Uzasadnienie
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2005r. sygn. akt I SA/Kr 2201/02 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił zażalenie na postanowienie tego Sądu z dnia 28 lutego 2005r. odmawiające sporządzenia uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 7 lutego 2005r. sygn. akt I SA/Kr 2201/02, oddalającego skargę I. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Krakowie z dnia 9 sierpnia 2002r. [...] w przedmiocie taryfikacji towaru.
Pismem z dnia 3 lutego 2005r. doradca podatkowy P. Z. zgłosił swój udział, jako pełnomocnik w sprawie ze skargi I. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Krakowie z dnia 9 sierpnia 2002r., jednocześnie informując, że nie stawi się na rozprawie. Sąd na rozprawie postanowił odmówić dopuszczenia P. Z. do udziału w sprawie, w charakterze pełnomocnika skarżącej, gdyż skarga dotyczyła sprawy celnej (taryfikacji towaru), co wykracza poza uprawnienia doradców podatkowych, określone w art. 2 ust 1 ustawy z dnia 5 lipca 1996r. o doradztwie podatkowym (Dz. U. z 2002r. Nr 9, poz. 86). W dniu 9 lutego 2005r. Paweł Zielonka złożył wniosek o uzasadnienie wyroku tego Sądu z dnia 7 lutego 2005r. Postanowieniem z dnia 28 lutego 2005r.
Sąd odmówił sporządzenia uzasadnienia, wobec złożenia wniosku przez osobę nieuprawnioną. Na powyższe postanowienie, doradca podatkowy Paweł Zielonka złożył zażalenie, w którym podniósł, że decyzja określająca wysokość podatku akcyzowego dotyczy obowiązków podatkowych, co uprawnia doradcę podatkowego do występowania w niniejszej sprawie w charakterze pełnomocnika skarżącej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucając zażalenie na powyższe postanowienie uznał, że decyzje organów celnych obu instancji, dotyczące klasyfikacji taryfowej samochodu zgłoszonego do procedury dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym w imieniu skarżącej I. S., rozstrzygały wyłącznie w zakresie obowiązków celnych i wbrew zarzutom zażalenia, rozstrzygnięcia te nie określały wysokości podatku akcyzowego. Sąd podkreślił, że doradca podatkowy nie może być pełnomocnikiem strony w sprawie dotyczącej obowiązków celnych, bowiem czynności doradztwa podatkowego zgodnie z art. 2 ust 1 ustawy z dnia 5 lipca 1996r. o doradztwie podatkowym nie obejmują spraw z zakresu prawa celnego. Nie jest zatem również uprawniony do sporządzenia zażalenia na wydane w sprawie postanowienie.
Na powyższe postanowienie doradca podatkowy Paweł Zielonka złożył zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wnosząc o jego uchylenie i zarzucił Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie naruszenie art. 35 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwanej dalej p.p.s.a. oraz art. 41 ust. 2 w zw. z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 5 lipca 1996r. o doradztwie podatkowym, art. 4 w zw. z art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa w zw. z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, a także art. 197 w zw. z art. 178 p.p.s.a.
W uzasadnieniu zażalenia podniósł, że Sąd pominął okoliczność, iż skarga na decyzję dotyczyła tylko i wyłącznie wymiaru podatku akcyzowego i w tym względzie decyzje te dotyczą obowiązków podatkowych, zaś przepisy kodeksu celnego i taryfa celna nie stanowią podstawy do naliczania i pobierania podatku akcyzowego również w przypadku importu.
W związku z powyższym stwierdził, że pełnomocnikiem skarżącej może być doradca podatkowy, czego nie zmienia fakt pominięcia w decyzjach właściwej do naliczenia podatku akcyzowego podstawy prawnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na postanowienie Sądu I instancji odrzucające zażalenie przysługuje w myśl art. 194 § 1 pkt 8 p.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zgodnie z przepisem art. 194 § 3 p.p.s.a. zażalenie powinno czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać wskazanie zaskarżonego postanowienia i wniosek o jego zmianę lub uchylenie, jak również zwięzłe uzasadnienie zażalenia. Poza przypadkiem, kiedy przedmiotem zażalenia jest odrzucenie skargi kasacyjnej, zażalenie może złożyć strona osobiście, lub jej pełnomocnik.
W niniejszej sprawie zażalenie z dnia 30 maja 2005r. zostało złożone przez doradcę podatkowego Roberta Zielonkę, który nie jest ani stroną postępowania, ani pełnomocnikiem strony, gdyż Sąd I instancji na rozprawie w dniu 7 lutego 2005r. odmówił dopuszczenia go do udziału w sprawie, w charakterze pełnomocnika skarżącej.
Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd wyrażony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, iż doradca podatkowy nie może być pełnomocnikiem strony w sprawach celnych i w tym zakresie zarzuty zażalenia uważa za nieuzasadnione. Sąd I instancji, odmawiając dopuszczenia doradcy podatkowego do udziału w postępowaniu, jako przedstawiciela skarżącej I. S., po złożeniu przez niego wniosku o uzasadnienie wyroku, odmówił jego sporządzenia, gdyż został złożony przez osobę nieuprawnioną, a następnie odrzucił zażalenie na to postanowienie na podstawie art. 197 w zw. z art. 178 p.p.s.a., jako niedopuszczalne. Należy podzielić pogląd Sądu I instancji, który odrzucił zażalenie sporządzone przez osobę nieuprawnioną i jeszcze raz podkreślić, że w postępowaniu przed Sądem I instancji skarżąca może działać zarówno osobiście, jak i przez pełnomocnika.
Z uwagi na to, że zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego na postanowienie odrzucające zażalenie na postanowienie odmawiające sporządzenia uzasadnienia wyroku wydanego w sprawie ze skargi I. S. na w/w decyzję Dyrektora Izby Celnej w Krakowie z dnia 9 sierpnia 2002r. w przedmiocie taryfikacji towaru wniósł doradca podatkowy R. Z., należy uznać, że zostało ono złożone prze osobę nieuprawnioną i tym samym jest bezzasadne.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 197 w zw. z art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.