Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. postanowieniem z dnia 21 września 2015 r., sygn. akt I SA/Gd 1241/15 w pkt 1 odrzucił skargę P. M. Sp. z o.o. w G. (skarżąca) na decyzję Dyrektora Izby Celnej w G., a w pkt 2 nakazał zwrócić skarżącej uiszczoną kwotę wpisu.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że główny pełnomocnik w sprawie K. P. nie miał umocowania do udzielenia dalszego pełnomocnictwa w sprawie, doradcy podatkowemu R. Z., do reprezentowania skarżącej w postępowaniu przed Sądem I instancji.
Na powyższe orzeczenie zażalenie wniosła skarżąca, zarzucając naruszenie przepisów art. 58 § 1 pkt 3 i art. 37 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), poprzez błędne przyjęcie, że skarżąca nie uzupełniła braku formalnego skargi w zakresie dokumentu wykazującego umocowanie do działania w imieniu spółki.
Strona skarżąca wskazała, że w pkt. 4 pełnomocnictwa upoważniono K. P. do reprezentowania spółki we wszystkich sprawach przed Urzędem Kontroli Skarbowej, Zakładem Ubezpieczeń Społecznych, Państwową Inspekcję Pracy, Głównym Urzędem Statystycznym, Urzędami Miasta w szczególności przed Wydziałami Komunikacji, Urzędami Gminy oraz pozostałymi Urzędami i Organami Państwowymi. Ponadto, z pełnomocnictwa wynika, iż K. P., w tym zakresie był umocowany do udzielenia dalszych pełnomocnictw. Zatem mając na uwadze, iż sądy administracyjne są również organami państwa nie było podstaw do kwestionowania przez Sąd I instancji prawidłowości umocowania pełnomocnika doradcy podatkowego R. Z. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Rozpoznawana skarga kasacyjna opiera się na przekonaniu skarżącej o niewłaściwym zastosowaniu art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi wobec nieuzupełnienia braków formalnych skargi, poprzez brak wykazania umocowania do działania pełnomocnika w sprawie.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazana wyżej podstawa kasacyjna jest zasadna. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Natomiast zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej.
W niniejszej sprawie zostało złożone pełnomocnictwo podpisane przez działającego w jej imieniu spółki Prezesa Zarządu, umocowujące K. P. do: 1) zawierania, wypowiadania umów handlowych do kwoty nie przekraczającej 500.000,00 zł;
2) reprezentowania spółki w zakresie spraw pracowniczych, w tym w szczególności do składania oświadczeń woli dotyczących zawierania umów o pracę, rozwiązywania umów o pracę, rozstrzygania sporów, udzielania kar: nagany, upomnienia;
3) reprezentowania spółki we wszelkich sprawach przed Urzędem Skarbowym, w tym w szczególności do podpisywania deklaracji podatkowych PIT, CIT, VAT, do reprezentowania spółki podczas kontroli i postępowań podatkowych;
4) reprezentowania spółki we wszelkich sprawach przed Urzędem Kontroli Skarbowej, Zakładem Ubezpieczeń Społecznych, Państwową Inspekcją Pracy, Głównym Urzędem Statystycznym, Urzędami Miasta w szczególności przed Wydziałami Komunikacji, Urzędami Gminy oraz pozostałymi Urzędami i Organami Państwowymi,;
5) reprezentowania spółki wobec osób trzecich pozostałych sprawach dotyczących bieżącej działalności spółki, a nie wymienionych w pkt 1-4 łącznie z możliwością zaciągania zobowiązań w imieniu spółki i rozporządzania majątkiem spółki. W pełnomocnictwie zastrzeżono, że wyłącza ono możliwość udzielania dalszych pełnomocnictw w zakresie czynności określonych w pkt 1, 2 i 5. Jak również dołączono dalsze pełnomocnictwo udzielone przez K. P. doradcy podatkowemu R. Z..
Sąd I instancji po dokonaniu analizy rzeczonych pełnomocnictw, doszedł do przekonania, iż K. P. nie był upoważniony do dalszego umocowania w niniejszej sprawie, wyżej przywołanego doradcy podatkowego, do występowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym.
Z powyższym rozumowaniem Sądu nie sposób się zgodzić. Naczelny Sąd Administracyjny w całości podziela stanowisko wyrażone w złożonym zażaleniu. Nie ma bowiem wątpliwości, iż sądy, w tym sądy administracyjne są organami władzy publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. Nr 112, poz. 1198), gdyż art. 10 ust. 1 Konstytucji RP wśród władz publicznych ustawodawczej, wykonawczej, wymienia również sądowniczą.
Mając zatem na uwadze, iż w pkt 4 złożonego pełnomocnictwa udzielonego K. P. wskazano, że może on reprezentować skarżącą spółkę miedzy innymi przed organami państwowymi, jak również nie wyłączono mu możliwości udzielenia dalszego pełnomocnictwa w zakresie tego punktu, należało uznać za prawidłowe umocowanie R. Z. do działania w niniejszej sprawie przed WSA w G., jak również stwierdzić brak podstaw do odrzucenia wniesionej skargi.
W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 185 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.