudnia 2005 r. za poszczególne miesiące w łącznej wysokości 1.548.635 zł.
W piśmie z dnia 7 grudnia 2009 r. B. R. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] września 2009 r. W uzasadnieniu wskazała, że istnieją poważne przesłanki opisane szeroko w skardze pozwalające uznać, że zaskarżone decyzje podatkowe zostaną uchylone przez sąd w ramach kontroli.
Sąd I instancji odmawiając wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji wskazał na treść przepisu art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., podkreślając, iż to na stronie ciąży obowiązek wykazania okoliczności uzasadniających wyrządzenie znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków, a więc przesłanek przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji. Sąd uznał, że skarżąca we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji zawarła twierdzenia, których nie uzasadniła w sposób dostateczny, bowiem stwierdziła jedynie, że ze względu na trudną sytuację finansową nie jest w stanie zapłacić ciążącego na niej zobowiązania. Podanie niedostatecznej argumentacji nie może przekonać Sądu o potrzebie udzielenia stronie ochrony tymczasowej.
Powyższe w ocenie Sądu I instancji stanowiło o braku podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania decyzji.
B. R. w zażaleniu (błędnie nazwanym skargą) na powyższe postanowienie wniosła o uchylenie tego postanowienia i orzeczenie co do istoty sprawy. W uzasadnieniu powtórzyła argumentację z wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz wskazała, że z uwagi na bardzo trudną sytuację finansową nie jest możliwa zapłata zobowiązania z uwagi na jego wielką wartość i brak jakichkolwiek środków finansowych. Skarżąca wskazała również, że nie uzyskuje dochodów i pozostaje na utrzymaniu rodziny. Skarżąca zobowiązała się także do bezzwłocznego przedstawienia dokumentów na poparcie zajmowanego przez nią stanowiska.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie jest niezasadne.
Na wstępie należy podkreślić, że przedmiotem niniejszego postępowania zażaleniowego jest dokonanie oceny, czy Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. prawidłowo odmówił zastosowania art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwanej dalej p.p.s.a.), nie uwzględniając wniosku skarżącej B. R. o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] września 2009 r., nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za 2005 r.
Powołany powyżej przepis stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Przepis ten zawiera zamknięty katalog przesłanek pozytywnych, którymi są wyrządzenie znacznej szkody oraz spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków.
Pod pojęciem wyrządzenia znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę – majątkową lub niemajątkową – której nie będzie można wynagrodzić przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub nie będzie można jej wyegzekwować ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (post. NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04). Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe spowodują istotną bądź trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.
To na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, tym samym uzasadnienie wniosku poza ewentualnym powtórzeniem treści przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. powinno wskazywać na konkretne zdarzenia świadczące o tym, iż w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione.
Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że skarżąca w piśmie z dnia [...] grudnia 2009 r. zawierającym wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie zawarła żadnych informacji, które wskazywałyby, że wykonanie decyzji nakładającej na nią karę mogłoby spowodować wyrządzenie znacznej szkody lub spowodować trudne do odwrócenia skutki, a więc nie wykazała możliwości zaistnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Powyższe oznacza, iż Sąd I instancji nie miał możliwości merytorycznej oceny wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania decyzji, również w zakresie w jakim miał obowiązek z urzędu uwzględnienia okoliczności przemawiających za jego wstrzymaniem lub odmową wstrzymania, co w konsekwencji doprowadziło do odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Również uzasadnienie zażalenia będącego przedmiotem rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny nie odnosi się do kwestii wstrzymania wykonania decyzji, a wskazuje na trudną sytuację finansową, która uniemożliwia zapłatę wskazanego zobowiązania z uwagi na jego wielką wartość i brak jakichkolwiek środków finansowych. Ponadto wskazać należy, że skarżąca zobowiązała się do przedstawienia stosownych dokumentów na poparcie swojego stanowiska, czego jednak do dnia rozpoznania zażalenia nie uczyniła.
Mając na uwadze powyżej wskazane okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 p.p.s.a. oddalił zażalenie jako pozbawione usprawiedliwionych podstaw.