Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 18 kwietnia 2007 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, odmówił sporządzenia uzasadnienia.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd podał, iż wyrok oddalający skargę w tej sprawie został wydany dnia 21 marca 2007 r. W dniu 22 marca 2007 r. (data stempla pocztowego) skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika - adwokata, wniosła o "doręczenie wyroku ogłoszonego w dniu 21 marca". Po otrzymaniu sentencji orzeczenia, pismem z dnia 4 kwietnia 2007 r. adwokat wniósł o "uzupełniające doręczenie na adres pełnomocnika również uzasadnienia orzeczenia wydanego w sprawie zgodnie z wnioskiem złożonym w dniu 22 marca 2007 r.". Stwierdził, że z treści poprzedniego pisma wynikało, iż wnosił o "pełny wyrok, tj. sentencję i uzasadnienie".
Sąd uznał, iż pismo z dnia 22 marca 2007 r. nie obejmuje wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Zdaniem Sądu nawet gdyby przyjąć, że skarżąca w swoim wniosku wnosiła o doręczenie "pełnego ogłoszonego wyroku", to i tak nie można uznać, że stanowi ono wniosek o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia. Sąd stwierdził również, iż porównanie treści pisma z dnia 22 marca 2007 r. z treścią pisma z dnia 4 kwietnia 2007 r. wskazuje, że przedmiotem złożonych wniosków były różne żądania doręczenia, a mianowicie: w pierwszym "ogłoszonego wyroku" w drugim "uzasadnienia wydanego orzeczenia". Wskazał także na fakt, iż pismo z dnia 4 kwietnia 2007 r. nie mogło wywołać skutku prawnego, gdyż zostało złożone po terminie a tryb konwalidacji ujęty w art. 49 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej zwanej p.p.s.a. nie mógł w tym przypadku znaleźć zastosowania.
Na powyższe postanowienie skarżąca złożyła zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości lub zmianę zaskarżonego postanowienia oraz sporządzenie i doręczenie wyroku z dnia 21 marca 2007 r. wraz z uzasadnieniem.
W uzasadnieniu zażalenia skarżąca podała, iż wniosek o doręczenie wyroku należało rozumieć jako wniosek o doręczenie wyroku wraz z uzasadnieniem, tym bardziej że wniosła drugie pismo w tej sprawie w której doprecyzowała swoje żądanie. Jednocześnie wskazywała, iż ustawodawca posługuje się w p.p.s.a. kilkoma pojęciami takimi jak: wyrok, sentencja wyroku, orzeczenie z uzasadnieniem to zdaniem skarżącej wynika z tego, że ustawodawca pod słowem wyrok rozumiał orzeczenie jak i uzasadnienie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie nie jest zasadne.
W sprawie pozostaje bezsporne, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym strona była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika – adwokata. Pełnomocnik został powiadomiony o terminie rozprawy. W dniu 21 marca 2007 r. został ogłoszony wyrok oddalający skargę.
Ogłoszenie wyroku nastąpiło przez odczytanie sentencji stosownie do art. 139 § 3 p.p.s.a. Kontekst tego przepisu oraz wniosek, który w imieniu strony złożył adwokat w dniu 22 marca 2007 r. nie pozostawiają wątpliwości, że żądanie tam zawarte dotyczyło odpisu odczytanego wyroku, a więc odczytanej sentencji.
W sytuacji oddalenia skargi Sąd nie sporządza uzasadnienia wyroku z urzędu. Sporządzenie uzasadnienia wyroku następuje tylko wówczas, gdy strona złoży w terminie 7 dni wniosek o jego sporządzenie o czym stanowi art. 141 § 2 p.p.s.a. To zatem od woli strony zależy, czy Sąd sporządzi uzasadnienie wyroku oddalającego skargę. Woli tej nie można domniemywać, przy czym zawsze, gdy istnieją wątpliwości przy jednoznacznym jej określeniu Sąd powinien ustalić zamiar strony.
Jednakże, w sytuacji gdy profesjonalny podmiot domaga się "doręczenia wyroku ogłoszonego dniu 21 marca 2007 r." takie żądanie, wbrew temu co strona twierdzi w zażaleniu, nie zawiera wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, tylko doręczenie tego co zostało ogłoszone.
Odpierając zarzut zażalenia zauważyć należy że, pismo z dnia 22 marca 2007 r. nie zawierało braków formalnych, a więc niemożliwe było uznanie, że kolejne pismo wniesione 4 kwietnia 2007 r. było jego uzupełnieniem. Tryb konwalidacji określony w art. 49 p.p.s.a. wskazuje wyraźnie, iż chodzi o braki formalne pisma nie zaś braki merytoryczne.
Rację ma strona skarżąca podnosząc w zażaleniu, że ustawodawca posługuje się w p.p.s.a. takimi określeniami jak: wyrok, sentencja wyrok, orzeczenie z uzasadnieniem, jednak konstatacja ta nie zmienia oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego wobec jednoznacznej treści art. 141 § 2 p.p.s.a.
Z tych względów, w oparciu o art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie.