Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 14 września 2015 r., sygn. akt I SA/Gd 1170/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. odmówił D. A. (skarżącej) wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w G. z dnia [...] r. oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w G. z dnia [...] r.
W uzasadnieniu Sąd I instancji powołując się na treść art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo postępowania przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.), uznał, że strona skarżąca nie wykazała, że istotnie zaistniały okoliczności świadczące o możliwości wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jak również decyzji organu I instancji. W ocenie Sądu skarżąca nie podała bowiem żadnych szczegółowych informacji, które mogłyby przemawiać za uwzględnieniem wniosku. Brak jest również, pomimo twierdzeń w tym zakresie pełnomocnika skarżącej, danych wykazujących jej aktualną sytuację majątkową.
Zażalenie na powyższe orzeczenie Sądu złożyła skarżąca, zarzucając naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnej odmowie wstrzymania wykonania ww. decyzji organów podatkowych obu instancji; art. 163 § 2 w zw. z art. 141 § 4 i art. 166 § 3 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na sporządzeniu przez Sąd I instancji nieprawidłowego uzasadnienia skarżonego postanowienia, w którym Sąd I instancji błędnie uznał, że nie wystąpiły przesłanki wstrzymania wykonania decyzji organów podatkowych obu instancji.
Wobec powyższego wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia WSA w G. z dnia [...]r., sygn. akt I SA/Gd 1170/15 i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, jak również zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm prawem przepisanych, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego (wynagrodzenia doradcy podatkowego).
W ocenie skarżącej zaległości podatkowe wraz z odsetkami, wynikające z decyzji organów podatkowych I i II instancji przekraczają możliwości płatnicze skarżącej. Trudna sytuacja materialna skarżącej wynika z zeznań podatkowych będących w posiadaniu organów podatkowych, a tym samym znanych Dyrektorowi Izby Celnej w G. z urzędu oraz akt niniejszej sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.
Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że sam fakt istnienia obowiązku wykonania aktu administracyjnego nie może stanowić podstawy uzasadniającej pozytywne rozpatrzenie wniosku o wstrzymanie wykonalności. Aby wniosek mógł być uwzględniony, strona musi wskazać konkretne zagrożenia płynące z wykonania orzeczenia. To w interesie skarżącej leży takie sformułowanie wniosku, by był on precyzyjny i dotyczył konkretnych zagrożeń. Również w jej interesie jest poparcie tychże twierdzeń stosownymi dokumentami; sąd musi mieć wiedzę o okolicznościach uzasadniających wstrzymanie wykonania postanowienia oraz mieć możliwość zweryfikowania tejże wiedzy. Uprawdopodobnienie okoliczności nie oznacza gołosłownego stwierdzenia przez podmiot na nią się powołujący, że okoliczność ta istnieje. Tymczasem w złożonym przez siebie wniosku, dołączonym do skargi, skarżąca nie udokumentowała w dostateczny sposób okoliczności, które mogłyby spowodować możliwość wyrządzenia po jej stronie znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.
Powołanie się przez nią na okoliczność, iż jej sytuacja materialna jest znana organom podatkowym, które posiadają jej zeznania i informacje podatkowe, nie może być podstawą do uznania zasadności złożonego wniosku. Należy zwrócić uwagę, iż skarżąca wniosek złożyła do sądu nie zaś do organu, to sądowi powinna przedstawić wszystkie informacje, dokumenty, które mogłyby uprawdopodobnić okoliczności uzasadniające uwzględnienie złożonego wniosku. Zaniechania przez stronę w tym zakresie, jak słusznie wskazuje Sąd I instancji, uniemożliwiają ocenę kondycji finansowej skarżącej i tym samym wpływu wykonania decyzji na jej sytuację majątkową.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżąca nie wykazała, że wykonanie aktu spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Ogólnikowe wskazania zawarte w przedmiotowym wniosku, jak również brak jakiejkolwiek dokumentacji pozwalającej na zweryfikowanie jej sytuacji finansowej nie mogły doprowadzić, z przyczyn wskazanych powyżej, do uwzględnienia wniosku.
Zatem w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego słusznie ocenił Wojewódzki Sąd Administracyjny w G., że w rozpatrywanym przypadku przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., nie zostały spełnione.
Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.