Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z 27 grudnia 2021 r. sygn. akt I SO/Gd 2/21 w pkt 1 wymierzył Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych grzywnę w wysokości 100 zł z powodu nieprzekazania skargi [...] dotyczącej odmowy zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek. W pkt 2 zasądził od organu na rzecz strony 497 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy.
[...] (dalej: Spółka, Skarżąca) 16 października 2020 r. wystąpiła do WSA w Gdańsku z wnioskiem o wymierzenie Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych (dalej: ZUS, Organ) grzywny w kwocie 500 zł z uwagi na nieprzekazanie przez Organ skargi Spółki na decyzję Organu z 12 sierpnia 2020 r. w przedmiocie odmowy zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek.
W uzasadnieniu wniosku podano, że skarga do Organu wpłynęła w dniu 18 sierpnia 2020 r., zaś do dnia złożenia wniosku Organ nie przekazał skargi do Sądu, ani nie wskazał żadnych przyczyn swojej opieszałości.
Uzasadniając zaskarżone postanowienie WSA w Gdańsku przywołał treść art. 54, art. 55 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. dalej: p.p.s.a.). Powołane przepisy przewidują, zatem dwie przesłanki, których spełnienie warunkuje wymierzenie przez sąd przedmiotowej grzywny, tj. stwierdzenie uchybienia przez organ trzydziestodniowemu terminowi do przekazania sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę oraz złożenie przez stronę wniosku o wymierzenie grzywny.
Sąd I instancji podniósł, że materialnoprawną przesłanką orzeczenia grzywny jest wyłącznie niewypełnienie obowiązków określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a. w terminie przewidzianym w tym przepisie. Nawet dopełnienie obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 p.p.s.a. już po złożeniu wniosku o wymierzenie grzywny nie prowadzi do bezprzedmiotowości postępowania w tej sprawie, chociaż nie wyklucza odstąpienia od wymierzenia grzywny, zwłaszcza, gdy uchybienie terminu jest nieznaczne.
W ocenie WSA stwierdzenie zaistnienia przesłanek określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a. nie nakłada na sąd obowiązku wymierzenia grzywny, lecz wyposaża sąd w uprawnienie do wymierzenia grzywny. Ustawodawca przewidział, bowiem, że sąd "może orzec o wymierzeniu organowi grzywny". Orzeczenie sądu ma, więc charakter uznaniowy, a sąd podejmując rozstrzygnięcie w tym przedmiocie powinien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, a więc m.in. przyczyny niewypełnienia przez organ obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., czas, jaki upłynął od wniesienia skargi, okoliczność czy organ przed rozpatrzeniem wniosku obowiązek wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu oraz czy przekazanie kompletnych akt administracyjnych opóźniło rozpoznanie sprawy.
Sąd podniósł, że wymierzając grzywnę w wysokości 100 zł Sąd wziął pod uwagę dużą skalę opóźnienia w przekazaniu skargi wraz z odpowiedzią i aktami sprawy, sięgającą blisko trzech miesięcy. Z drugiej zaś strony fakt, że została ona przekazana do Sądu, a więc odpadła potrzeba odwoływania się do funkcji dyscyplinującej grzywny, Sąd wziął pod uwagę również i to, że powyższe opóźnienie znajduje częściowe usprawiedliwienie w postaci trudnej sytuacji ZUS, spowodowanej ogromną ilością spraw wynikających z wprowadzenia regulacji związanych z epidemią wywołaną wirusem SARS-CoV-2 i wynikającym z niej ograniczonym stanem zatrudnienia, nie pozwalającym na właściwe wykonywanie obowiązków ciążących na organie.
Sąd miał jednak na względzie wydanie przez ten organ decyzji w trybie autokontroli eliminującym z obrotu prawnego zaskarżoną decyzję z dnia 12 sierpnia 2020 r. i wydanie decyzji w dniu 4 grudnia 2020 r. uwzględniającej w całości wniosek Skarżącej o zwolnienie z obowiązku opłacania składek na ubezpieczenia społeczne za miesiące: marzec, kwiecień i maj 2021 r.
WSA zauważył, że wymierzenie Organowi grzywny ma służyć spełnieniu jej funkcji represyjnej, zaś grzywna za przekroczenie terminu wiąże się z funkcją represyjną niezależnie od tego, czy organ przesłał skargę, odpowiedź na skargę i akta przed posiedzeniem sądu czy też złożeniem wniosku, doręczeniem mu wniosku o wymierzenie grzywny czy też nie. W obu przypadkach spotyka go represja za niedopełnienie tej czynności w przepisanym terminie. Różnica sprowadza się do tego, że w pierwszym przypadku funkcja represyjna występuje obok funkcji dyscyplinującej, zaś w drugim już nie. Dlatego sąd, który wymierza grzywnę, mimo dopełnienia przez organ obowiązków z art. 54 § 2 p.p.s.a. przed posiedzeniem sądu czy też przed złożeniem przez stronę lub doręczeniem organowi wniosku o wymierzenie grzywny, ale z uchybieniem terminu, wymierza ją wyłącznie za uchybienie terminu.
Sąd podniósł, że przedmiot zaskarżenia określony w art. 55 § 1 p.p.s.a. obejmuje nie tylko zaniechanie przekazania sądowi skargi, odpowiedzi na skargę i akt sprawy, ale także zwłokę organu w dopełnieniu tej czynności. Oznacza to, że nie przestanie on istnieć w przypadku przekazania sądowi skargi, odpowiedzi na skargę i akt spraw z uchybieniem terminu, nawet, jeżeli przekazanie to nastąpiło przed złożeniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. Nie zachodzi, zatem bezprzedmiotowość postępowania w rozumieniu art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności grzywna w kwocie 100 zł będzie adekwatna do stopnia naruszenia obowiązku z art. 54 § 2 p.p.s.a. W sprawie wymierzenie grzywny, oprócz funkcji represyjnej, pełnić ma, bowiem przede wszystko funkcję prewencyjną. Ukaranie Organu przez Sąd służyć ma zapobieganiu analogicznym naruszeniom prawa w przyszłości.
WSA uzasadniając wysokość zasądzonych w sprawie kosztów wskazał na art. 201 § 1 P.p.s.a., oraz zasądził od Organu na rzecz strony kwotę 497 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Na ww. kwotę składa się wynagrodzenie radcy prawnego w wysokości 480 zł obliczone zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265) oraz kwota 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.
Zakład Ubezpieczeń Społecznych wniósł zażalenie odnośnie pkt 1 postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku w przedmiocie wymierzenia Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych grzywny w wysokości 100 zł oraz w części w zakresie pkt 2 ww. postanowienia WSA tj. w zakresie kwoty 17 zł zasądzonej od organu, jako niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę w postacie opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa [...], w sytuacji, gdy przedmiotem postępowania przed WSA było wymierzenie grzywny w związku z niedochowaniem terminu na przekazanie skargi na decyzję organu w przedmiocie zwolnienia z obowiązku opłacania składek na ubezpieczenia społeczne, które to jest wolne od obowiązku uiszczania opłat skarbowych.
ZUS domagał się zmiany pkt. 1 zaskarżonego postanowienia poprzez uchylenie obowiązku uiszczenia przez organ grzywny w wysokości 100 zł oraz zmianę pkt 2 zaskarżonego postanowienia polegające na ograniczeniu kwoty zwrotu kosztów postępowania należnej Skarżącej do wysokości 480 zł. Nadto autor zażalenia wniósł o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym oraz zasądzenia kosztów postępowania zażaleniowego.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie:
- 1. art. 55 § 1 w zw. z art. 54 § 2 p.p.s.a. poprzez wymierzenie organowi tj. Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych grzywny w wysokości 100 zł w związku z niedochowaniem terminu na przekazanie skargi na decyzje organu w przedmiocie zwolnienia Skarżącej spółki z obowiązku opłacania składek na ubezpieczenia społeczne; w sytuacji, gdy brak dochowania tego terminu spowodowany był przyczynami obiektywnymi i niezawinionymi przez organ, w związku, z czym odpadła podstawa do zastosowania represyjnej funkcji grzywny;
- 2. art. 200 w związku z art. 205 § 1 i 2 p.p.s.a. w związku z art. 2 ust. 1 pkt 1 lit b ustawy o opłacie skarbowej poprzez ich błędne zastosowanie polegające na zasądzeniu od organu rentowego, jako niezbędnych "kosztów postępowania prowadzonego przez stronę w postaci opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa [...], w sytuacji, gdy przedmiotem postępowania przed WSA była skarga na decyzje organu rentowego w przedmiocie zwolnienia z obowiązku opłacania składek na ubezpieczenia społeczne, które to jest wolne od obowiązku uiszczania opłat skarbowych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie względem pkt 1 zaskarżonego postanowienia.
Zgodnie z art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. W myśl § 2 tego artykułu organ, (...) przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Stosownie zaś do art. 55 § 1 p.p.s.a. w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a. sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.
Z przytoczonego art. 55 § 1 p.p.s.a. wynika, że wyłączną, materialnoprawną przesłanką orzeczenia o wymierzeniu organowi grzywny jest niewypełnienie przez organ obowiązków wynikających z art. 54 § 2 p.p.s.a. w terminie przewidzianym w tym przepisie. Jednak, wydając orzeczenie uwzględniające wniosek o wymierzenie organowi grzywny, sąd powinien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, w szczególności przyczyny niewypełnienia przez organ obowiązków z art. 54 § 2 p.p.s.a. czas, jaki upłynął od złożenia skargi do organu skierowanej do sądu administracyjnego oraz czy przed rozpatrzeniem wniosku o wymierzenie grzywny organ ten obowiązek wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu.
Wskazać należy, że regulacja zawarta w art. 55 § 1 p.p.s.a. zmierza do dyscyplinowania organów administracji publicznej do terminowego wykonywania obowiązków określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a. i wiąże się z powrotem ustawodawcy do pośredniego trybu wnoszenia skargi do sądu administracyjnego, mając na celu przeciwdziałanie przetrzymywaniu skarg przez organy administracji publicznej. Grzywna, o której mowa w art. 55 § 1 p.p.s.a. ma charakter mieszany: dyscyplinująco-restrykcyjny. Jest to, więc środek, którego zastosowanie ma doprowadzić do wykonania przez organ obowiązku z art. 54 § 2 p.p.s.a., zaś wyłączną materialnoprawną przesłanką takiego orzeczenia jest niewypełnienie tego obowiązku w terminie przewidzianym w tym przepisie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 lipca 2006 r., II OSK 1024/06, ONSAiwsa, 2006, Nr 6, poz. 156).
Ponadto w uchwale z 3 listopada 2009 r., II GSK 3/09 (ONSAiwsa 2010/1/2) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że oprócz funkcji dyscyplinującej oraz represyjnej, wymierzenie grzywny z art. 55 § 1 p.p.s.a. pełni również funkcję prewencyjną. Ukaranie organu służy, bowiem także zapobieganiu naruszaniu prawa w przyszłości, zarówno przez ukarany organ, jak i przez inne organy.
Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że jak wynika z niekwestionowanych przez autora zażalenia ustaleń Sądu I instancji, skarga do Organu wpłynęła w dniu 18 sierpnia 2020 r., zaś do dnia złożenia wniosku o wymierzenie organowi grzywny z 16 października 2020 r. ZUS nie przekazał skargi do Sądu. Wymierzając grzywnę w wysokości 100 zł Sąd wziął pod uwagę dużą skalę opóźnienia w przekazaniu skargi wraz z odpowiedzią i aktami sprawy, sięgającą blisko trzech miesięcy. Z drugiej zaś strony fakt, że została ona przekazana do Sądu, a więc odpadła potrzeba odwoływania się do funkcji dyscyplinującej grzywny, Sąd wziął pod uwagę również i to, że powyższe opóźnienie znajduje częściowe usprawiedliwienie w postaci trudnej sytuacji ZUS, spowodowanej ogromną ilością spraw wynikających z wprowadzenia regulacji związanych z epidemią wywołaną wirusem SARS-CoV-2 i wynikającym z niej ograniczonym stanem zatrudnienia, nie pozwalającym na właściwe wykonywanie obowiązków ciążących na organie.
Sąd miał jednak na względzie wydanie przez ten organ decyzji w trybie autokontroli eliminującym z obrotu prawnego zaskarżoną decyzje z 12 sierpnia 2020 r. i wydanie decyzji w dniu 4 grudnia 2020 r. uwzględniającej w całości wniosek Skarżącej o zwolnienie z obowiązku opłacania składek na ubezpieczenia społeczne za miesiące: marzec, kwiecień i maj 2021 r. Ustalenia Sądu są bezsporne i niekwestionowane przez strony. Nie mogło być, więc w sprawie wątpliwości, że organ nie wypełnił należycie obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 p.p.s.a. odnośnie do terminu przekazania skargi do sądu.
Wyjaśnić należy, że ocena kwestii zasadności wymierzenia grzywny z tytułu nieprzekazania akt powinna być oceniana przede wszystkim z perspektywy praw strony skarżącej.
W niniejszej sprawie nie sposób zaprzeczyć, że Spółka znajdowała się w sytuacji usprawiedliwiającej złożenie wniosku w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a.
Naczelny Sąd Naczelny w tym miejscu zaznacza, że problemy organizacyjne nie mogą, co do zasady usprawiedliwiać organów administracji w zakresie wykonywania obowiązków przekazywania skarg do sądów administracyjnych. Chodzi, bowiem o obowiązki ważne, od których zależy uruchomienie procedury gwarantującej prawo do sądu. Stan epidemii panującej w kraju utrzymujący się już od wielu miesięcy powinien spowodować przygotowanie się organu pod względem organizacyjnym na pojawiające się okresy zwiększonej zachorowalności na COVID 19.
Poza tym tylko informacyjnie należy wskazać, że bieg terminów sądowych i procesowych, w tym także terminów administracyjnych był zawieszony do 24 maja 2020 r. (art. 15zzs ust. 1 pkt 6 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, Dz. U. poz. 374 ze zm., oraz art. 46 pkt 20 i art. 68 ust. 7 ustawy z 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2, Dz. U. poz. 875).
Skonkludować pozostaje, że rację miał Sąd I instancji, iż wniosek o wymierzenie grzywny zasługiwał na uwzględnienie, bowiem organ z pewnością uchybił terminowi określonemu w art. 54 § 2 p.p.s.a. Przede wszystkim WSA miał jednak na względzie wydanie przez ZUS decyzji w trybie autokontroli eliminujący z obrotu prawnego zaskarżoną decyzje z dnia 12 sierpnia 2020 r. i wydanie decyzji z dnia 4 grudnia 2020 r. uwzględniającej w całości wniosek Skarżącej o zwolnienie z obowiązku opłacania składek na ubezpieczenia społeczne za miesiące: marzec, kwiecień i maj 2021 r.
Okoliczności przedstawione przez organ w odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny, a następnie w odpowiedzi na zażalenie mają natomiast znaczenie w procesie miarkowania nałożonej grzywny. Wedle wyjaśnień organu można mniemać, że nieprzekazanie skargi nie było podyktowane intencjonalnym działaniem, ale przejściowymi organizacyjnymi utrudnieniami związanymi z trwającą już – w chwili wnoszenia skargi przez Spółkę – kilka miesięcy pandemią wirusa Sars-CoV-2.
W tym stanie rzeczy zasadnie Sąd I instancji uznał za zasadne wymierzyć organowi grzywnę w wysokości 100 zł. Taka dolegliwość finansowa, jakkolwiek stosunkowo niewielka, jest wystarczająca, aby zapobiec na przyszłość uchybieniom w zakresie obowiązków dotyczących przekazywania skarg w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie względem pkt. 2 zaskarżonego postanowienia.
Na wstępie należy wskazać, że Sąd I instancji zasądzając zwrot kosztów postępowania orzekł na podstawie art. 201 § 1 p.p.s.a.
W postępowaniu sądowoadministracyjnym zasadą jest, że strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie (art. 199 p.p.s.a.). Obowiązek zasądzenia zwrotu kosztów postępowania jest wyjątkiem od tej zasady. Oznacza to, że uwzględniając ogólne zasady wykładni, przepisy dotyczące tej kwestii muszą być wykładane ściśle, a nie w sposób rozszerzający. Zgodnie z art. 200 p.p.s.a., w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 p.p.s.a. (art. 201 § 1 p.p.s.a.), taka sytuacji w istocie w sprawie wystąpiła, skoro ZUS podjął decyzję z 4 grudnia 2020 r., przed rozpoznaniem skargi Z kolei zgodnie z art. 201 § 1 p.p.s.a. zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 p.p.s.a. Z powyższych uregulowań wynika, zatem, że zwrot kosztów postępowania musi nastąpić w "niezbędnym" zakresie.
Ciążący na stronie reprezentowanej przez adwokata (radcę prawnego) obowiązek zapłaty opłaty skarbowej od dokumentu pełnomocnictwa należy do kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw lub celowej obrony. Uiszczenie tej opłaty - w sytuacji, w której strona nie korzysta z odpowiedniego zwolnienia w tym zakresie - stanowi dopełnienie wymagania przewidzianego w obowiązujących przepisach prawa i jest zarazem warunkiem formalnoprawnej zgodności sporządzenia dokumentu pełnomocnictwa z prawem. Tym samym uiszczenie opłaty skarbowej od dokumentu stwierdzającego ustanowienie pełnomocnika jest poniesieniem wydatku, który z obiektywnego punktu widzenia jest konieczny do realizacji praw strony w postępowaniu sądowym.
Stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy z 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (Dz. U. z 2021 r., poz. 1923, ze zm.), nie podlega opłacie skarbowej złożenie dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa albo jego odpisu, wypisu lub kopii w sprawie z ubezpieczenia społecznego, ubezpieczenia zdrowotnego, rent strukturalnych (...). Nie ulega wątpliwości, że niniejsza sprawa, w której przedmiotem sporu jest zwolnienie z obowiązku opłacania składek na ubezpieczenie społeczne, zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych jest sprawą z zakresu ubezpieczeń społecznych, w której nie ma obowiązku uiszczania opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.
W konsekwencji przyjąć należy, że koszty uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, które z mocy ustawy nie podlega tej opłacie, nie stanowią kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw lub celowej obrony i nie ma podstaw do zasądzenia równowartości tej opłaty od strony przegrywającej proces.
Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny uchylił rozstrzygnięcie o kosztach postępowania sądowego zawarte w punkcie 2 postanowienia i na podstawie art. 200 i art. 201 § 1 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265) Sąd zasądził od organu na rzecz spółki kwotę 480 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zasądzona kwota obejmuje wynagrodzenie pełnomocnika skarżącej, będącego radcą prawnym, w wysokości 480 zł. W rozpoznawanej sprawie żądanie zasądzenia kwoty 17 zł tytułem zwrotu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa nie jest uzasadnione z uwagi na wynikający z art. 2 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy o opłacie skarbowej brak obowiązku jej uiszczenia od złożenia dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa w sprawach z zakresu ubezpieczenia społecznego i ubezpieczenia zdrowotnego. Nie jest to, więc w tym wypadku wydatek stanowiący niezbędny koszt postępowania strony reprezentowanej przez radcę prawnego.
Z powyższych względów, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzeczono jak w punkcie 1 sentencji, a na podstawie art. 188 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzeczono jak w punkcie 2 sentencji oraz a podstawie art. 200 i art. 201 § 1 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych - jak w punkcie 3 sentencji.
Odnosząc się do zawartego w zażaleniu organu wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, stwierdzić należy, że nie może on być uwzględniony przez Naczelny Sąd Administracyjny, bowiem art. 203 i art. 204 p.p.s.a., które regulują kwestie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, nie mają zastosowania do postępowania toczącego się na skutek wniesienia zażalenia na rozstrzygnięcie WSA.