Uzasadnienie
Zarządzeniem z 19 października 2015 r., wydanym na podstawie art. 220 § 1 i 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) Przewodniczący Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. wezwał B. K. do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 1500 zł od skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z [...] października 2014 r. w przedmiocie podatku akcyzowego. Wysokość wpisu ustalono na podstawie § 1 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.; dalej "rozporządzenie").
Zażalenie na powyższe zarządzenie złożył Bogusław Korus zarzucając naruszenie art. 2 i art. 45 ust. 1 Konstytucji poprzez wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości, która przekracza jego możliwości finansowe, co w konsekwencji pozbawia stronę prawa do sądu i obrony własnych racji. Autor środka prawnego zarzucił także naruszenie § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez ustalenie wpisu stosunkowego zamiast wpisu stałego w wysokości 500 zł, jak dla zobowiązań podatkowych.
Zdaniem skarżącego wysokość wymaganej opłaty jest niewspółmierna do dochodów skarżącego, które obecnie stanowi wyłącznie świadczenie emerytalne. Mając na uwadze konstytucyjne prawo do sądu i zasadę demokratycznego państwa prawnego skarżący uważa, że wysokość opłaty powinna być dostosowana do jego możliwości finansowych. Ponadto skarżący stwierdził, że w § 2 ust. 3 pkt 12 ww. rozporządzenia Rady Ministrów został określony wpis stały dla skarg z zakresu zobowiązań podatkowych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Z treści art. 230 p.p.s.a. wynika, że od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji (skargi, skargi kasacyjnej, zażalenia, skargi o wznowienie postępowania) pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Zgodnie ze wskazanym w zaskarżonym zarządzeniu art. 220 § 1 p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W sytuacji, gdy opłata taka nie została uiszczona, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo do jej uiszczenia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania.
Przewodniczący Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. zasadnie zatem wezwał skarżącego do uiszczenia w terminie 7 dni wpisu sądowego od wniesionej skargi, pod rygorem jej odrzucenia.
Wysokość wpisów sądowych została określona w wydanym na podstawie art. 233 p.p.s.a. rozporządzeniu Rady Ministrów w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stosowanie do § 1 pkt 3 tego rozporządzenia wpis stosunkowy wynosi 2 % wartości przedmiotu zaskarżenia w sprawach, w których wysokość należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem wynosi od 50 000 zł do 100 000 zł, nie mniej jednak niż 1500 zł.
W sprawie, wartość przedmiotu zaskarżenia wynosi 51 036 zł, gdyż przedmiotem zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. jest decyzja Dyrektora Izby Celnej w K. określająca skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za styczeń 2010 r. w kwocie 51 036 zł. Wobec tego wpis stosunkowy od skargi na ww. decyzję w wysokości 1500 zł został obliczony w sposób prawidłowy.
Ponadto wymaga podkreślenia, że zaskarżenie zarządzenia Przewodniczącego w przedmiocie wezwania do uiszczenia wpisu prowadzi do tego, że Naczelny Sąd Administracyjny ocenia jedynie, czy zachodziły podstawy prawne do wezwania o uiszczenie wpisu i czy wysokość tej opłaty została określona zgodnie z obowiązującymi przepisami. Zatem kwestie podnoszone w zażaleniu, dotyczące merytorycznej problematyki zawartej w skardze do Sądu I instancji oraz trudniej sytuacji materialnej skarżącego - nie mogły być rozpoznawane w niniejszym postępowaniu. W tym miejscu należy zauważyć, że jak wynika z akt sądowych sprawy prawomocnym postanowieniem z 8 kwietnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym.
Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.