Postanowienie NSA z 23 maja 2007 r., I GZ 72/07

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 23 maja 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia T. K.– Firma Handlowa "[...]" na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 29 stycznia 2007 r., sygn. akt I SA/Go 2009/05 w zakresie odrzucenia skargi kasacyjnej

Sprawa

w sprawie ze skargi Przedsiębiorstwa Spedycji Międzynarodowej [...] Warszawa S.A. w Warszawie na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Rzepinie z dnia [...] lipca 2005 r., Nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe oraz określenia kwoty podatku od towarów i usług postanawia: oddalić zażalenie

Skład

sędzia NSA Rafał Batorowicz przewodniczący

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim postanowieniem z dnia 29 stycznia 2007 r., sygn. akt I SA/Go 2009/05 odrzucił skargę kasacyjną od wyroku tegoż Sądu z dnia 3 października 2006 r., sygn. akt I SA/Go 2009/05, wniesioną przez T. K. – Firma Handlowa "[...]", reprezentowanego przez radcę prawnego Ireneusza Łukowiaka, z powodu nieuiszczenia wpisu stałego od skargi kasacyjnej.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd podał, że skarga kasacyjna podlegała wpisowi stałemu, ponieważ zaskarżony tą skargą wyrok Sądu I instancji został wydany w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Rzepinie, wydaną w trybie wznowienia postępowania administracyjnego. Jako podstawę prawną odrzucenia skargi kasacyjnej Sąd wskazał art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej p.p.s.a.

W zażaleniu na powyższe postanowienie T. K. wniósł o zmianę lub uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wielkopolskim podnosząc, że przytoczone w zaskarżonym postanowieniu fakty w rzeczywistości dotyczą rozstrzygnięcia sporu z organem celnym, którego przedmiotem był wymiar długu celnego i podatku od towarów i usług, a nie wznowienie postępowania administracyjnego. Skarżący wyjaśnił, że Dyrektor Izby Celnej w Rzepinie utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, w której organ ten określił kwotę należności celnych w wysokości 22.467,50 zł, co zdaniem skarżącego wskazuje, że przedmiotem postępowania sądowego była należność pieniężna podlegająca wpisowi stosunkowemu, a nie stałemu, jak przyjął to Sąd I instancji w zaskarżonym postanowieniu.

Ponadto skarżący podniósł, że Sąd I instancji pobrał od skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Rzepinie wpis stosunkowy, w konsekwencji, wnoszący skargę kasacyjną, miał uzasadnione podstawy, by oczekiwać na wezwanie Sądu w sprawie uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Stosownie do art. 221 p.p.s.a. pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania, albo odrzuca bez wezwania do uiszczenia opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej.

W myśl § 2 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. - w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) w sprawach skarg dotyczących postanowień lub decyzji wydanych w trybie wznowienia postępowania administracyjnego, stwierdzenia nieważności, uchylenia lub zmiany albo wygaśnięcia aktu, bez względu na przedmiot sprawy, pobiera się wpis stały w wysokości 200 zł. Zgodnie natomiast z § 3 powyższego rozporządzenia wpis od skargi kasacyjnej wynosi połowę wpisu od skargi, nie mniej niż 100 zł.

W zaskarżonym postanowieniu Sąd I instancji prawidłowo przyjął, że zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Celnej w Rzepinie została wydana w trybie wznowienia postępowania administracyjnego. Decyzją tą Dyrektor Izby Celnej w Rzepinie utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w Świecku z dnia 25 kwietnia 2005 r., nr [...] (sprostowaną postanowieniem z dnia 1 lipca 2005 r.), która została wydana w trybie wznowienia postępowania, zakończonego decyzją ostateczną Naczelnika Urzędu Celnego w Świecku z dnia 25 kwietnia 2005 r., nr [...]. Postępowanie zakończone tą ostatnią decyzją zostało wznowione przez Naczelnika Urzędu Celnego w Świecku postanowieniem z dnia 11 lutego 2004 r. na podstawie art. 241 § 1, art. 243 § 1 i 2 i art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej w związku z faktem, że na podstawie świadectw pochodzenia towaru nie można zastosować stawki celnej konwencyjnej dla towaru objętego zgłoszeniem celnym.

Skoro zatem wniesiona do Sądu I instancji skarga dotyczyła decyzji wydanej w trybie wznowienia postępowania, to podlegała wpisowi stałemu w wysokości 200 zł bez względu na wysokość należności celnych w niej ustalonych.

Skarga kasacyjna od wyroku Sądu I instancji oddalającego skargę na tę decyzję podlegała zatem wpisowi stałemu w wysokości połowy wpisu od skargi, a więc w kwocie 100 zł, który to wpis, reprezentujący skarżącego radca prawny obowiązany był uiścić bez wezwania.

Wobec tego, że wpis stały od skargi kasacyjnej nie został uiszczony przez radcę prawnego, Sąd I instancji postąpił prawidłowo odrzucając skargę.

Zgodności z prawem tego rozstrzygnięcia nie podważa także zdaniem Sądu przytoczony w zażaleniu argument, iż w postępowaniu przed Sądem I instancji pobrano od skargi wpis stosunkowy. Jak wynika z art. 230 § 1 p.p.s.a. wpis stosunkowy lub stały pobiera się od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji. Według art. 230 § 2 p.p.s.a. skarga i skarga kasacyjna to traktowane oddzielnie pisma podlegające wpisom stosunkowym lub stałym. Wpis od skargi kasacyjnej nie jest częścią faktycznie pobranego wpisu od skargi lecz samodzielnie obliczaną opłatą od pisma. Przyjęta w rozporządzeniu wykonawczym metoda obliczania wpisu od skargi kasacyjnej oznacza jedynie tyle że od skargi kasacyjnej pobiera się połowę wpisu należnego, a nie faktycznie pobranego, od skargi.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. oddalił zażalenie jako pozbawione usprawiedliwionych podstaw.