Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. postanowieniem z dnia 29 lipca 2015 r., sygn. akt III SA/Gl 1226/14, odmówił D. S. wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] lipca 2014 r. w przedmiocie podatku akcyzowego
W uzasadnieniu postanowienia Sąd stwierdził, że skarżący nie wykazał, iż zapłata zobowiązania podatkowego w wysokości 25.195 zł, wynikającego z zaskarżonej decyzji, doprowadzi do znacznej szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Zdaniem Sądu, skarżący we wniosku ograniczył się do ogólnych informacji na temat ryzyka utraty działalności gospodarczej w wyniku przeprowadzonej egzekucji, ale nie poparł tego faktu konkretnymi dowodami, natomiast dokumenty złożone w toku postępowania wpadkowego w przedmiocie prawa pomocy również nie potwierdzają tej tezy. W szczególności Sąd zwrócił uwagę na wysokie przychody skarżącego z lat 2012-2013 (odpowiednio 5.726.609,21 zł i 4.318.435,16 zł)
Sąd podkreślił, że egzekucja skierowana do składnika majątkowego strony nie stanowi samodzielnej przesłanki uzasadniającej udzielenie jej tymczasowej ochrony. Sama egzekucja należności pieniężnych nie prowadzi co do zasady do nieodwracalnych skutków, a tylko takie stanowią przesłankę wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności.
D. S. zaskarżył powyższe postanowienie w całości, wnosząc o jego uchylenie oraz zarzucając mu naruszenie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) poprzez błędne przyjęcie, iż nie zaistniały przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia.
Skarżący stwierdził, że wykazał przed Sądem I instancji, iż nie posiada wolnych środków finansowych w kwocie określonej w zaskarżonej decyzji. Świadczą o tym dokumenty znajdujące się w aktach sprawy, załączone do wniosku o przyznanie prawa pomocy. Skarżący podkreślił, że prowadzi niewielkie przedsiębiorstwo o nieznacznych obrotach. Próba ściągnięcia przez organy całości należności doprowadziłaby do niewypłacalności, a w konsekwencji do upadłości przedsiębiorstwa oraz pozbawienia źródła dochodów skarżącego, który ma na utrzymaniu dzieci w wieku szkolnym, zaś wobec żony ciąży na nim obowiązek alimentacyjny.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
W art. 61 § 3 p.p.s.a. określono przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Sąd jest uprawniony do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy. W tej kwestii stanowisko orzecznictwa i doktryny jest zgodne i niezmienne (por. postanowienie NSA z dni 27 lutego 2012 r., sygn. akt II FZ 140/12, postanowienie NSA z dnia 25 sierpnia 2011 r., sygn. akt II OZ 692/11, postanowienie NSA z dnia 14 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 1116/10, postanowienie NSA z dnia 6 listopada II OZ 975/09, postanowienie NSA z dnia 8 kwietnia 2012 r., sygn. akt II GZ 132/12; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz., Zakamycze 2005, s. 168, Tarno J.P., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis 2010, s. 207).
Domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, skarżący musi wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niezbędne jest wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne.
Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że skarżący nie wykazał, aby zaistniały przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. We wniosku w żaden sposób nie uprawdopodobniono, by przytoczone okoliczności, takie jak niemożność dalszego prowadzenia działalności skarżącego, było rzeczywistym zagrożeniem w przypadku uiszczenia należności wynikających z zaskarżonej decyzji. Znajdujące się w aktach sprawy dokumenty załączone do wniosku o przyznanie prawa pomocy nie potwierdzają spełniania przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a, co zauważył już Sąd I instancji, podkreślając wysokość dochodów osiągniętych z prowadzonej działalności w latach 2012-2013. Samego wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym skarżący nie poparł dodatkowymi dokumentami, które mogłyby świadczyć, że egzekucja należności wynikającej z zaskarżonej decyzji może wyrządzić w jego majątku znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki.
Wobec powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że postanowienie Sądu I instancji jest zgodne z prawem.
Jednocześnie podkreślić należy, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych, jak również przymusowa egzekucja tych należności, pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.
- - ---------------------- 4