Uzasadnienie
Postanowieniem z 12 października 2015 r., sygn. akt V SA/Wa 1171/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odmówił A. Z. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w W. z [...] stycznia 2015 r., w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego.
Sąd pierwszej instancji wskazał, że wniosek skarżącego o wstrzymanie zaskarżonej decyzji poza merytorycznymi zarzutami odnoszącymi się do zaskarżonego aktu nie zawierał żadnych okoliczności ani argumentów pozwalających na przyjęcie, iż w sprawie istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zdaniem Sądu pierwszej instancji skarżący nie wykazał zaistnienia przesłanek z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270; dalej: ppsa), warunkujących przyznanie ochrony tymczasowej, co uzasadniało podjęte rozstrzygnięcie.
Zażalenie na powyższe orzeczenie wniósł skarżący, żądając jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia.
W uzasadnieniu środka prawnego zarzucił Sądowi zaniechanie merytorycznego wyjaśnienia powstania długu celnego i odniesienia się do faktu, że zobowiązanie w rozpatrywanej sprawie powstało bezprawnie. W ocenie autora zażalenia dług celny został określony na podstawie nieprawdziwych informacji, organ nie posłużył się wiadomościami specjalnymi wymaganymi w tej sprawie, którymi dysponuje biegły specjalista z zakresu motoryzacji. Skarżący stwierdził, że padł ofiarą systemu, który działa na szkodę obywatela i ma na celu bezprawne wyłudzanie pieniędzy przez organ celny. Podniósł, że jest nękany niezrozumiałymi pismami, co odbija się na jego zdrowiu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ppsa sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego, bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 ppsa, w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Skoro sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej.
Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.
Mając powyższe na uwadze, należy podzielić ocenę Sądu I instancji, jakiej dokonał on w związku z rozpoznaniem wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w W. z [...] stycznia 2015 r.
Zarówno wniosek z 23 stycznia 2015 r. jak i zażalenie nie zawiera zarzutów, które odnosiłyby się wprost do przesłanek prawnych przewidzianych w art. 61 § 3 ppsa. Stanowisko skarżącego kwestionuje w istocie wyłącznie legalność zaskarżonej decyzji, co nie może być traktowane, jako okoliczność uprawdopodabniająca zaistnienie niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W postępowaniu, którego celem jest udzielenie ochrony tymczasowej, nie ocenia się zgodności z prawem kwestionowanego aktu, a wyłącznie wystąpienie przesłanek z art. 61 § 3 ppsa. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący nie przedstawił żadnych argumentów uzasadniających uznanie, iż uprawdopodobnił on zaistnienie przesłanek z ww. przepisu.
Reasumując powyższe Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zażalenie powyższe nie jest zasadne, a zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. odpowiada prawu.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.